leygardagur 21. mai 1966síða 2

( Nr, 39 Setan av skógfúta.. Framh. frå 1. sidu beinanvegin) hinar eitt år seinni. Tvær treytir vórðu settar, av harra Hentze, hin fyrra: loyvið at nýta trødna, til kommunan ger brúk av henni, varð játtað, meðan hin seinna varð sýtt: um ognarnir av jørdini, ið er tikin til læraraskúla, við rættin fáa ein hægri prís enn kr. 15,- pr. m?, so at býráðið letur sama prís til frú Debess. Tilráð- ingin frá kassanevndini varð ein- mælt samtykt. TILRÁÐINGAR FRÁ SKÚLANEYNDINI a) Mál wvidv. útskiftan av vind- eygum í skúlabarakkini v. Jónas Bronchsgøtu. Vindeyguni eru rotin og samstundis má bygningurin be- klæðast við jarni, tí hann trekkjur so illa. Tilsamans kostar hetta kr. 21.565.- (innheintað tilboð). Játtað. b) Mál viðv. setan av lærarum við Tórshavnar kommunuskúla. Skúlakommissión = og skúlanevnd høvdu somu innstillan við undan- tak av at kommisiónin hevði tvær innstillingar til fatsa lærarastarvið, ið var fyrsta embætið, hini trý timalærarastørv. Byrådid innstill- aði tey somu. Fast lærarastarv Eilif Samuelsen á Steig Ninna Jacobsen Odmar TIMALÆRAR I Heini Davidsen Ninna Jacobsen Runi Øregaard H. Jens M. Poulsen Hentze Rúni Øregaard Ninna Jacobsen Hm. Ninna Jacobsen Rúni Øregaard Jens M. Poulsen Hentze Bert 1 tilráðing var frå teknisku nevnd, og hon varð beind aftur: Bræv frá matrikulstovuni viðv. Sundurbýti av matr. nr. 645a á Frúutróð. Hetta vóru nakrir snøkl- ar, ið vóru til yvirs og skuldu leggj ast aftrat ognini hjá Th. Paula Christiansen og Ingálvi av Reyni fyri kr. 30 pr. m2. Nakað tjak stóðst av hesum. Málið beint aftur í nevnd. BÝARPLANSNEYNDIN Frá býarplansneyndini vóru 9 tilráðingar, harav 6 byggiloyvi. Hesi vórðu játtað: Hans J. Mortensen á brúks nr. 179 (við Marknagilsvegin) Th. J. Mikkelsen (at byggja | hjall á brúks nr. 42 v. Oyggjarveg) Ólavur Clementsen á brúks nr. 147. Landsbyggifelagið (landsbóka- og skjalasavn.) D. P. Danielsen fyri H. Jacob- sen á matr. 911 c. Meðan umsóknin frá Føroya Landsstýri um byggiloyvi til sýnis- holl til bileftirlitið á matr. nr. 645 (á Frúutreð), varð tikið aftur, hetta er inni á statsins øki (politi- stødini) Umsóknin frá Onnu Petersen um tekningini av húsum 678b varð samtykt og broytan av | hennara á | varð góðkendur. Seinasta tilrådingin tjak: Umsókn frá Joensen fyri Martinu Andreasen um broytan av byggiloyvi (á horninum Niels Fin- | sensgøtu—Sverrisgøtu) | Drúgt orðaskifti varð um hetta; | málið varð at enda samtykt, og ! bygt verður soleiðis at húsini koma | at standa 1,5 m inn frå Sverris- gøtu og sjålvt hornið verður í øll- |um hæddum avskorið 1,2 m, | Seinasta mál á skránni var setan av skógfúta. Tvær umsóknir vóru komnar. Ein úr Svøriki og ein úr elvdi nógv Jacob | eisini støduplanurin hjá Jens Næss | SOSTALURIN 21 Broytingin i búskapinum hevur ført vid sær, at einstaklingurin hevur fingid meira bruk fyri einum banka. Hava tygum figgjarspurning- ar, eru tygum altid vælkomin at tosa vid OKKARA BANKA Sjóvinnubankin Danmark, hesin seinni var gartnari. Plangasjunevndin hevði innstillað henda, men