leygardagur 11. desember 1965síða 1

Í dag: BERGMÁL Í morgin íriðja sunnudag í ad- vent, eru 100 Havnar kirkja varð vígd aftur aftanú um- byggingina, og samstundis 177 år ár síðan, síðan fyrru vígsluna. i hesum sambandi hava vit fing- ið loyvi at endurprenta forvitnis- liga grein av Dahl, prósti, sála, í Færøsk Kirketidende november 1938 skrivað til 150 ára dagin hjá kirkju okkara: Tann elsta kirkjan í Havn (helst tann fyrsta aftaná trúbótina) varð bygd 1609. Tað var meðan Chr. Morsing var prestur í Suðurstreym (Morsing prestur búði langa tíð á garðinum í Syðradali, men seinni flutti hann til Havnar og her vórðu tá presthús bygd eystan fyri Havn- ará (handan Á)) Kirkjan varð bygd av heilum stokkum og sigst at hava verið bæði stór og vøkur., Torn varð bygt við hana. Sogn er, at Chr. kongur IV gav studning til at fáa kirkjuna bygda. Hon stóð úti á Reyni, tætt við leigubúðina. Vestan fyri kirkjuna var kirkjugarðurin. Ár 1782 (Rasmus Winther var prestur tá) var nýggjur kirkjugarð- ur gjørdur úti á Svinaryggi (hann varð vígdur Kristi himmalsferðar- dag sama ár). Sama ár kallaði Winther nógvar góðar menn í Havn saman og fekk teir til at lata pening til at byggja nýggja kirkju fyri. Nýggj kirkja varð tá gjørd, men tá varð hon flutt uttan av Reyni á tann staðin, har hon síðan hevur staðið og enn stendur. Ikki Havnabýur tá stórri enn so, at kirkjan tá var bygd Byen«. var Hon varð lidug i 1788, og hon varð vígd 3. sunnudag i Prósturin Andreas Djurhuus, eldri, vígdi hana. Til er ein hesi vígslu, sum J. H. Schrøter, sum tá var næmingur í latínskúlanum og seinni prestur í Suðuroy, skrivað: »Det Aftenen i for- vejen bekendtgjort, at Menigheden skulde tidlig samles i den gamle Kirke. Efter at Psalmen: »På Gud alene haver jeg sat min Lid«, var afsungen, holdt Hr. Winther en kort Afskedstale, hvori der omtalt- es, at Guds Ord i mange Mands Minder havde været for- kyndt i denne kirke, og Gud takk- et for saadan Naade. Derpå begynd fråsøgn frá hevur var saa tes Psalmen: O, kjære sjæl, frygt aldrig meer«, og gik vi syngende den i Procession, først gik vi to Disciple, jeg og Schell, saa begge Studenterne Lund, saa Rector og! Poul Østerø, Provsten og Præsten og Hr. Vang, Embedsmændene og endelig Menigheden. Da der var taget plads i den nye Kirke, blev først sunget Psalmen: »Jeg vil mig Herren love«. Derpaa blev Ind- vielsestalen holdt. Efter indvielsen blev Psalmen: »O, store Gud, vi love dig« sungen. Præsten messede Collect og Epistel. Efter Psalmen: »Nu bede vi den Helligaand«, »norden for | prædikede Sognepræsten over Dag- | ens Evangelium. advent. | FRÆLSI Efter Prædiken sang man det sædvanbige svfir, derpaa messede Collecten om Ordet og Velsignel- sen, hvorefter tjenesten endtes med | Psalmen: >Hvor dejlig skal Guds | Kirke staa«. Tad er sama kirkjan, sum enn stendur, men tó soleiðis, at hon seinni er umbygd. Hetta varð gjørt 1865. Við hesa umbygging nakað økt hon kom at verða nógv broytt til árið varð um útsjóndar bæði uttan og innan AVNAR KIRKJA JAVNADUR ina var tað prósturin Suðurstreym, sum vígdi hana. * * LJ Tad kann kanska vera forvitnis- |ligt at fáa at vita, hvørjir menn Í hava verið sóknarprestar í Suður- streymoy hesi 150 árini, henda kirkjan hevur staðið í Havn. Teir eru hesir: Rasmus Winther frá 1780 til 1799 