mikudagur 22. desember 1965síða 7
‹ fyrra síða allar 12 síður næsta síða ›
Hendan síðan hevði ongan tekst í PDF-skjalinum. Teksturin niðanfyri er lisin maskinelt (OCR) og kann hava villur.
Tekstur á síðuni
/
22. desember 1965
Kýsareyða
Nú skulu tit hoyra um eina
lítla gentu, sum var so fitt, at
øll menniskju vóru líka góð við
hana, bara tey høvdu sætt hana
einaferð. Men allarbest var
kortini hennara gamla omma
við hana. Einaferð gav omman
henni ein reyðan floyalskýsa,
sum bar henni so væl, at hon
vildi ongum ødrum ganga við
uppi á høvdinum; og ti róptu
tey hana Kýsareyðu.
Ein dagin nú rópar mamman
á hana og sigur: »Kom higar,
lítla Kýsareyða. Her havi eg ein
kakubita og eina fløsku av víni.
Far og ber ommu tíni hetta;
hon treingir til tað, tí hon er so
gomul og ússalig. Skunda tær
avstað, áðrenn sólin fer at
stinga heitt. Men gakk nú varis-
liga, og halt teg á gøtuni, so tú
dettur ikki og brýtur fløskuna,
ti tá fær omman einki vín. og
tað verður synd í henni. Tá
tú kemur inn til ommu, minst
so til at siga góðan morgun.
»Ja, ja,« svarar Kysareyda,
»alt hatta skal eg minnast til
at gera.< og so fór hon avstað.
Omman búði burtur í skóg-
inum, ein heilan tíma at ganga
úr bygdini. Tá ið Kýsareyða er
komin nakað út í skógin, nú
møtir hon úlvinum. Men hon
veit ikki, at hetta er eitt ódjór
og tí rædist hon hann ikki.
»G6dan dag,« sigur úlvurin.
»Godan dag. ulvur,« svarar
Kýsareyða.
»Hvar fert tu so tidliga í
morgun?« spyr úlvurin.
»Ut at vitja ommu,« svarar
hon.
,
»Hvat er tað, tú hevur undir
fyriklæðnum?< spyr úlvurin.
»Kakur og vín. Mamma hev-
ur bakað i gjár, og nú skal
omma fáa burturav, tí hon er
so gomul og ussalig,« sigur
Kýsareyða.
»Hvar býr omma tin?« spyr
úlvurin.
»Ein hálvan tíma at ganga
longur inn í skógin. undir teim-
um trimum stóru eikitrøunum:;
har er hús hennara — tú veit,
tað húsið við nøtutrøunum nið-
an fyri,< sigur Kýsareyða.
Úlvurin hugsar við sær. at
handa lítla, fitta gentan er ein
góður biti hjá mær at fáa; fyrst
skal eg eta ommuna og so hesa
lítlu gentuna omaná. Tað verð-
ur vorðið sum fongur. Nú ræð-
ur bara um at vera snildur, so
eg fåi bådar.«
Tey fylgjast eina løtu afturat
eftir gøtuni. So sigur úlvurin:
»Hygg, lítla Kysareyda, hvussu
vøkur blomstur ið standa her
allastaðni; hví hyggur tú ikki
at teimum? Eg haldi, tú hoyrir
heldur ikki, hvussu frýtarliga
fuglarnir láta; tú gongur bara,
sum einki skuldi verið, og kort-
Á i!
Ad 10
ini er tað so stuttligt úti í skóg-
inum.“
Kýsareyða stødgar og hyggur
(seg um. Tá ið hon nú sær,
| hvussu fagurliga sólin stavar
niður, kemur henni í hug, at
;omman hevdi verið glad, um
| hon hentaði nøkur blomstur at |
hava vid til hennara, »tad er so
tidliga enn, at eg havi góða tíð.“ |
Og so fer hon av gøtuni, inn
„millum trøini at henta blomst-
ur. Hvørja ferð, hon hevur tikið
eitt, heldur hon, at eitt annað
„stendur longur burtur, sum er
uppaftur vakrari, og so má hon
hava tað við. Av hesum kemur | ;
»Hvi man tann gamla konan,|
hon longur og longur inn í
skógin.
