mikudagur 31. august 1966síða 5

31. august 1966 SOSÍALURIN Nr. 68 | So nógv týða Sigurð loensens/2 72% om hon út al løgfrødisligu atfinningar beg ged Fødur Hann sigur, | 4 móti stjórnarskipanini! | at tað tænir okkara sjálvstýri at! ; |avtaka fólkatingssessirnar. | Sement Er tað ikki heldur hitt løgnasta Kunsttød løgna av øllum sjålvstyri at taka okkara talsmenn og umboð av dana Richard B. Thomsen & Søn Tvøroyri Hann sigur, imei frá ríkisstjórnini — tað Kann at vit veruliga einki lóggávuvald | ikki vera stjórnarskipannar feilur, « p] hava, ti stjórnarskipanin sum økk- at sitandi landsstýri hevur »svølt- 7 ara lóggávuvald botnar í, kann av-laðx sum heimasitandi kráka og F takast av einum meirluta á danska ' ikki tímað ella viljað samráðst við í ríkisdegi og kongi við serligari lóg fremmanda landa stjórnir. Tað hev | á sama hátt sum sami ríkisdagur | ur aldri staðið á at hava kunnað og kongur við låg hava givið løg- førd sjålvstøbugar samrådingar og Ítað ikki ein høvudsreglan i sjálv- tinginum lóggávuvald. fingið serkøna hjálp. Í stýrishugsjónini at vit aflastaðni og Men sjålvt um heita var so, Hvor fatar, at menn eru sum |; øllum føri skulu vera umboðaðir | hvuusu stórir mugaleikar eru hava hug til og skjóta upp eina |, serliga til tess valdum foroying- | fyri, at ein tílíkur meirluti A broyting, sum ber við sær, at vit! | |tingi og lata dønum einsamøllum i hendi at varðveita okkara interess- jur har, sum flestu av okkara stóru |åhugamålum verða avgjørd? Ella er I danska rikisdegi og danski kongur'siga alla »introduktion« og serkøna | fara við lég at avtaka lógina, id hjálp frá uttanríkisráðnum danska | , , Á GV h oe 8 hi P.. 2 Á , jog allir fólkaflokksmenn og adrir | skråsctur stjórnarskipanina sum frá okkum? Og serliga torført er at| ” hj OO LO: SO: Men so langt eru Sigurð Joensen | : A hj Á ) , . |sjálvstýrismenn stokknir av sannari | . ] gildugt og haldgott grundarlag líka |skilja hetta, tå ið sitandi sjålvstyris | =) styristeid! : i | FÆRØSK MARGARINE til hægsta rætt? landsstýri ikki hevur rætt so miki8| % “ ! | Hesir meguleikar eru null! Ti/sum lítlafingur frá sær fyri at fáa | Fr tað logið, at eingin løgmadur, | 4 hvor einasti fólkatingsmaður innan okkum ta serkønu hjálp í sjålvt|eingir landsstýrismenn ella = nakar; ? é Á Í O fyri allar teir donsku flokkarnar uttanríkisráðið eins og á tær don- | %Nnar av mótmælisflokkunum st & & ; ,' greiddi atkvoðu fyri stjónarskipan- sku umboðsskrivstovurnar í lond- (fyri stjórnarflokkarnar uttan ein tir | $ v 1IINICERET 2: | 7 . Á . hvøri flokki hætti sær at taks Á VITAMINISERET ini. um, har ið vit hava stórar interess- |AVØrgum + æt sr at aka i Légarsamtyktir av løgtinginum 'ur, kunnu veita okkum. (orðið undir orðaskiftinum undir | | FÆRØSKT PRODUKT INT PRODUKT Á við løgmannsins undirskrift innan Hann sigur, viðgerðini av logmannsroðuni. | , fyri oll yviriikin økir hava hildið! of tad er ein skomm, at tað stend | Eingin hevur vitað so ússaligt!!!