leygardagur 8. januar 1966síða 6

Nr. 2 Nøkur orð við årsskiftid 1965-1966 Eitt nýár góða signað og eydnuberandi vil eg ynskja ollum, o framgongd við tí sosial- demokratiska politikkinum, tá ið nú brátt løgtingsval verður. Serstakliga íbúgvarar í Suður- sína vón til at fáa sosi- tiskan = meiriluta á Meira um tílíkt seinri. (4) Oy seta aldemokri tingi. alt um leiðir. og 0 fólk seg meira sitandi ongastaoni SVIK- nit lesum nú lands- um enn her; ti lyftir sum fr. immannanundan sein- gsvali gingu tj her; ti »dveld- ismenn fram vid strondini í Vågi og peikað u og søgdu, hvar ið tað stórvirkið skuldi standa. sum hitt almenna fór at seta á stovn, um tjóðveldismenn fóru at sleppa inn í landsstýrið 1 aftanå valid i 1962. Hvat hendi? Ja, slíkt og mikið vit aftur til seinri. Um 1966 kann ikki nógv verða sagt á hesum sinni, tí um hetta árið vita vit onki enn. Men um 1965 kann verða sagt mikið meira enn tað, sum kann | rúmast í eini vanligari blað-| grein. | mark á Ja, soleiðis er eitt sum annað. Hópur av føroyskum læknum og prestum taka progv í Dan- hvørjum ári. Hvar Ja, ein má spyrja. frætta vit frá teim kallaðu »asfalt føroyvingum«, sum seg onki at vilja hava vid Danir ella Danmark at gera. eru teir? ti ofta S0- siga Fin skuldi ti tråd, at hesir eru so góðir føroyingar og so róðir vid Føroyar, at teir leitaðu sæt heim aftur og tóku við starvi her á landi: men so er ikki nei tvørturimoti. Hetta el eitt av teim mongu prógvum um. hvussu mikið nei hvussu | LÍTIÐ hopi. ið er í teim stóru um, hvussu góðir føroy- ingar slíkir menn eru. Nei, teim | lige annað koma | | landsstýrið | enda. sømir betur at syngja um »Dej- Danmark« og »Det er land« aðrar tilikar et yndigt sangir. So skal Oo eitt sum annað. sokallaða gera okkurt, áðr- enn tess tíð er heilt komin at Ja. okkurt skal tað verða. er tað | og tí verður postverkið nú yvir- | tikið. Løgmadur segði í nýárs- | rødu síni, at hetta vildi føra tað við sær. at oll brøv, sum før- | ovingar senda, skulu verða post Í syðra helmingi av Suðuroy lað við føroyskum frímerkjum. er nú ongin lækni og eingin |Ja, hetta er alt í lagi. Men onki prestur. Sjálvt um hetta ikki | forðar okkum í at hava føroysk hevur við vinnulívið at gera, | frímerki, sjálvt um postverkið skal eg nevna hetta nú um ny- likki er ella verður yvirtikið. ársleitið. Danir eru vanir at | Eisini er at spyrja. hví sjálv- siga: »Det ene med det andet«. | stýrisgarparnir ikki áður hava KLIPP ÚT - KLIPP ÚT - KLIPP ÚT mm H . o . jo g ygiejniskar vørur : þrá o 5 | | 12:73 STK. >HYMO LUXUS< KR. 12- | 8 El | 30 STK. »HYMO« i POSUM KR. 6.- 2 g ver o 2 + postgjald 0,80 — tikið verður ímóti frímerkjum, o [4] = er" BETRI VORA FINNST IKKI! > — NAVN: BÚSTAÐUR: SPECIAL-IMPORTEN Landemærket 7 - København K. - Byen 2026 Postkonto 4018 var stórur gosoynni.