Men úlvurin skundaði sær alt,
hann kundi, fram til tað lítla
„húsið undir teimum trimum
eikitrøunum, har omman budi,
fór at durunum og dunkaði.
| »Hvør er hetta?« spyr omm-
jan innan fyri.
| »Hetta er lítla Kýsareyða við
|kaku og víni til ommu,« svarar
julvurin og ger sær málið eftir
| smágentuni.
| So, neydardyrid,« trýst bara
|klinkuna niður, so sleppur tú
inn. Ég eri so ússalig, at eg
orki ikki úr seingini at lata tær
| upp.<
| Úlvurin er
| trýsta klinkuna
ikki seinur at
niður, hurðin
(sær fram at seingini,
ommuna og svølgir hana niður
beinan vegin. Nú letur hann seg
ii hennara klæðir, bindur turri-
Í klæðið um høvdid og leggur seg
í seingina, ballar seg væl innaní
dýnuna.
Lítla Kýsareyða. hon rennur
alsamt millum trøini og hentar
| blomstur. Ikki fyrr enn hon
hevur fingið so nógv, sum hon
fær borið, minnist hon til. hvar
|hon skuldi fara og fer aftur til
gongu.
Nú hon kemur til tað líila
húsið undir eikunum, har omm-
an býr, undrast hon á, at hurð-
in stendur opin, og íá ið hon
kemur inn . er alt so lagið,
einki hugnaligt. Og hon, sum
hevði glett seg so, hvorja ferð.
hon kom higar. Hon rópaði
góðan morgun. Eingin svarar.
dýnuna eitt sindur upp.
{liggur omman við høvudturri-
fyri andlitið.
ÞÁ, omma, omma, hví hava
tygum so stór oyru?« spyr
Kýsareyða.
»Ta0 er, fyri at eg kann
hoyra teg betur. svarar úlvurin
og ger sær málið eftir ommuni.
5
Gjåar folk, eru vælkomin.
Sum
So fer hon at seingini, lyftir |
Har |
|fer upp, og hann inn, skundar |
tekur |
| Tå vakn
|
|
Innbjóðing
|
Fólk. sum er ættað frá Gjógv og hevur bústað aðra-
staðni. verður boðið til stovningarfundar í losjuni, Ting- |
húsv. 18, Tórshavn, mikudagin 29. ki. 19,30, har
stovnað verður eitt Gjáar felag.
Oll tit. ið hava áhuga fyri Gjáar byg dog vilja hitta ;
innbjodarar:
Maria á Fornanum, Elisabeth av Taraflóttinum, Jóhann úr
Nýggjustovu, Oliver úr Hoyðriksstovu,
Hallns Jákup av Bø, Theodor úr Horni, Sjúrður úr Hoy-
garðinum, Sigurð úr Hoygarðinum.
| Omman
klædinum bundnum heilt fram |
| ulvurin åt
SOSIALURIN
ÞÁ, omma, omma, hví hava Tir
tygum so stórar hendur?« spyr |
Kýsareyða.
»Tad er ti eg
kunna halda tær
urin.
ÞÁ, omma, omma, hví hava |
tygum so stóran munn?« spyr |
Kýsareyða.
Tað er ti, at eg betur skal
Kunna eta teg,« svarar úlvurin. |
Og so loypur hann upp úr
seingini, tekur lítlu Kýsareyðu
og svolgir hana niður beinan |
vegin.
Tá ið úlvurin nú hevði etið |
betur skal
svarar úlv-
Á
m—
bæði ommuna og smásentun,|
var hann so mettur, at hann |,
vildi hvíla seg, fór aftur í seing-
ina og sovnaði, Meðan hann/;
VIGGO
svav, snorkaði hann so illa, at
tað hoyrdist langa leið.