| . 4 og galda fyri gllum rættum ur í stjórnarskipanini, at danskt! | i | : , 3 1 UNDRE TDK AD POET KUTTER | gggggregDERSRETE GDPOLSNDN. OMG KONUR TR TR NEON eur 04 Menn sigur, mål kann nýtast í ollum føri i Før- 1 } p . 3 ed, AÐ at setningin í stjørnarskipanini, oyum, og at tað er mannminkandi, | =" | í pe . , Hog at vit kunnu hava rætt til sjálvir at tað skal standa, at vit skulu læra | HAR í % //% TH é ryggingarsamÐar Gið | AN … 1 SNG: KV 3 3 : 0 Á fromw8 i; & at samráðast lond um danskt mál væl og virdiliga. Á KMJAMLI ETA i Í or , | . . * ' + # 3 okkara í „ kann oðir r ein heiður og |? SUS Þá H ad 2 RO Y Å R eftir int uitanrikis- at danir, id ; pr % H tænastuni, kunnu målbera þ Í Forova Krigestrvecinø Tit NM danir kunna : ili sínum, sum hverik | Føroya Sjóvátryegi - 1090 »g harvid for einasti føroyingu kilir og dugi F 7 va Í fy og harvið Í ; ast; oyingur så Ur pg dugir Í Forova Brunatry ; - (OR : æði munslige og skrivliga? | Føroya Vanlukkutrygging ....... - 1466 á visa orð i Og er tað ikki heldur ikki bara ; j Á ið løgmaður í talu ein skomm, men stórskaði fyri fólk | * Í Vit tryggja: | av hesum við at ok bæði handaliga og anda- | 6 HE rr H nga, at hvorki hann liga, at skylda okkara at læri skip, vørur, hús, innbúgv, akfør o. í H dsstýrismaður veit um danskt til fullna, skrivliga og munn- | i ; | annað, en føroyingar hava s liga, verður strokin úr stjórnarskip- | frie FEAT ANNÆTI A UR Feroyingar eiga at tryggja í landsins egnu trygging. | ráðst sjålvir og hava ongatíð fingið anini, ti just vid at læra danskt mål! HEE Í | 1 ; i Í ) Anne, — søm TN —"e | Í KI KN SRS NON EST TORRES ET 2 2 FORNA IRA 210 TRS EIR RP: TO ÞAR OR ERE OM KANI DENDE EDDA OUDKI SD RA RV DEN 137 TTT EEN SS | - Catto: um.« Ég varnaðist at hann, »Tad er ikki vónleyst, vinur! Hesin sorgarleikur var farin . st hugdi at mær so undarliga. | min, trúgv mær, koma tygum |at ørkimla umbodsmannin, ið i BÆ ER A DIIS ! Just sum tad skuldi verið eg. viO?« sat og hugdi at, dapur i huga. FEIG 8 Á RFU | LÅR sum hevði komið teimum i| »Eg havi konu og tvær dot-| Til endan var prestur komin á henda ólukku stand. >Hvussu!ur Hetta kunnu tyeum ikki runt og stóð framman fyri mær. (Framhald) ihevjadi hondina og bað hann | mong fallskýggj hava tygum?« | krevja av mær.« 7 Her var cg bert flytifuglur »Nu skilji eg at lygum eru | tiga. spurdi hann. Bilsin hevði eg) gs, faði hvat kom hetta mær við? Táið ; hann næm vid arm min, stardi Lu 105 h: T | við og við fataði heilavillur. Ein heil herdeild| »Tad er ikki talan um« segði | fýra fingrar upp. »Fyra« segði | F boðsmaðurin Biður Doonan, at ikki eru oll menni- | 4 , Á | hevði brúkt eina viku at høgga | hann. | MMDOOSMaONrIN DUOUF, OS VON | skju stovpt í sama fróma formi. |#S %* 97 durunum móti brim- | sær rás har nidan. Og um eina! >Tygum vita væl at eg noyð-|di sær á móti faðir Doonan.