leygardagur 16. juli 1966síða 5

16. juli 1966 Eg Fi i ; ; i 78 B Shirt, tt Lalt Are 0 ds A 7 + SR <> Aue MÁNI um fr ge p pÝ * ll £ Å SO estra Max Catto: TKS IT SDP SST SDS 76 KO ET GODS) MO SDS DUT HO PRS OMEN OTTE TOM EST 2 SOSIALURIN Nr. 55 FØROYA. BANKI DGL PT ÆDES) VD SINU ORKANEN Y DEERE DAP ASM gelti frå ødiliga buldrinum alla-1 >Nú mátti verið | staðnis frá. harumframt | helt stýrimaðurin fyri ovursint- og | hoyrdist ræðulig hvæsan. sum |tú kundi hugsað tær eimleiðing FEIGDARFUGLAR jur. »Nu er einki annað at gera jenn at senda konuni telegram (Framhald) Eg fór at húsum hjá umboðs- manninum og pikaði uppá og hugdi innar. Faðir Doonan var inni á skrivstovuni hjá umboðs- manninum, og hann talaði við fjáltri á málinum: »Ja, men tygum lovaðu at fáa telefonleið- ingin bøttan aftur...“ »Ætla tygum at gera undir- gerningar, so kunnu tygum fara i kirkjuna og biðja um teir,« segði umboðsmaðurin. >Ég kann | bert gera tað, sum menniskjum er ført.« Hann bar eyga við meg yvir økslina å presti og veitradi meg innar, gladur vid at sleppa frå prestinum eina løtu. Prest- urin tók honum fast. »Hvat eru ørindi spurdi hann meg. Eg visti ikki reidiliga, hvussu tygara?« eg skuldi fáa sagt, at vit fegin | vildu sleppa avstað, tí tað vóru ørindi mini, men so segði eg: »Flogid er tilreidar. Tygum sleppa avstað, táið tygum vilja. >Tað má steðga. Hann bresti | vindeygað afturí, tí har kom bæði roykur og øskuflokar fúk- andi. >Hugsaðu tygum, at vit skuldu farið meðan feigdin so- leiðis hongur uppi yvir okkum?< spurdi hann. Tygum munnu vera vitleysur. Mær rann melið í stýrimann- inum til hugs og netta fekk meg til at siga: >Men hvat kunnu vit gera her, umboðsmaður? Hevdi tað ikki verið hentari, at vit søgdu frå í Tahiti?...c >Tað verður brúk fyri tygum | til stórri verk.< køldu hermanns eyguni gjørdu meg málleysan. |Eg gekk at durunum, meðni |faðir Doonan aftur legði uppí. | ivrin sum hann plægdi: >Tey eru kanska í vanda haruppi. Tey eru einsamøll. Hjålparleys. Tyg- um mugu leggja mær ráð, hvussu eg skal sleppa niðan...< Eg lat aftur eftir mær umboðsmanninum, segði: »Farl« Far hugsaði eg við mær. | Nú var hann fanansliga krevjin. Eg gekk omanat og hugdi gjøgnum támið yvir á pollin og fekk eyga á maskinuna við bryggjuna. Eg så, at stýrimað- urin og navigatgrurin høvdu og høvdu so forbannað góðar vón- ir. Vildu teir so fegin sleppa av- stað? »Ja, ja, Ovitar,« segði eg | fyri meg sjálvan. >Farið.< Um náttina sprakk knúkurin jav. Tað hendi, áðrenn tað lýsti. Eg hevði gjørt av ikki at sovna ing um tað. Eg sat í einum stóli | men hevdi latið vindeygað væl aftur, so kjararoykurin ikki skuldi køva inn; tungt var fyri andanum, og eg mundi hava dúrað nakað fast. Táið brakið frá gosinum kom, hevdi tað meg tveir tummar uppfrá. So gingu saktans eini fimtan sekundir, meðan eg sat saman- smokkadur í stólinum, og so og | samstundis var tolid uppi hjá | hann | nógv um at vera umborð. Teir | — eg hevði líkasum eina varn- | | sprongdan á hol. Og nettupp tað | og siga farvæl.