leygardagur 30. apríl 1966síða 5

30. apríl 1966 (Tunghoyrd og talubrekad) hevur 14 næmingar frá 3 til 7 ár. Hesi fara at verða í tveimum flokkum aftaná summarfrítíð- ina. tí tað ræður jú um serliga her. at lærarin kann taka so nógv sum gjørligt av ti ein- staka. Eg biði frú Olsen greiða mær frá. hvat gjørt verður við hesar næmingar Fyrst er at fáa børnini at fola seg heima, tað hevur allar- stórsta týdning, so plagi eg at tosa við tey og fáa tey at for- telja ymiskt tey hava uppliva. Allir talufeilir verða uppskriv- aðir og so verður roynt at rætt- Eisini verður ansað eftir hvussu børnini spæla. ti hetta avdúkar ofta nógv av teirra verimáta. so man sær á hvønn hátt man skal taka sær av hvørjum einstøkum, tí brek er altíð ein stórur sálarliga. Seinni verður miðvíst. við myndum og lutum, men ansast má væl eftir at variera børnini keðast. Sum áður sagt læra næming-|teimum »andsveiku« men slik- | arnir eisini hondarbeid og træ- smíð. og eg fari inn í 1 tíma. sum fru Lisberg hevur við gentunum. Allar eru lika upp- tiknar, Anlina og Fríðborg hekla taskur í føgrum litum. i Borghild bindur veottir. Lis- bjørg heklar sær eina blusu, IMia úr Sørvågum broderar sær | flott toilett-sett, hon flennur, tå| tak ftir . STE æ sj. útstýr. | Stekum næmingi eg spyrii um tað er |kenna jú hennara framúrskar- | |} Í Henda sama Mia ætlar at fara) Havnini. Í fortelur frú teir vaksnu verið úti í 8. i bakaralæru her i hesum sambandi Lisberg mær, at næmingarnir hava erhvervs-praktik g flokkarnir í fólkaskúlanum, og tað dámdi teimum sera væl. eins og Eisini eru tað arbeiðspláss her á staðnum, sum fegin taka næmingarnar í arbeið. tá teir eru lidnir við skulan, og verða firma P Hansen, lætting, chokolátavirkið hjá pf. Frants Restorff og eitt bil- oul ligt, og longu eru nøkur herúti bara rós um tey, sigur frú Lis- i . ag 5 a 5. | arbeitt meira | Þerg..sum mest hevur tey orð-' | blindu. Meðan frú Líisberg (gekk á læraraskula var hon í undirvísingina áðrenn | summarfrítíðini niðri á skeiðum | |og hennara stóri áhugi var fyri ur skúli finnist jú ikki her, og tí fór hon á henda skúlan, sum hon kendi frá tímum sínum í praktik, (hon slapp nevniliga frá at fara í aðrar skúlar til SOSTALURIN hetta av ti hon frammanundan hevdi verið vikarur leingi.) Tað sæst, at frú Lisberg eins og hini 3 lærarafólkini er kom- in á sína røttu hyll.. Tað er nettupp brúk fyri henni her, hon við sínum ríku evnum og stóra kærleika til børnini (vit andi barnasendingar í útvarpi- num.) Áðrenn eg fari vísur frú Lisberg mær eitt flonellograf hon brúkar. Har setur hon bí-' løt, hon hevur klipt út úr blød- um, og so skulu børnini siga, | hvat tey tyda og hvat er á teim| um. Eisini er hópur av bók-| støvum, sum tey kunnu seta á! hetta flonellografið. | Ofta fyri hesi børn er tað betri at halda bókstavin í hond' ini áðrenn skrivað verður (tey| lesiveiku.) Allir næmingar hava | heimaarbeið, og er hetta av stórum týdningi fyri at nakað kann spyrjast burturúr og ans- að verður eftir hverjum ein- Seinastu er undirvísingina træsmíðið. Tað eg er SÍggj 58 | Magnussen, sum hevur dreing- | irnar i lari í hesi grein og hesum. men smílandi r hann, at hann er ikki lær- vónar. at skúlin aftaná summarfritidina fær ein, ið dugir arbeiðið, men sigu! likki veit eg, dreingirnir arbeiða Dimma- | | belastningur | frá farin í arbeið. og vit hoyra | Í | | Í | verkstað nevnd. Hetta er gleði-|um dúgligt og gera alt vanligt træ- smíð. tó her sum í ollum hin-| um lærugreinunum, ongin tving| sul verdur lagdur å børnini, tey sleppa at råda sær sjålvum ella beinari sjålvi at velja, hvat tey ynskja at gera. Beint vid okk- standa Sverri og Eivind, sum bådir gera rammur (leyv- saðarbeið). Teir duga sera væl og eg má siga við teir, at tað sæst, at teir breðga ikki burtur, úr ætt, so fittir