leygardagur 2. apríl 1966síða 4

Nr. 26 SOSTALURIN hálvthundrað ára gamalt — illa| fyri oll landsins børn, men hvat; mannfólk hann var, tordi at hava, umsitið — lærarahús fyri at fáa|lagnu fingu hesir menn í teirra|»sine meningers mod«. So >rúm-! nok av skúlastovum. politiska virki? ligur« var Sjálvstýrisflokkurin. Latið heldur aðrar koma til, Fyrst er at nevna Rasmus á Jú, víst var brúk fyri javnaðar- menn sum vita, at okkara egnuj Háskúlanum og S. P. úr Konoy;| flokkinum, og hann hevur sanni- SKÚLAVIÐURSKIFI í HAYN handverkarar væl eru førir fyri at/teir vóru so dånt toldir í flokk-!liga sett sær djúp, góð spor í Før- Vit sóu herfyri í bløðunum, at| Sera teir skúlar, vit hava fEyri| inum, men ræsur teirra gjørdust oya politisku søgu, og í Feroya býráðið ætlar at gera fimm skula- | neydini. so trongar, at bådir måttu av tingi søgu i heila takid. stovur i gamla yvirlærarahúsinum Foreldur. |í góðum árum, tað var ikki rúm| Tað hevur verið sagt, av góðum fyri at skaffa pláss. Hetta sær í og| ad . * fyri teim í »herberginum«. monnum úti i stóru verð, at tað fyri seg ógviliga tilforlátiligt og| AFTUR TIL RÓÐURS Ein so týðandi mann sum Jóhan | einasta bulverk ið dugur móti nemt út — men kortini — hugsa| Fyri nøkrum árum síðani segðist Hendrik Poulsen í Skopun „skulu kommunismunar framskolan vår vit eitt sindur, so er hetta alt annað | Christian Matras hava sagt tey vit nevna. Hann var maðurin, ið | lond er ein sterk javnadarrørsla, iat at Í 7; á i. ; . | fremstur av øllum førdi fólkafund-| framborin av góðum monnum. enn hugnaligt at frætta. Vit minn-|yvísdómsorðk, at javnaðarflokkurin |" . ; 1d28 Fyri b Í neyna eitt. so Vils ast plåssvidurskiftini niðri í gamla | onga nyttu hevði gjørt i Føroyum, mar til landið, uppe ður á , yri ar Øl. A ir + 2 | skúla; vit sótu jú úti undir væð-| og hetta hildu summir vera orð, ið fólkafundum St. „St. Blichers á vit, at tað vælsignilsi ið ønjavning ingini í aldeilis óhóskandi helum | sonn vóru, kanska serliga tá tað Himmalfjallinum i Danmark, = ne he ST av gi 80 at siga oll okkara skúlaár, 98 var ein annars klókur maður sum Annars av t. hann hevði nomi Í Og í mum. d vel nå skulu okkara børn undir somu Í Christian Matras, ið faðir skuldi undir lærustóli hjá metum monn- ton ikki veri pm, tann ag og um á Flatlondum. Hansara lagna|tíma hon kom, so hevði verið laga- kor. Hetta hevdu vit ikki droymt | vera at hesum »sannleika«. um. og allar minst, tá vit hugsa um allan skattin, vit betala. Hvar fara allar milliónirnar. Onki býráð hev- ur haft so nógvar milliónir at ráða | Tað hevur eisini verið sagt av | onkrum, ið nú er so frammaliga í Í politikki, at í sjátvstýrisflokkinum var so rúmligt og vítt til veggja, at gjørdist tann harða, at hann varð varpaður út úr tí politiska flokki, hann hevði tænt allar sínar bestu dagar. Hvat var hansara >bro- de«? Einans tann, at hann sum tað so manni hjá ungum rélarum, ið úr Danmørkini komu eftir stríðslok, | at fingið forblindað mangan góðan mann inn í kommuismunar vald. | Javnaðarflokkurin — eigur æruna | > april 196 fyri, at hetta ikki skeddi, og væl verið honum fyri tað. Ein góður eingilskur javnaðar- maður segði á einum sinni, at Labour-flokkurin í Englandi skuldi ikki hæva revulutión men evulutión í skildri sínum, og hetta er og má altíð vera aðalmunurin millum javn aðarmenn og kommunistar. vit vestanmenn vilja ikki koma undir kommunismunar jarnhæl. Komandi val vil koma at vísa, at Føroyingar vilja hava javnaðar- flokkin aftur til róðurs, og hetta betri enn øll »åttalilsir« frá Chr. Matras og onkrum ødrum vil prógva, at hann hevur gjørt nyttu, og vil framvegis gera gagn í land- inum. yvir sum hesi síðstu..... Men kan-' har kundu allir vera. | - ska hava vit misskilt allan spurn- Var hatta nú so? kunnu vit| —— den ingin. Kanska er meiningin at spyrja. Svarið må vera noktandi, |} | loysa hann soleiðis, sum man hevur um vit skeita eitt sindur aftur ijg C ; - gjørt tað nu í skjótt eitt år við teir tíðina. if 8. ; V smáu útskúlarnar stytta skúla- Tad hava verið góðir, kløkir |$ í e o tid nøkur okkara børnum! menn i sjátvstýrisflokkinum. menn, |} tygum fáa gott tógv, og skjóta avgreidslu. 