leygardagur 19. november 1966síða 3

— 39, november 1966 pf Skála ski ipasmiðja 8 handilsvirki SKÁLA Telefon Runavík 7260 Stálskipasmíð Sleipisteð Skipasmiðja Mekaniskur verk Elektriskar ins Skipsútgerð staður tallatiónir Fiskaútflutningur Sildaútflutningur Frystivirki Matvørubud Klædrabúð Kol Nýmótans fiskavirki vid kuldagoymslum HUGSA TYGUM pe sb UM AT FERDAST - TOSID FYRST VIÐ frDE FÍWÐaYS he — ag SØRVÅGUR 103 A Foroya Reiðarafelag hevur 29. november kl. Dagsskrá eftir lógini. 4 DK TNB Tórshavn, Max Catto: FEIGDARFU (Framhald) Eg stóð sum ferð eg bar eyga livandi, lýsandi = gosgrót. Men undurið hevði tað uppi við sær, at tað ørkimladi ein persónliga | av tí, at tað rann um kapp við okkum til at taka vegin av okk- nelgdur fyrstu um — sjálvt áhugi vísindamans aði hann at fara aftur, har hann (Upp móti himli. fánar, táið hann sær, at hann er um at steikjast livandi. Vit vóru komin framundir | einum skorti og yvirum. — S6u | vit nú tann partin av oynni, ið ringast var hagreiddur, og vit | sóu hann sum úr fuglaeyga. Vit høvdu av ymiskum varn- |r ingum illbæta av ti vit mundu fáa at síggja. Dagur aftnaði Sólin sá ikki so heitt longur, og haraftrat kámaðist sólareyga av roykinum. Undir okkum hoyrd- ist tað áhaldandi langliga rumbl ið: tað var sum gomul óhugna- lig vera, ið ikki fekk frið á sær í seingini. Vegurin mjákkaði so líðandi. Smárivur gloppaðu smátt um smátt frammanfyri okkum. ikki breiðari enn tveir fingrar. men rørdu vit vid tær, vóru tær Ohugnaliga heitar. Tað reyk nakað uppúr teimum. Vit leiddu óvitarnar so Varis- liga tvørturum tær. Men tað sum pindi meg mest | vóru tær endaleysu illbønir, ið vid gosgrot — ! Adalfundur ársaðalfund týsdagin tann 17 á Hotel Hafnia. 14. november 1966. NEVNDIN GLAR Marcel las upp — hann hevði skitna tungu. Hann reyk upp í loft av ræðslu, hvørja ferð hann |varnaðist nýggja sprungu. Og so |var tað sum at okkurt gekk fyri |hjå honum. Hann rýmdi frá, har hann var ápritlari, og rann fram | (til hinar báðar. Frobisher mars- „skuldi vera. | Marcel var standandi og mutl adi: »Vit koma ikki fram. For | fanan maður, vit svíða iljarnar | |burturundan. Skulu vit ikki; Í royna okkurt annad?« | Nú varð eg fyri fyrstu ferð ræddur. Hvussu leingi mundu hesar rottur fara at vera í tí |søkkandi skútu? »Her gerst einki annad«, segði Harry Frobisher. >Vit noyðast at halda frame. Ikki tí. hann var heldur íkki álvuligur: tað |staputa andlitið snerkti illa. | >Tað gongur ovseint«, IMarcel. >Ber tað ikki til at seta helt meira ferð á Ovitarnar«? Hann | tók at dýkja á tey fremru djór- ini og rópti: »Skundi tykkum, gomlu, letingar við langoyrum, gangi so, gangi sol< | Nú. núa mælti fyristødu- kvinnan = ímóti »børnini eru jeingir kapprennarar. Tey ganga so skjótt sum tey orka«. Í »lkki nóg skjott«, SOSTALURIN Føroya Kriggstrygging Føroya Sjóvátrygging . Feroya Brunatrygging føroyskum tógvi. v/ Ólavur FÆRØSK MARGARINE [| | Vita | FÆRØSKT ÞRODUKT Barmur — fyristødukvinnurnar ; gekk sum fysibjølgur, svaraði: »Kunnu tit ikki vera veg. Leggi ikki i at bidja eftir okkum«. Frobisher legði uppí, tó uttan um; við glámi í eygunum og spentur segði hann níður fyri 'seg: »Hetta er bara ikki skemti- | |fe rð. Skunda vit okkum ikki er lendi á okkum. »Hann stardi | Tað var farið lat myrkja — Sólin lá á vaðing- | líni, væl ílatin gulmuta ulling. Í Í hálvaskýmingini sást longu eld- rodin uppi yvir opilsinum og tað var ikki litur sum í sólar- setri. Frobisher skundadi undir | ;muldjorini og royndi sum fræg- ast at stinta aftanå. Vit