teir eru í hond-| unum (teir eru nevnliga báðir) av Arge-fólkinum.) | Magnussen er komin inn il arbeiðið, tí hann kendi Ditlev | Olsen, sum einaferð, tá teir hittust, spurdi, um hann ikki kundi tonkt sær at arbeitt við slíkum børnum. Hetta setti seð so fast, at hann søkti starv við skúlan, tá tað varð lýst leyst, | einastandandi | búgva, bæði lærarar og foreld-| og sjálvandi hevur hann eins og | hini specialútbúgving hann er talupædogog og hevur verið á skeið fyri lesiveik, orðblind o. a. Og tað kann sigast, at Magn ussen hevur røkt starv sítt væl. Ja, so varð liðugt, eftir er at leggja aftrat, hvussu stóran týdning, ein slíkur skúli hevur hjá okkum. Nú kunnu slík børn verða heima her á landi, og ikki fara tann langa veg til! Danmarkar at læra eitt fremm- | and mål og so burtur frá øll-| um sínum, bara longsulin må | seta eitt slíkt barn nógv aftur.) Eitt ynski hevur skúlin og! tað er at fáa eitt plejuheim, tí| tí tað er so torført at innivist til tey smáu børnini. Privat-pleja er nr. 1, sigur Ol- sen, og bygdabørnini hava tað | gott. har tey| skaffa | ur eru hesum fólkum ógvuliga takksom. Men skúlin veksur |og harvið eisini talið á teimum smærru børnunum, so eitt slíkt | heim má koma. og er umsókn- in farin til Ríkisumboðið um) hetta. Viðv. teimum smáu, so verða tey koyrd til og frá skúlanum til stóra gleði fyri tey, tí bil- stjórarnir eru so blidir og góðir | við tey. Nøkur foreldur havi eg tosað við, og oll eru tey ógvuliga glað fyri skúlan, bert rósandi Nr. 33 orð til lærarafólkini, og tey hava tað eisini uppiborið t. d. kann sigast, at ongin næmingur er uppgivin av teimum. Eisini má skrivast um tann góða anda sum ræður úti á V.B.V. Ein merkir tað beinan- vegin, ein kemur inn, at her er gott at vera. Besta samarbeið millum lærarafólkini: hvat hava tey ikki ótroyttiligt tol og stór- an kærleika til næmingarnar. Bórnini trívast ógvuliga væl tað sæst á teimum smílandi = andlituinum og so góð tey eru við hvenn |skúlanum, ikki ein blýants- |strika at síggja og øll ganga í inniskógvum, aftur her hava vit nógv at læra. Tá eg takkaði fyri meg og skuldi siga farvæl, bað frú Lis- berg meg royna at koma til morgunsang onkran morgun, og eg so gjørdi. So stóð eg i morgun í teirri somu stovuni, sum eg plagdi at vera til morg- unsang fyri 20 árum síðan. Merkiligar kennslur komu til min, tá eg hoyrdi hesi børn hvort í sínum lagi royna at syngja sálmin: Jesus hitt ein- asta. aftaná bóðu vit í felag Jesu egnu bøn og Hann var eis ini ímillum okkum. Vakrari minni kundi eg ikki við mær frá skúlanum. fáa TEE summar i Grønlandi. | | i Grønlandsmenninir gera seg út hjá okkum. áðrenn teir halda vestur um hav, tí her fáa teir alt, sum krevst til eitt langt Ringið ella skrivi til okkara. Samvinnufelagið tif. 1 753 Max Catto: FEIGDARFUGLAR (Framhald) Mánalýsið lå sum kåmt slør úti yvir havinum. Eg hómaði tað niðurflaknaða gosholið av forna gosfjallinum aftur í móti månaglæmuni. Eg setti meg. Eg var óivað farin spakuliga um; ein lýta gekk áðrenn eg fekk eyga á eitt, sum stóð burturvent eitt sindur frá, og stóð og stardi útyvir havið. Hetta var Frobisher. Hann mundi hava bíðið vaktina sleppa sær út eitt sindur, kan- ska fyri at hjálpa sær sjálvum ella kanska bara fyri at hjálpa sær sjálvum ella kanska bara fyri at rætta beinini. Hann snaraði høvdinum á og yvirbrá hansara gjørdi meg bilsnan. Tá ið fólk ikki vita av at nakar sær, opinbárar andlit teirra al- tíð okkkurt, og hetta landa- stroki stóð nú so róligur, fræls- ur frá illsinni og harmi. Hann lurtaði eftir fuglalisti sum var tað fagur ljómleikur og hann stardi útyvir hav. Hygg teg nú væl um, hugs- aði eg við mær. Tað verður einki at síggja á Tahiti, vinur mín. z | Hann hoyrdi tað pjaka í kjarrinum og vendi sær á. Tað kundi væl verið fuglur, men tað var tað bara ikki — tað var Camille. Eg rørdi meg ikki. Hon dagaði týðuliga móti mánalýsinum og hon stardi yv- ir um aðru gksl Frobishers og út yvir havið og gekk so spaku- liga fram at honum. Hon steðg aði tá ið hon var armin frá. »Hvør er hetta?