« Eitt bil stardi madurin vid tomum vvir Kyrrahavið, hugandi iga, framfossandi eisini har hevði hann Við eygnabrá sum rekin her- foringi. frøist um vinning uttan blóðspell. helt hann fram: stutt eygum út veld- ara Á s1gra0. ix 10 vandi fyri alduni frå | hugdi umboðs- | vatnmurin; | Nú »sjålvstyris- | SOSTALURIN | yvirtikid postverkid? Hví skal/| tað yvirtakast í síðstu lotu, áðr- | enn løgtingsvalid verður? | Hetta kemur av ti, at postverk- lið verður dýrt fyri føroyska landskassan og kemur at føra tað við sær, at bæði tollur og skattur verða at hækka mur- andi, og hesar byrdir skulu ikki | verða lagdar á fólk. fyrr enn løgtingsvalid er farið afturum. | Við øðrum orðum er tað veru- leiki, at veljararnir skulu íkki fola trýstið av toll- og skatta- byrðunum fyrr enn aftaná løg- tingsvalið altso fyrst skulu Í | teknari. fólk velja og so fáa sviðan aftan á. Fáa teir somu maktina aftur, stødga teir aftur, inntil tætt | | áðrenn lø gtingsval verdur næstu ferð. kanska i 1970. Tá beint frammanundan valinum yvir- | | 50 ltaka teir so skúlan og kanska lokkurt annað. Skatta- og tollbyrðurnar koma leisin tá á sama hátt sum hesa | ferð. Folk skulu fyrst sleppa at | Íseta kross á valsedilin, áðrenn | sviðin kemur. Onkur fer tá at Í siga: væl gagnist fólki, sum er so býtt at lata seg lokka at) velja an. sum lýra við | 8. januar 1966 —— BE——— A —iIK——iiiwiiwWii9W— toll- skattabyrðunum, inntil | valið er yvirstaðið. | Vit javnaðar "menn royna fram | vegis at varskógva Føroya fólki |nú í góðari tíð, og vit vóna, at | oll fáa eyguni upp og síggja. | hvussu illa tey verða vidfarin av núsitandi landsstyri. So fer | vónandi maður av húsi kom- | andi heyst at seta kross á val- {lista javnaðarmanna til gleði | gangs fyri Føroya fólk og land. Við hesum ynskja vit gleði- | ligt nyår og alt gott i komandi | tíðum. 7 + g og J. H. Dunbjørg FRAMLEIÐIR: Dagurðamat - desertir salatir og annan viðskera „Hví spyr tú meg, eg eri bert | Tala við tey. Gev teim- lum okkurt afturfyri, so fær tú Inokk alt at vita.« »Hesin fadir Doonan og teir sorgarbundin at Davidi: »Segdi eg tad?« »Nei, umboðsmaður. tað |gjørdu tygum ikki. Hvat hava tygum at siga mær?« »Fyra manns vóru eftir á oynni«. | »Hvi«? »Teir gjørdu tað av egnum fríum vilja. Beint ímóti ætlan mini. Teir vildu heldur fara | | David ()o | burt í »Eisini hesum bæstu vit«. Hann hevdi sagt tað, hann ætlaði; hann reistist og helt, at nú var liðugt. og at vit skuldu fara. Men David teskaði mær í | ovra uppá enskt: »Spyr hann, um oll sluppu burtur«. Eg spurdi. Tá datt úr umboðsmann- inum: »Melanesar høvdu illbata av ti. Onkur niðurarvað um gamalt gos. Teir bíðaðu ikki eftir okkum. Teir fóru við egnu holabåtum sínumæ. »Og hini?« yTað havi eg longu sagt tyg- um. Niður: setufólkið fór.“ Sáttliga spurdi David hann: „Skilji eg tygum rætt at eingin var eftir?« Imboðsmaðurin gekk at dur- unum, so vendi hann sær å og i Og | sum søgn | aftur á sjúkrahúsið. »Hvørjir vóru teir?« lågmæltur irskur triggir spurdi pater Doonan. brotsmenninir.« svann mål hansara hesa rædandi tøgnina aftur teskadi hann tungliga, at hann vildi reinsa sej »Fingin kann mær nakað fyri hetta. Teir vi varir við vandan. Eg havi vøldini um hetta.