Í tí sama kemur ein veidi- |
maður framvið. Hann hoyrir |
hesa snorkan og hugsar við sær:
sum her býr. snorka so illa í
morgun, er hon sjúk? Tað er í
best. eg fari inn at vita. hvussu ||
til stendur. Ju, hann fer so inn, |
fram at seingini. Tá sær |
at tað er úlvurin, ið liggur har)
í fasta svavni og
tað rungar eftirí. |}
Áha, her fann eg teg. títt|
gamla rovdjór.< sigur veiðimað- |
urin, »leingi havi eg leitað eftir
tær.« Hann tekur byrsuna og!
Skal skjóta ulvin; men leggur
hana aftur, ti hann hugsar við í
sær: Best er ikki at skjóta, ti |
kanska hann hevur etið ta
gomlu konuna; lat meg heldur)
|
snorkar so |
kryvja bukin å honum.« So tek-
Hann sker eitt sindur meir. Nu |
loypur smágentan útúr og róp-|
ar: |
ÞÁ, sum eg ræddist, tað var|
so myrkt, so myrkt inni í úlva-|
búkinum.< |
Veidimadurin skar upzoftur |Å
meir, og nú kom omman ut í- ||
gjøgnum. Livandi var hon; men |
1
orkadi ill: at dr
am ondina. ti
úlvabúki.ium
Veiðimaður n
ar steina:
úlvinum
seingini, sk |
i skógin at króg |
vanlukkutíð, steinarnir vóru so
tungir í búkinum, at hann da:
tá ið hann kom útum, og sið,
seg so illa, at hann doyði. |
Nú vóru tey trý so glad. |
Veiðimaðurin tók skinnið av |
ulvinum og hevdi heim vid sær. |
setti seg at eta kak-|
urnar og drekka vínið.
hon hevði fingið alt niður, var |
hon líka røsk aftur, sum áðrenn |
hana. Men Kýsa-|
reyða lovadi, at aldri nakrantíð |
skuldi hon aftur vera óhoyrilig |
móti mammu síni. | |
í
Heðin Brú týddi.
4
dec.
Osvald á Kli,
Nr. 100
Tryggingarsambandið
FØROYAR
Ferova Kriggstrygging .......... TIf. 1090
Føroya Sjovåtryegine ........... - 1090
Føroya Brunatrygsing .......... - 1098
Foroya Vanlukkutrygging ....... - 1466
Vit tryggja:
Bátar, skip, vorur, hús, innbúgv, akfør 0. a.
.
t
På
Feroyingar ciga
> pe
at trygge
på
Var Una aglv -
FAR
Sum týsdag: Sigmundur kl. 8 og 16.30 inn á Skålafjørdin
Ternan kl. 8 norð í Sundalagið.
FRÍGGJADAGIN 24.12.
Sigmundur Ternan
kl. 7 kl. 7
Tórshavn Tórshavn
Strendur Kodlafjørd
Toftir kl. 8 Håsvik
Kaldbak Hvalvik
Tórshavn Oyri
K rd kl 10
kl. 14 Tershevn
Tórshavn
Toftir kl. 15
Strendur Tórshavr
Torshavn Kil
Ko
Oyri
Hvalvik
Torshavn
TMASAR AES ON 31.12
Lut NOU AL /ANBR. N JR Åre
Sigmund kl. 8 norð í
Ternan kl. 8 inn á f
kl. 15 Tórshavn - Tolir -
Strendur - Tórshavn
AS. THORSHAYNS MÆLKEFORSYNING
& MAR GARINEFABRIK
Hvi???
so nógv strid, tá ið tað ikki er neyðugt.
{/ følg ps "AA
í 3 bp” / f '
by ag |/ ff
4 > /
FS *
ÍNA / Sr
gl Á re r tjene
PA >> >
7 MN 771 NR W
: LF (Á NÆ)
| "ALÍ
Á !-/ A j; | | Í
+ // FRAM
Af fB
= í / Í
H
lætt-
545
Crede Deh
ari, skjótari og
Spyrjid um tí
wir turkimaskinan ger arbeiði nógv
betri, og prisurin er såmuligur kr.
L tif. 1397
-
a í landsins egnu trygging. |
rar . TEE ERT) Í
Tr SS UDEN ELAD E ER SE ED ROLE BOE! TEE EE SONDEN TON EL
————"—-———————ii"——vvai""—
POS NDS JE STE SATTE ES DERE
|
|