kirkjuna. og | Hann doyði her í embætinum. Jochim Begtrup frá 1800 til 1807. Hann hevði nøkur ár verið Norðstreymoy. Hann áður var Tad, sum gjørt varð við hana, var serliga hetta: | Tilbygningurin til kórið. harl sum altarið stendur, varð gjørdut | aftrat | Vindeyguni vórðu jórd av E 8) nýggjum og fingu tað skapilsi, tey | nú hava | | Tornið varð umbygt og nóg hæðkað. (Samstundis varð torn- urið, sum tá varð givið av kirkju fólkinum sett i). Innan varð tann broyting gjørd,| at í staðin fyri, at tað áður hevði | | verið loft í kirkjuni, varð hon nú hválvað, pulpiturur var bert ødru- | megin (i sunnari síðu) nú bådu- | megin. Kirkjan varð afturvigd í 1865,| eisini 3. sunnudag í advent (sama dag sum fyrru ferðina) hesa ferð- | | til 1849. Hann hevði prestur í eina tíð vicepróstur. Frá 1807 til várinum summarið | 1812 var prestaloysi í Suðurstreym- |oy. Hesi árini var embætid røkt av Sandoyarpresti Peter Hentze, sum tá búði mestu tíðina í Havn. Peder Gade frá 1812 til 1823. Christen Pram Gad frå 1824 til 1833. Peter Thomsen frá 1833 til 1838. Hann hevði frammanundan verið 2 |år prestur í Norðoyggjum. Hans Lund frá 1838 til 1847. Áður hevði hann verið prestur í Suðuroy í 6 ár. Frá 1844 til 1847 var hann próstur. Andreas Pontoppidan frá 1847 áður verið prestur í Sandoy. Eisini hann var próstur. Andreas Djurhuus frá 1850 til Andreas | 1866. | Djurhuus. y, eisini sóknarprestur í | Suðuroy. Frá 1854 til 1866 Vvarl| okkara livir hann sum sóknarprest- hann próstur. Johan Bendz Jacobsen frá 1867 | ålvarsamt, og sum setti sín serliga 1877. Christian Ewaldsen frá 1883. Christian 1883 til Emil Vágum. Hann 1892. | verið prestur í Bruun | Hann var frammanundan prestur í | var Andreas Hann hevði BRØDRALAG fyrst prestur il! Hansen frá áður Norðstreymoy. frá 1892 til 1897. 1877 til| Nr. 97 LEYGARDAGIN 11. DESEMBER 1965 38. ÁRG. Emil Rohde frá 1897 til 1904 Mads A. Hansen frá 1904 til 1912. Jacob Dahl frá 1912. * x * Hvussu leingi aftrat henda Havnar kirkja enn kann standa, er ikki gott at siga. Hon er jú ein trækirkja og heldur gomul og er kanska ikki so heilt sterk longur. Men vónandi er, at tað verða ráð til at byggja nýggja og vakra kirkju, tá ið tann tíð kemur. Og tað er ynskjandi, at hon kemur at standa á sama staði sum henda; tí at har stendur hon bæði vakurt og væl fyri. — Kirkjuhús verða bygd og falla av. Men kirkjan sjálv, Harrans hús, stendur, um tornini falla. J. Dahl. * + + So upplysandi og vakurt skrivar størsti kirkjumadur okkara. Og tå vit, um Gud vil, sita í kirkju okkara í morgin, vilja minn- ini vera nógv og takksemið stórt. Takksemið fyri ta stóru náði, sum er okkum givin, at vit sunnudag eftir sunnudag fáa loyvi at savnast um orðið og sakramentini, og at vit her í Guds húsi fáa styrk og hjálp at liva gerandisdag okkara. Og vit vilja minnast oll tey mongu, sum høvdu sess teirra her og allar teir, ið hava starvast her, men fram um alt vil minni um Dahl, próst liva, hann sum skap- aði og gav okkum kirkjumálið, Nýggja testamenti, lestrar, sálmar | o.a. liggja eftir hann, tó í hjarta | urin, sum tók kall sítt ógvuliga | hátíðarliga dám á gudstænasturnar, ein eyðmjúkur Guds tænari, hvors | størsta uppgåva var at peika okkum |á Jesus. | ØI góð ynski bera vit kirkju okk ara. Gævi vit livandi máttu verið steinar í henni.