sunnudagur 4. apríl 1965síða 34

undan konungsskipinu vestur. Okk ur var óhætt að sigla inn. Ég var í koju þar til við kom- um inn að bauju. Sá fyrsti, sem ég mætti á dekkinu, var Jón Guð- mundsson, þveginn og nýrakaður. Hann var mesta kvennagul!. Sumir karlarnir voru orðnir þéttkenndir af tilhløkkun. Þe'r voru aðlir und- ur góðir við mig, barnið, sem þeir høfðu reynt að siða til og kenna sjómennsku. Barnið, segi ég. Mér fannst ég vera orðinn sjómaður, 15 ára gam- all, gat vaggað í gøngu og haft húf- una úti í øðrum vanganum. Hann Mangi og hinir landkrabbarnir ættu bara að sjá mig. Enginn minntist á 200 punda lúðuna mína þgear heim kom. Þetta var bara fiskur, sem skipt var milli skipstjórans og annarra vildarvina. Mér þótti þetta hálf slæmt, að mér skyldi ekkert hrós- að fyrir happadráttinn, en varð að hafa það. Aftur var mikið rætt um það, að Mangi í Sauðagerði og þrír aðrir hefðu fengið tólf krónur fyr- fr 12 tíma sunnudagsv'nnu, við að losa timburskonnortu fyrir Vølund. Það þótti óheyrilega mikið kaup. Vesturbæingarnir héldu flestir, að þeir hefðu ekki séð konunginn. Það var þó ekki. Hann slapp einn morgun frá fylgdarliði sínu og komst vestur á fiskreitina, þar sem konurnar voru að breiða fiskinn í glaða sólskini. Hann talaði dønsku og brosti hlýlega, og þær svøruðu á íslenzku. Góðvildin gerir alla að vinum. Og ekki vernsaði '.itið, þegar hann gaf hverri konunni, og krøkkunum líka, spegilfagra tveggja krónu peninga. Þær søgðu það, konurnar, að hann hefði verið einstaklega altilegur þessi danski túristi. Ritstjóri: Kristján Bersi Ólafsson Útgefandi: Alþýðublaðið Prentun: Prentsmiðja Alþýðublaðsins. Milton, stórskáldið eitt sinn spurður að því, hvort hann ætlaði að kenna dóttur sinni einhver erlend mál. Hann svaraði um hæl: — Nei, eitt tungumál er meira en nóg fyrir kvenmann! enska, var rer Niels Bohr prøfessor hafði skeifu hangandi yfir dyrunum a sumarbústaðnum sínum. Einu sinni fékk hann gest í heim- sókn, sem spurði undrandi, þeg ar hann kom auga á skeifuna: — Ekki getið þér, vísindamað- urinn, trúað því, að gæfa fylgi þessu járnarusli? — Nei, ég trúi því heldur ekki svaraði Bohr. — En mér hefur verið sagt, að það fylgi því gæfa líka, þótt maður trúi ekki á það! LS 2. Skáldið Hermann Wessel þótti Læknir e'nhverju sinni, hvers vegna gæti ekki látið sér nægja eitt glas, fengi sér vín. — fyrir spurði gefinn sopann. einn hann hann þegar hann Nei, það er ekki hægt, svaraði Vessel. — Þegar ég drakk glas af góðu víni verð ég nýr mað- ur, og nýi maðurinn þarf líka að fá glas! EA AAA AV ALÞÝÐUBLAÐIÐ = SUNNUDAGSBLAÐ 27}