| Hann snerkti eitt sindur við, | oem har burturi, móti pålma- Fi viku er einki eftir av hesi oyggj | St niðan til teirra onkursvegna, | >Finnið tygum triggjar aftrat.|andlitio var rennvátt og hann | krúnunum, sum sveiggjaðu í | uttan stinkandi øsku- og grót-|um enn eg so skal grulva á | sum vilja koma við tvgum. 08) vandraði longri út í flokkin, |'eykinum. Teir tríggir fangar- | . = in le ral ikki arn: ke | føde . Ss h > | ir te 1 ” ær lo ir | dyngjur«. knøunk« Á jeg skal ikki tarna tykkum.« — |næm við ein arm her og har og | PT Stardu at mær. Eg helt at { + „| »Tad hevði einki verið annað! Hann dugdi-nokk at sleppa teskaði bønandi: »Vilia > | Frobisher var illur vid meg. ; »Gev mær so bilin«. segði Á Á ; 0 MPF |teskadi bønandi: »Vilja tygum £ Á ' ær | $. BY enn at tveitt liv tygara burtur|sær úr pinuni — korporålurin | 4 a við mær? | 7 Í Jean-Pierre sejórdi tað av: faðir Doonan og hugdi niður á |; omk; | i oma Við MÆLÍK Í hann SET, A |- í "ók efti 2 {til einkis.« | hevði jú fortalt mær, at hann Rakarín Louis rópti smá hann var maður við beiskari . 4| »Fyrr ella síður verður so var dugandi herforingi. HANN Í stennandi: »Spyr meg< Hann | Ungu. Hann segði faðiri Doon- f um hálmastráð. sum var í nánd. | endi á mær. segði faðir Doon- | var komin illa fyri, hann noydd ; Sr - : * |var fimogtryss og hevði kúlu- 4. en | at stutt og greitt: »Gevst nú við »So eydnast tað okkum at vera an og stardi beint í eyguni álist at finna veg úr tronganum | ye rygg. Men eingin flenti vid hon- hesum. Tygum skulu ikki leggja pong á kvold. PE REN |umboðsmanninum. »Men hetta soleiðis at samvitska hansara | I, í at fáa offur á altar tygara. so mirðiliga um at fáa bilin< verður tungt hjá tygum at|ikki var orkimlað, og hann sam "Så: j . |Her er eingin sum bjóðar seg Vegurin er burturlopin,« | bera.« |stundis forðaði prestinum í at) | 6 5 he on leggja { fram. ; segði umbodsmadurin. Hann, »Eisini fyri lívi tygara standi |tveita lív sítt burtur til onga| Sr á 9 i á PYðUM) faðir Doonan seeSi veikur á 8. 4 minn tl 9 Án | eg til svars | sr var einæin ivi levnaligum unglinga, men tåj ; S . hugdi yvir á meg til at fåajeg til svars.« |nyttu. Her var eingin ivingur, |") it nin ET, „ð. málinum: >Eg hevði so fegin at tá hoyrdist ein ovursintur mað- 8 £ åsannan um hetta. | »Fg loysi tygum frá ti,« svar-|einki rættsiktað fólk fór Í vilja funnið nakað lítið av . Í . . A ” , ai K LO AK av faðir Doonan. »Men eg fylgja manninum. — Haraftrat | ur rópa: »Tygum kunnu beina | mansdirvi...K ygum um at hjálpa mær. kom tað, at nú hevði fólkið lut | fyri lívi tygara um tygum lystir, tat Perl nen nem ikki son min.« »Betri fyri tygum um tygum »Ja.» segði eg, »grotåin hevur, aði kvett hann av í minst tveimum | bøni t , srakici Tey eru í størsta lívsvanda. 'í ábyrgdini |n Í stoðum. Og eitt langt strekki av| FO 2 HV: j yrgami. po 1 Ur , Í havdu vit og skilt : så Hjálp mær at sleppa nidan.