sunnudagur 4. apríl 1965síða 33

Hannes Jónsson: HEIM ÚR MID- SUMARSTÚRNUM ÞAÐ var áttundi ágúst 1907. Við vorum búnir að vera úti rúmar sex vikur í miðsumarstúrnum á Ásu gømlu. En við máttum enn ekki fara inn. Kóngurinn var kom- inn, og ólyktin af skútunum hefðu getað angrað hans hátignu þef- færi. Þrumarinn var orðinn grænn af myglu ofan á saltinu í lestinni, og vatnið var ódrekkandi, þykkt eins og grautur af slýi og ryði. Allir lenti saman í hørku voru øn ro skømmum út af engu Nissinn var líka orðinn $stirður. sem þó var ekki vani har Filga laust var að leggjast í ns fram í ca alltaf að hringla í keðjukassanum og skarka hosilónni. Hann var aftur í lestinni. Karlarnir voru líka alveg hætt- ir að segja drauga- og s -imsla- søgur, sem þeir kunnu m kið af, enda flestir af Akranesi. Gvendur Steins, sá mik nillingur snerti nu « ki harmo | em 1 þó var stoltur af, € 1 hafði h <Ost- að 4 krónur. Guðmundur Hel si sagði ekki aukatekið orð ensku, en hann var lærðasti maður um borð fyrir utan skipstjórann. Guð- mundur hafði verið einn vetur i Stýrimannaskólanum og kunni á kompásinn. Við vorum út af Barðanum á fertugu dýpi Það var norðan strekkingur. þokusúld og talsverð- ur sjór. Það varð varla vart, ein- staka stútungur, ekki einu sinni við blámann. Þetta var um vart hádegið. og átti að fara að eta hafragrautinn. Sigurður kokkur kom upp með skólpføtu, og tiplaði á klossunum út að 'unning- unni. gamli Þórður stýrimaður stóð við fær- ið sitt aftur á, grannur og væskils- legur. Það var alltaf eins og hann gera sem minnst úr sér, brosti undur hlýlega við hverju, sem sagt var. Nema þegar komið var vont veður, þá réttist úr Þórði. Þeir søgðu að hann væri meiri sjó- maður en skipstjórinn, sem allir báru mikla virðingu fyrir, enda vel vildi lærður maður og háttvís. Vigfús skipstjóri kom káetukappanum, hár og grannur, upp úr virðulegur eins og enskur aðmíráll. Hann yrti ekki á rekk alvarlegur um att- teinréttur og neinn. en athugaði til Iofts, urdekkið, leit lin. og horfði gaumgæfilega upp ftir stórmastrinu. Loks stanzaði hann og segir. Það verður siglt heim eftir klukkutíma. Karlarair krossbølvuðu. Enginn þeirra átti nýjan fisk í soðið. en bad var háðuns að koma þannig Sigurður húsbóndi minn, sá heim mikl itti en 1 fisk iðrir. Hat app aði í aði, hankað pp 3. og fór niður að eta graui- Um leið og hann gekk hjá mér sagði hann hastur: Settu nú i lúðu, strákur. Ég hékk satt að segja færinu, því langaði mig ekki Í Ég var nær búinn með áfram í grautinn útviktina af púðraranum, og án hans fannst mér grauturinn ekki ætur Rétt á eftir kom á hjá mér vænn kur Mér gekk erfiðlega að draga. bæði var ég kraftlaus og fiskurinn lét illa. Þegar ég hafði komið honum upp í miðjan sjó, rauk færið út aftur. Það hvein í vaðbaujunni og færið dróst úr 270 SUNNUDAGSELAÐ — ALÞÝÐUBLAÐIÐ lúkunum á mér, eins og ég væri að spinna á rokk. Karlarnir hróp- uðu niður til Sigurðar, að Hannes væri búinn að setja í lúðu. Sig- urður tók stigann í tveim skrefum, hrifsaði af mér færið og dró var- ega, án þess að hafa færið . bauj- unni. Sú átti ekki að sleppa. Þegar lúðan kom upp stóð skip- stjórinn með skutulinn, og Árni og Þórður með lúðuhakann. Lúðan þeyttist inn á dekkið. lá þar og Það hafði verið barði sporðinum óþarfi að fara svona varlega: lúðan hafð: magagleypt. Ég hafði verið og vanvlega. kvartel í botni, eins Lúðan var þrjú sporð, spikfeit, karlarnir søgðu að hún væri 200 pund. Allir øfunduðu Sigurð, en ég reyndi að bera mig lúðunni. fyrir mannalega. Ég festi þó Rétt á eftir voru seglin og Ása lensaði á stað til heimferð- ar með þungu skriði. Hún var ágæt á lensi, annars var hún mesti sleði. Þar til komið var rok, þá fannst bezt hve ágætt sjóskip Ása heist, var. Hann var hvass yfir Breiðafjørð- inn, en rétt andvari þegar kom fyr- ir Øndverðanes. Við mjøkuðumst þó inn hjá Lónunum, en þá slétt- lygndi og straumurinn bar okkur til baka. Við vorum nærri komnir upp í kletta innan við Svørtuloft- in, jullan var sett út og fóru fjór- ir í hana, til að reyna að róa Ásu frá klettunum. Aðrir settu búlka- árar út um lensportin, til að snúa skipinu frá landi. Þetta tókst að lokum m miðjan daginn vorum við Frikki tveir á dekki, hinir voru að drekka ka Okkur kom saman um. að Frikki skyldi reyna ið við kæmumst sem klifraði upp í galdra byr, svo heim. Hann stórvantinn. festi þar upp stein- bítshaus og glennti hann upp móti norðri. Svo kom hann niður á dekk fimm- fyrst ið. tók upp aleiguna, einn eyring, og kastaði honum í áttina til lands með viðeigandi formúlu. Frikki mikla kunnáttu og fórnarlund. við vorum ekki í vafa Rétt á efir komu gárur á sjóinn g segl- sýndi um árangurinn og þetta hreif. F in á Ásu fylltust af vindi. Við Lóndranga mættum við varð skipinu Island Falk, sem fór á