« spurdi hon. »Ja, hvat heldur tú?< svar- aði hann kvattur. »Hava tey sent teg at biðja meg koma innaftur?< »Nei, eingin hevur sent meg.« »Ta& var fyri neyðuni hann hugdi so hulisliga at henni og læi: »Hetta mátti verið eitt frálíkt kveld, ha?« »So sótt angar luftin.« yTað tykist sum at ein er tíggju miljónir av mílum burt- uri frá øllum heruppi. Eg skal hava hetta staðið í huganum næstuferð eg fari at ferðast. Skulu vit seta okkum niður?< »Ju takk settist. segdi hon og »Ongatid havi eg hoyrt tílíkt fuglameingi,< segði hann. »Teir syngja mest tá ið mån- in skinur,« segði Camille bros- andi. >Tey siga her á oynni — tey innføddu at hann er tann tey elskaðu og sum tey nú biðja koma aftur.« > So fara teir at syngja lein- gi.< Hann sat alla tíðina kveit- andi og eygleiddi hana og í fjáltri sat hann og roytti gras uttan at vita av tí. Sjålvsagt átti eg at farið. Men fyri tað fyrsta var eg eingin edilingur og sidan høvdu tey hoyrt, um eg skuldi rørt meg. Eg var sit- andi og lýddi á. Tað var einki annað enn harmleysur stutt- leiki. >Dámar tær heruppi á hesum forkolaða fjallinum?< hoyrdi eg hann spyrja. Hon segði nú nakað sum gjørdi hann bilsnan: »Fg havi ikki verið niðri í býnum síðan eg var lítið barn og eg veit ikki av nøkrum betri enn hesum.« »Tad er almikið sum er bet- ri,« segði hann. »Gøtur, skeinki holi, dansihus, bio, men...“ Hann tók seg aftur og mundi sjálvur halda at hetta hevði reksað upp ikki var mikið glæsuligt, ti hann fór at flenna: »Kanska her er ikki so ófitligt. Um eg ikki hevði havt so nógv um at verið burtur aðrastað- nis, skuldi eg so fegin verið her eina tíð.“ »Hvat sær tú?< spurdi hon. »Ha?« Hann fataði ikki reiðiliga. Eg visti, hví hon spur- di soleiðis, men hann visti einki. Hann stardi bert tóm- oygdur at henni og brá hond- ini. >Ja, fyrst er tað havið. Mánin. Stjørnurnar. Náttin. Hvat heldur tú eg skuldi sæð?< Sig mær frá tí. víðan dámar tær so væl út- varpsmál mitt?« >Mær dámar at siga frá. >Tú kannst sjálv hyggja teg um.« »Å, sig mær frå ti tå sært.« Hann smulkadi men gjørdi sum hon bad hann. Fg så hann førka seg nærri at henni og hann lætst sum hond hansara av tilviljum nam hennara. Tá ið hon ikki tók hondina til sín, tók hann tvørturum hana. Hann var íkki lítið bilsin, at hon slætt ikki hevði seg undan honum. Útlitið østi meg so/ mikið meira upp, tí ein krevjin | maður dugur so væl at hugsa sær hvat hann sjálvur hevdi gjørt. um hann var komin so væl fyri. Tygum skulu ikki iv- ast í at eg hevði tikið meira enn hondina. »Ja.« segði hoyra teg Frobisher og E fekk størri sjålvålit, »har er Australia. Vit kunnu t6 ikki síggja tað, ti tað er einar tvey túsund sjómílir burturi, men stjórnurnar haruppi síggja tað og tær síggja eisini okkum. Eg veit ikki hvussu hon eitur, men hon sær so hugalig út og um næturnar havi eg tíðum ligið niðri við strondina og start at henni. Og so er tað handa tjúkka haryviri, hon frødist so mikið uppi yvir sær sjálvum at hon hevur víst mær, at vit bæði ikki hóva saman...“ »Hvi ikki?< spurdi hon. »Rædist tú ikki meg?< »Nei,« segði hon. »Kanska ikki longur,« rætt- aði hann hana. Hann helt á við barnatvætlinum um stjørn- urnar heldur enn at ognast hana beinanvegin mundi halda seg hava góða tíð, tí nátt- in var long. »Men tað er einki at undrast á < segði Frobishér. »Hon vil kanska illa sova, handa stjørnan. Men so er tað havið. Almikið av vætu. Eg Skal siga tær, hvussu mikið vatn er í sjónum. Hevði tað verið einar tvey túsund Kilo- metrar minni til allar síður, so hevði eg tora at lopið útí og svomið meg leysan.« (Framhald)