« | Og tað var låturligt at siggja| Faðir Doonan gavst ikki.) du vit og skil.« 1 | bm er kor varig 4-| Um nál datt til jarðar, hevdi, andlit faðir Doonans, sum tað | hann hugdi inn í eitt andlit fyri | } g bidi tykkum leggja Í Faðir Doonan mu Lo mn | hon vær hoyrst, so stillt var nu) ljómaði. Hann fór yvir til um- og annað eftir, og teskadi fram- | MINNI, at haruppi eru triatitri av Gk: : 5 tað ti ni pakkhúsinum. Eg kveiti aftur | bodsmannin og royndi at fáa í | vegis sama spurningin, av og á okkara medmenniskjum…« A ÓS. > ge be 41 eftir teimum trimum jassunum'hond hansara at takka fyri legði hann aftrat sovordid sum; »Voru,« kvetti Jean-Pierre sloppið mær 3! Op ið i í durunum. Marcel stóð og beinasemi. So byrjaði hann at/»fyri Guds kærleiks sakir« ella | hann av. »Tey eru ikki meira. teirra,< segði hann tes an. | hugdi so argandi; svertingurin ganga runt í mannamúgvuni | »hjålp hasum smáu arming-| Ver nú ikki býttur. Læknin og »Eg bad tygum sleppa MÆT-< | þeyði høvdid á skák og lurtaði | við vónini bjartari og teskandi | unum haruppi.« Tað kom mær |fyristóðukvinnan. ja teimum Hann bú Sú aftur Tast | íkasælur eftir tí uppøsta presti- | rundan um seg: >Hvor kemur | fyri sum at andlit hansara var/|tykir mær synd í. men tey hive boðsmanninum æ hel "| num; Frobisher eygleiddi speisk | vid mær?« (Hann skilti beinan- | vorðið innanholað. so runt tad|gjørt skyldu teirra. Hann vpti >Hann hevur fallskýggj. Hann |; mannamúgvuna. Nú lat í | vegin einki av ollum). Eisgin higartil hevði verið. Flestir|oksl og segði týttandi: »men átti at latið meg falli x =. einum, ið sat aftast og sum var | svaraði aftur beinanvegin 02 so onti honum ikki aftur. ikki so/antin tygum dámar tað ella Umboðsmaðurin fatadi ikki håsur av sinnisrørslu: »Fyri|fér hann at tala vid ein og c2. mikið sum hugdu, men summir | ikki, so vildi eg á ongum sinni beinanvegin: »Fallid, hvagar" Guds sakir, slepp honum nið-| Hann segði vid Gaston sum; voru tó teir, ið ærliga søgdu | lata liv mítt fyri einum ridili av Niður í eldin?< lank Umboðsmaðurin suffaði|annars dámdi prestin væl. »Tyg |tvørt nei. Aðrir høvdu út hond- | sjúkum svørtum óvitum. ið har- »Fjallid brennur ikki alt. Bið tungliga. | um? Gaston gløddi afturímóti ina sum at vísa. hvussu vón- | aftrat allir eru spitalskir. Lat hann flúgva meg nidan og blaka! Finsamallur maður er íkkilog læsti illur munnin saman. {leyst teir hildu tað vera, og at| vera at gera gjøldum burturúr | meg niður har klárt er.« | nóg mikið. segði hann. >Tað | »Tad er vónleyst. faðir. Tyg- | teir høvdu ikki bara seg sjálv- okkum. Her er nógmikið at »Madurin talar í ørviti« segði | er eingin hjálp í ti, og eg kann | um hoyrdu sjálvur hvat ið um-|an at hugsa um, men konu og| takast vid.« Gaston. Men A absðsmaðútin [IKKE sleppa honum einsamøll-| boðsmaðurin segdi.« | børn. | (Framhald)