3 hava so stutta skúlatíð. at tað id vildu leggja alla orku sína í at!) Vit keypa óvaskaða og vaskaða ull og selja oll sløg av føroy- H =4 er næstan »sum tå ið terna skjytst! gera tað gott at liva í landinum | skum tógvi. i á egg<. tey eru i skúla j —— "|| ! TOTINGAKYIR KID | 4 7 sj ' Í | | v/ Olavur Gregersen — tlf. 20 í Gøtu O Je amt 3 Hava skúlastjórn ella skúlamynd- , ik 4 se ugleikarnir sagt gott fyri hesi skip- 5 | ENA am sm ÉT SO | an. ja. so er einki at ivast í. at þá fj ———""" MN 2 DR = alt er í lagi, og so er bara at fort- 4 Så p „= pe of om hs om Ími a | ; 5 Få HØJ: i På 3 | seta yvir allan skúlan eisini í þá Í á k“ K% SS YN FYN € É , LR tí stóra skúlanum. Á #2 LL K w i dl Men kemur henda stytta skúlatíð Þá ii") to y | i Kvoldskúlans framsyning av vevnad, handarbeiði og kl okkara børnum aftur um brekku. ff > -y Í på h matgerð verður sunnudagin 3. apríl frå kl. 2—7 í skúl p Í ÆI , . Á hvor tekur so ansvarid, lærarar ella | : á unum við Jóannes Paturssonargøtu. | myndugleikarnir? | Í ; Vit, sum børnini eiga. fingu at || Kvøldskiilin. Á | Vit: henda ordningin var heilt. | H , i SNEEN OS EGE sr es GEGEN LEA heilt fyribils, og nú er skjótt árið = Tr - ve se un A TIGN ER RE AR RAE EST APR RIE GRAFER OT FU DEFREJT (BG SÆFTKE NE farið. og einki, púra einki er hent. if | Hvat er ætlanin? I: rr É Í BF - På að eru aðrir ilt + Z - | i 4 | Fad eru aðrir skúlar her i Havn | 4 LES UNnSstø 4 1. ini, men har kostar tað at ganga, | ik Po Ar UI oo) WJ | dejlig nem varme z Í fl og hvi skulu vit betala fyri tvinnar ig fr i A ; |} | 4 á | € god økonomi skular | i øll tey vanligu sløgini å goymslu å Tvøroyri. Á : b Láturligt at hoyra menn, eisini ; (1 0 ind et tank... i ; ve á Í | býráðslimir, tesa um at yvirtaka on 1" F ; R í A } Q Q Fá rå vaek | Ýgsa deraf | AS. Richard B. Thomsen & Søn == atris Mr skúlan og so ikki vera mentir meir | ! € 4 k | á | Fi. Va demar 'utze: enn at pjøssa uppá eitt meir enn | Fá i <= ii i Tórshavn — tlf. 1020 pi pp undir liðini á honum í bili. verið herforingi fyri einki. Spell! kinnklovarnar. Hann skelkti og at teir, sum stóðu yvir faðir mundi halda meg minna seg á Doonan ikki eisini høvdu lært okkurt ljótt. Marcel sleikti sær hann eitt sindur av hersnildum. | um turru varrarnar, táið hann Max Catto: FEIGDARFUGLAR in og eg kom mær út undan trænum. Ég fór yvir til korpo- (Framhald) Forvitnisligt var at skoða and lit umboðsmansins táið hann | fekk svarid. Antin nakrir fang-|um | ar hildu so ella so, rakaði ikki aftaná prestin, síðan eltu teir | kvæsandi. »Bert tað besta til fangar okkara. Harry Frobesher streyk sær skeggstaparnar og hugdi hann. Hann bara segði: >Men løgregluna inn aftur í garðin. eg vil einki hava við hetta at| gera. Tygum skulu taka alla á-| farasóttahús til | men var mest brúkt til spitølsk byrgdina«. »Eg skal standa inni fyri teimum, segði faðir Doonan. »Tad er gott.« Umboðsmað- urin hugdi yvir á korporålin, sum stóð og lurtaði eftir og fór innar í skrivstovuna, ein lítil spelkin maður. Tá ið samanum kom, hevði hann bara klárað seg væl. Eg helt bert at hann hevði verið ovmikið mildur. Korporálurin prikadi undir svertingin við tánni og blámað- urin reisti seg upp. Eisini hinir reistust. So rópti korporálurin á svørtu logreglumenninar i vaktstovuni: »Teir hava etið morgunmat, slepp teimum í garðin.“ »Vit hittast aftur< segði faðir Doonan við Frobisher, meðan hann kveitti niðan ímóti fjallinum. >Tað er so dámligt haruppi.