fleiri býráðslimir hildu, at lýst skuldi verðið aftur, tí kundi ein gartnari til hetta starv, so høvdu fleiri sekt. óivað eisini føroyingar. um- setast ivaleyst Dentur varð lagdur á, at danin var trúlovaður við eini føroyskari gentu, og fekk hann plássið kundi tí roknast við at hann fór at verða verandi í landinum, og varð hann settur vid 8 atkvødum. Fundur fyri læstum hurðum. i h. 8 | + postgjald 0,80 — tikið [14] —! % BETRI VORA NAVN: BÚSTAÐUR: KLIPP ÚT - KLIPP ÚT - KLIPP ÚT Hygiejniskar verur 12:73 STK. >HYMO LUXUS« KR. 14- i 30 STK. STK. >HYMO< í POSUM KR. 7.- verður ímóti frímerkjum, FINNST IKKI! % | Ngesup6ulBGalIg SPECIAL- IMPORTEN Landemærket 7 - København K. - Byen 2026 - Postkonto 4018 Max Catto: FEIGDARFUGLAR (Framhald) | Eg segði íáðni at eg ætlaði at siga meira fyri tygum um fyri-; stødukvinnuna. »Hatta er brandur at hava til vinmann«, segði Marcel flenn- andi. »Tiggju minuttir i kjarr- inum vid gentu — og hon er Eg havi svorid at tagt — ein|pura ør av honum.« madur var sum kendi hana i Paris, sum hevur sagt mær tað. Hon var um sekstan ára aldur t.v.s. áðrenn nunnurnar fingu hendur á hana — arbeid- di hon í gleðishúsi, rætt og slætt skøkja. Og triati ár seinni sat hon á oyggj í Kyrrahavinum sum góðgerin systur. ið røkt- aði = neyðars spitølsk born. Hetta er beinleiðis láturligt, men eingin dugir at meta fram- anundan hvussu seg. So kom faðir Doonan upp í bilin til mín og segði bondsk-| liga við meg: »Siggj til, tú ikki| sovnar å vegnum øman. Ansa tær. innanborda.« | Men eg fekk ikki i gongd. Sjukrasysturin Camille var nu útkomin. Hon stóð tætt hjá vágninum og fonglaðist við at| finna hendur teirra farandi. «Harry«? spurdi hon spakuliga. lagnan lagar | Tú hevur kostiligar sálir Fyristødukvinnan gladdi heilt bilsin. Dr. Wexler rópti bítsk- ur: »Hvat er her á våsi?« Við torurødd rópti fyristødu- kvinnan hon hevði betri eygu enn læknin — á Camille: »Kom higar beinanvegin«. »Tu kemur aftur næstu ferð Harry?<, segði Camille við mjúkari rødd. Tað tykist merki ligt at síggja blindu eygu henn- ara leita og leita meðan hon bíðaði eftir at hann skuldi siga okkurt. so hon kundi vita, hvønn veg hon kundi finna | hann. | »Næstu ferð verður ongan- |tid«, teskaði Harry Frobisher. Illa til passar hugdi hann upp á vinir sínar. Fyristødukvinnan | kom rennandi og fór í ødini |dragsandi avstað við gentu- | barninum. Faðir | segði »lat | fyri eitt.« stuðnaði so fara Doonan okkum og alt »Harry«? Og tá ið hon fekk um — skøvningin á honum. skræddi hann hondina til sín sum at hann skuldi verið brend | ur: Fg setti i gongd. Vit skraml- | adu ut ur gardinum og koyrdu | tann fyrsta partin oman. Hakkarar, spakar skinklaðu | mannarúgvan | av vegnum| og | beint áðrenn báðir hvurvu und- og|ir havsbrúnni. skakaðust tá ið vit koyrdu út á tann óslætta vegin. Ferðin vaks og vit súsaðu oman gjøgnum brattan, meðni gummúiið sendi skúrar av eyri afturum. Faðir Doonan sat pinnstívur undir liðini á mær. Eg veit ikki hví, men hann leit mær einki til. Vágnurin gleið eitt lítið og æl av smágróti hvarv í dýpinum ødrumegin og hann segði: hart- andi: »Hetta ræðuliga koyri- toyi er besett av illum andum. Lat teir ikki vinna á tær.