« i |var tað. Tipta leidingin i fjall-| |inum var sprongd. Eg sprakk | og eg svaraði: jut á gøtuna, og styrimadurin skal senda henni bræv, ti út- | mær i hølunum, og hann royndi | varpid kann ikki meira.« jat lata seg i brøkur, medan'! »Nu verða vit steiktir her | hann rann la var hi i | í á I : | ann. Ila var hann till Hvat dámar tær?« | passar — og tað kom mær fyri. at hann helt tað vera mína skuld, bæði at motorskaðin var íkomin, og at umboðsmaðurin ikki vildi sleppa okkum, ja kan-| >“. : ; ska eisini, at fjallid goysti. Na- einki soleidis at Ottast fyri.« | vigatørurin elti okkum ut, held-| Navigatørurin segði spaku- ur nåbleikur. |liga — hann var dåmligur ung- | dómur: »Øll eru vit felags um | »Ja, men vit vera so í felag við góðum fólki. Eg haldi ikki, tú enn nýtist at leika so í, sum hetta var tjóðarskaði, tí enn er | Alt gosholið var krýnt viðljað. Hygg oll konufólkini. | reyðgulum loga. Høgt mót himli| Hann stardi inn í ta tigandi Mt c (stóð bálið, sum onkur skuldi | blást upp undir tað frá í neðra; {tað sipaðist sólargeislunum, ið | koma undan, táið sólmyrking jer. Og ikki minst var eg bilsin | lat síggja, at nú var fjallið ikki | mannamúgvuna, ið samankomin |var. >Vit mugu vísa okkum |sum menn og ikki verða teir fyrstu, ið beinleiðis sýna okk- um sum ræduskitar.« | kvett beint av um toppin, men | »Tåid eg vil hoyra eina præ- lá snið: ein partur av toppinum | var soleiðis farin í luftina. Bul-| |drid hoyrdist framvegis í fjar-| | leika. Navigatørurin hevði kik- | | ara við og eg tók hann frá hon- | |um og hugdi i hann. Tann stóri bálareldur har- | uppi undir tí dekka himlinum var tætt skýggj av sprongdum tilfari, sum kom rúkandi upp skal eg nokk fara í kirkju.« Táið hann so segði, kom eg | at venda mær á móti kirkjuni. | Faðir Doonan stóð uttanfyri og | hugdi nidaneftir; eg hómaði | ikki andlit hansara i hålvmyrkr- | linum, men kroppur hans tókt- (ist í sorg. Hetta fekk meg at| |hugsa um sjúkrahúsið. Einki at [ivast í, at tey oll longu vøru | diku,« segði stýrimaðurin, »so | stuttligt.« | igjøgnum holið. Rundan um] i lækni fyristaðukví Á . : , je | - læ yo , cv - stóðu nakrir viðabular í ljósum | me: ie sr SS STISLOUUKVINN an ok síúkrasvstrarnar og teir! | lóga, men tað ringasta var, at/ Á pe. SUK gg og ket] |nå sóust nakrir reyðir fingrar, | 2a08tjugu spilølsku ovitarnir. | ; Tå síðis leikaði á. mátti ein | sum spakuliga funnu sær veg | Me pr i I ein | oman eftir fjallasíðuni. Einki| YPSKI eftir at 130 SKUKI Verið var at ivast i, at nú fór tað | SKJÓtt yvirstaðið. smeltaða gosgrótið at koma. | (Framhald). | TE liturin TE bragðdíð LYONS Ikki minni skakaður var eg. | RKS »Eg haldi, tú) e dejlig nem varme e god økonomi e indbygget tank... Pf, Valdemar Liitzen tlf. 1020 Tórshavn