« »Ferdamannaflyting vid veg- segdi visara,« korporålurin Sjúkrahúsið — tað var land- |- - var mestur 4000 metrar uppi |í fjallinum. Har varð hildið at |vera best, har var svalligt og |fridaligt og passaturin kom |beint inn úr havinum. Læknin sum stýrdi tí var wienari — | hava tygum hitt hann? hevði so ltíðum fyri munni, at útlitið hagani hevði verið vert tíggju miljónir frankar, um tað var við strendur Miðhavsins, men hetta mundi bert vera ansalótir. Hann „visti fullvæl, at nidursetumenn „vildu ikki hava spitølsk í nánd av býnum. Lastbilurin koyrdi tvær ferðir um mánaðin niðan við mati og ødrum neyðturvu- ligum og faðir Doonan var al- tíð við í ferðini. | Tað má hava verið ein sjáld- samur túrur. Ein vánaligur eyr- vegur var høgdur inn í fjalla- líðina og gjøgnum frumskógin, snúvi sær rundan um alt fjallið. Aristide, hann ið átti bilin, var óstortsligur foórari. Ég vildi heldur klovið eitt bein, enn sitið | | melanesarbørn, ' | inum?« rålin. >Nú meini eg, alt lagaði seg! so væla segði eg, og hann læði. »Bida nú,“ segði hann. »Heldur tú ikki, hatta var, vakurt gjørt av umboðsmann- | | | Faðir Doonan kom út í garð- | Í Í i | »Eg veit, hvatið eg haldi.«| Korporålurin hveitti yvir å vind- | eygað í umbodsmannastovnuni. | »Vit vóru saman við Hanoi. | Hann var ovasti fyri herdeildini. | Hann er skilamaður. Hann veit, hvussu leikur fer. Og nú fær presturin, hann eigur á. Tað hevur hann gott av.« Og knapp liga skilti eg alt. | Beistini skuldu fáa smakkin av frælsinum haruppi, og teir fóru ikki at kunna hugsa sær at koma aftur. Teir fóru at rýma. Teir vistu bert einki um, at tað var einki at rýma til, og táið teir vóru nógsvangir, mundu teir koma krúpandi aftur. Og tá hevði umboðsmaðurin vunn- ið fullan og heilan sigur. Niður aftur í holið..., nýtt sakarmál reist og fingu teir tá helst tvey ár aftrat. Tílíkir turrgeldir menn sum umboðsmaðurin bert liva og anda sum fínarimpur, og teir kasta bert stuttan skugga. Faðir Doonan hevði ørkimlad huga hans og so skuldi hetta hevnast, tað sama, hvør sum fyrivar. Umboðsmaðurin hevði ikki ler æg Korporålurin fór inn aftur í. vaktstovuna, og eg fór aftur í | >Gullepliðx at smakka mær á. Eg sat úti á gongubreytini og, munnaði eitt glas av Penrod.' Tað var seinnapartin, og meðni sat, kom bilur Aristides skinklandi = omaneftir. — Hann kom skramblandi eftir óslættu gøtuni nettupp sum at hann skuldi verið ein rugva av goml- | um jarni, sum hann eisini var. | Aristide, tað hålvøra, sat og styrdi við slóknaðari sigarett klistraðari fasta í munnvikan. Hann bar eyga við meg uttan fyri skeinkihølid og brosaði til min, men eg fekk íkki stundir at heilsa honum fyrr enn vagn-| urin var farin framvið. Tveir purlutir løgreglumenn sótu á bakfjølini við riflum undir lið-. uni. Teir svóvu longu fyrsta svøvnin, og teir mundu fara at sova allan vegin niðan á sjúkra- húsið. | Seks melanesarafangar sótu á eini rúgvu av eyrhakkarum og spakum og læðu til allar síðir sum børn, ið eru sloppin út at koyra. Teir tríggir huku niður við teimum — tygum gita nokk, hvørjar eg meini við. Charlie sá meg og brosadi blidliga, | einki kundi skaka henda svert- ing. Síðan gløddi Harry Fro- bisher at mær, og tað skrykti il varð varur við drykkin framm- anfyri mær, og læt ónæruliga við hondini. Nú hvarv bilurin í buldri og dusti og besinstanki. Hann vendi út úr gøtuni og byrjaði ta seks tíma longu koyringina niðan á fjallið. Eg gekk mær yvirum, so eg sá hina síðuna á fjallinum, og sá eg har, táið bilurin fór. Ég hoyrdi hann økja ferðina, so dagaði = framparturin = undan húsatekjunum, og í dustskýggi togaði hann seg niðan eftir veg- num við hvínandi motori. Eg veit ikki reidiliga hvi, men eg hevdi bestan hugin at hitt fadir Doonan, so at eg kundi var- skógva hann um at ansa væl eftir hasum trimum rekavætt- unum, so hann fekk teir aftur við sær. Men nú var bilurin longu komin niðan í tað kjarr- ið. ið vaks í teimum niðastu líðunum. Hann koyrdi tvørtur- um tannasteytarauppsetingina — soleiðis tyktist tann gamla træ- brúgvin, sum er tvørturum hina stóru gryvjuna. Eina ferð enn hómaðist bilurin millum trøini rætt sum eitt skitið leika. So lat tann tætti grøni frumskóg- urin seg aftur, og horvin var hann. (Framhald)