« »Lat meg um tað, fadir« segði eg. »Eg kann ikki. Koyr spa- kuligari. Tú ger enda á okkum øllum somlum.« »Å«, segði eg, »men so koma vit til himmiríkis í besta lagi. Vit sníkja okkum bara inn gjøgnum grindirnar afturundir kápu tygara. »Tu koyrur sum eitt ørt«, segði faðir Doonan moltin á málinum. »Koyr varligari«. Eg togaði so spakuliga í tolmur- nar bara fyri at hann skuldi síggja. at tað var ikki vanda- leyst, ferð. Hann oysti beinanvegin við afturhjólinum. men tå tagdi faðir Doonan. Enn var myrkt og tað ein- asta. sum eygað fangaði, var mjái. ungi mánin, ið so liga helt tvørturum hin gamla, 2 | tá ið bilurin hevði fingið | eym-| — Tá var tað eg kendi sterkan brunaroyk. Í fyrstuni helt eg tað vera motorin — men tað reyk ikki sum tað. Eg hugdi til viks niður í gjáirnar um eg kundi fáa eyga á roðan av skóg arbáli, men har var myrkt og stilt. = Annars reyk tað heldur ikki av brendum viði ella sjó- andi sevju. Tað var rætt sum osin av glødandi koli. Eg helt kortini at tað mundi vera tolmubondini í bilinum, sum sviðu, og eg gavst at taka í stongina. Løtu seinni sóu vit fingrar- nar av sólargeislunum í havs- brúnni, brátt skuldu vit njóta fagra sjónleikin tá ið sólin reis. Ég lat bilin koyra sum hann sjálvur vildi — tað gekk av sær sjálvum, hann var so vanur við toyggið. Men so slóg faðir Doonan meg á knæið og segði bangin: »Okkurt er ikki sum tað eigur at vera. Kann motor- urin vera vorðin ovheitur?< »Ikki heitari enn hann eigur | at vera«, segði eg og fetti mær å. »Hann rykur illa«. Men Kann vera«, segdi eg. hann plagar nú ikki at rúka av|' liljum. Nettup nú loysir tað seg ikki at fara at spilla hann út, gamla rokkin«. Ikki ti. mær dámdi einki. Stankurin var ræðuligur, hann sveið í næsarnar. Bilurin rann rósum og nú niður í lítlan kass, og eg lat hann renna ferðina av sær. Eg fór út og leit meg íkring. Ødru- megin var tætti, myrki frum- skógurin, hinumegin glýpsið heilt niður í avgrundina. Hevdi tú hug til at royna teg at spýta langt, so var bara at spræna út- av. og tú hevði sprænt ein kilo- metur. Eg lyfti omanav motor- inum. Hann var ikki reidiliga ódnaður. Eg gekk rundanum vágnin og føldi hjolhjørtuni. Har var einki at óttast. — sama viðfangi bar loti móti andlitinum og eg sá faðir Doo- nan standa og slota við nasa- gluggunum uppí loft, bruna- roykurin kom úr lotinum, so- mikið var vist. »Onkurstadnis man skógurin brenna«, segdi fadir Doonan. Eg så ikki nakran roda å luftini, og tað var ikki lítið bål, ið setti so fast fyri bróstíð. »Ikki haldi eg tad«, segði eg. Osurin var ovmikið stakin. Um Mefistofeles fór at baða sær fyri fyrstu ferð í hundrað ár, hevði tað ikki rokið verri. Ég fór til viks at kasta mær av vatninum og so tók eg vín- fløsku úr stýrihúsinum og segði: »Leggi einki í, padre. Nú lata vit handa gamla kassan kølna eitt sinduræ. Faðir Doonan segði okkurt við vaktina fyri aftan. Menni- nir grulvadu út og strektu seg. (Framhald) 21. mei 1966