« Ég vendi mær segði kvatliga: hetta fyri naka0?« »Hevur tú ikki fyr 'r? Tey ganga | trega. Sa. um?< »Ein teir Og so seg: gera ru skrivað vvir- móti Davidi og »Hvat varnast øll tyngd av men hvat byr undir hes- $ .« eg fekk meg ikki til at siga brotsmenn, tað var so låturligt í samband við prest. hvussu hevur tú fingið Í frænir av hesum?« »Hvussu ber hundur seg at við at snodda revin? Við nas- | unum<. Knappliga flenti David: | |»Vil er | | vitsku. od j at | Hann teir?< spurdi býtliga at mær. tú síggja hann, og gløddi honum, medan eg så hvussu oyggin lå i kveppingunum og bein fýra bránaðu burtur i var hann talaði eg fyri einki. tað, havi eina hóming um teir«, segði David og tók úr bók síni fýra leyslig: teknaðar myndir. ySummi av teim bjarg- aðu eru um at fáa vána sam- Tey eru farin at siga frá. Fey hava enntá hjålpt mær at fáa hetta at líkjast. Og tey siga. hetta líkist reiðiliga væl. rætti mær fyrstu mynd- at eg ina. ein | seinastu | teirra | um? | „Eg havi fingið so mikið at vita, | Eg sat og stardi at einum lrundum blíðskortaðum andliti við stuttnøs og livandi eygum, |frågera væl teknað. David | skeitti at mær, sum at hann helt | meg skula taka mær av hesi | søk. »Hetta er faðir Doonan«, segdi hann. »Hålvur íri. hålvt Sjúkrahúslæknin føddan til at pinslavått. Hann haleimenni. hann sum Sigur vera | doyggja forkaði eina aðra mynd yvir til | mín. Men eg vildi ikki sleppa Í henni av faðir Doonan. Eg veit likki, hví hon tók mær so fast, men tað var sum at síggja mann krúpa upp úr kistuni. Í Hvat var honum —fyrik, i spurdi eg. »Ta0d dugi eg ikki at siga tær. So langt kom eg ikki. Treiskur helt eg fram. Áhugi min var vaktur, og David visti ltað. »Jamen, hvaðani kom | hann?« | »Tad veit eg at siga tær. Hann |var einaferð fátækraprestur i New York. Eg hugdi at hinari tekningini. | Grovar blý: intstrikur sýndu mær | eitt rukkut syrgið andlit, ið brá (til lúnskni og varni. David (hevði óivað við vilja teknað |nakrar stríkur at sýna háandi |skrikkingar um munnvikarnar. | Ég metti hann til 30-ára aldur men tað høvdu verið 30 striggin ár. »Hatta er Harry Frobisher«, hs David. »Tey australiumann. segði onani nakað frå ti. Hvi skuldi hann eisini tað? | Við tí. honum hevdi verið fyri í | lívinum, var tað óiva best, at | teir sjálvir funnu fram til tað. Hann skuldi sita fýra ár saman | Við hinum fyri manndráp. Bar- | hildu hann ver: | Hann |dagi i einum vertshusi i New- Caledon. har melanesarskeinkj- ari var dripin. Eg hugsadi ikki teir vistu, hvor ið hevdi gjørt tað. men hesir triggir vóru 6- Bea = at fáast vid, og her bar til at sleppa av við teir, og so eh teir tiknir á hondum. Teir vóru á veg til Tahiti í flognum til at verða settir inn, og skuldu bert steðga eitt sindur á oynni.« David steðgaði á, inntil eg reiði- liga hevði fingið skil á ti, helt so blídliga fram: »Fått kann feigum forda«, og rætti mær næstu mynd. (Framh.)