tuskadu | fre deydarædd, eftirsum ir, ið vit høvdu til álit, |vóru deyðaræddir. Vit snávaðu | og glidu í óslættanum, barmur fyristødukvinnurnar gekk sum å |vargaseyði, Ovitarnir tivaðu og | tær báðar sjúkrasystrarnar runnu tigandi, Camille helt und- ir armin á Soniu. So orkaði eg ikki reidiliga at „draga andan, í eyguni, og eg hevði helst lagst fyri — um ikki av, at beinini jikki bOru, so av at hjartað bil- aði — tá ið Frobisher og Char- lie, ið vóru undan faðir Doonan, |brásteðgaðu. | Teir vóru júst komnir yvir lum kneysan. Eg hoyrdi tað láta Feroya Vanlukkutrygging - Bátar, skip, verur, hús, innbúgv, . o , Spinnid i Gøtu tygum fáa gott tógv, og skjóta avgreiðslu. Vit keypa óvaskaða og vaskaða ull og selja oll sløg av hampuligir, so fari bara tykkara | lat venda sær móti nøkrum åvis- | eisini | sveittin lak niður | Tryggingarsambandið FØROYAR Vit tryggja: akfør o. a. Føroyingar eiga at tryggja i landsins egnu trygging. TØTINGARVIRKID Gregersen — tlf. 20 i Gøtu KUFFERT GÓÐ, BÍLIG og VØKUR á goymslu. Pf. Maria Poulsen, á Co. tlf. 2000. No I | VITAMINISERET FINT PRODIIK ! í teimum sum suff av lamsligdn- (andi par, ið fer inn í svøvn- Ískemmu og metir ektamann- inum við løddari byrsu. Sólin | |så nú ikki meira í líðirnar, men (tær vóru kortini roðaðar av Ískininum úr steinsålunum. itoktist sum fjøldir av smáum glødandi meyrum runnu aftur |og fram eftir bakkunum av lýs- r jandi åum — tað var helst kjarr- ið. ið bálaði og brendi upp. | Eldgos er sum ódjór, ið sleik- (ir í seg alt tað, id er á vegnum, hvort stráð og hvort | Herkni brunaroykurin úr lunum breiddi seg útum, tær |fóru skjótt upp í loga og |hvurvu so, malnar niður undir {tann flótandi grótfossin. tronganum rann tann glødandi |streymurin ógvuliga skjótt. Hjartkiptur teskaði Marcel - jog mín sann. um ikki hasin guð- leysi forherdingurin risti kross (fyri seg: »Nu var endi á okk- fur- lume. E ingin segði nakað alt fyri | eitt. Øll stóðu bara sum kånus og stardu at ti, sum brátt skuldi „gera enda á teimum. | Men so mannaði faðir Doon- an seg upp og segði skemtiliga við Marcel: náðini. Guð hevur givið okkum høvi til at vísa okkum sum | | menn. Eg visti ikki reiðiliga, um Inokur troyst var í hesum orð- um, meðan flatgrótið fossaði fram fyri at tína okkum. Eg Tað í leyv. | Niðri í | »Nei ikki er endi á se ) Nr, 91 | ati“ 2 + | 77 liti ÆLABOGANUM | 0 faklige målingahand!num { Térsuot 18 tif, 2120 .. Tórshavn ostrz. ÆB Telefon: 8148 - 5265 Yslgr.: Kjalbro, Klakksvík Telex 20 KLAKKSVÍKAR TIMBURKANDIL Pí. J. FF KJØLBRO |kendi aldur á mær — nøkur og táið hon um bilsni, nakað sum eitt elsk- |trýss ár; eg noyddist at seta meg fyri at fåa anda. Eg hoyrdi (Harry Frobisher lágmælt siga |vid Charlie (kanska fyri at |spara okkum) >Tað verður ið (hvussu er skjótt yvirstaðið. Her „sleppa vit ikki tvørturum«. »Ju«, segði faðir Doonan, |»sjålvandi sleppa vit fram vid |vid Guds hjálp. Vit royna ið |hvussu er«. »ÅAja«, segði Frobisher illsk- jur, »men so noydast tygum at (biðja um eitt mirakul«. yTað er just mitt arbeidie, svaraði faðir Doonan. >Vit lskulu bert ansa eftir at bera lokkum so at, at vit eiga tað á. So halda vit å«. Nú nýsti Marcel seg út av (málinum: »Nu skal eg siga tær eitt prestur. Tú er orure. | »Er tað ort at hava vóna? segði faðir Doonan og myrdi við. »Vit noyðast bert at halda fram sum vit byrjadu. »Halda hvagar«? spurdi Mar- cel ódliga. >Hagar niður? Ætla tygum at steikja okkum øll?« | Faðir Doonan fekk aftur óvit arnar at halda í bandið, sum hann ikki skuldi havt hoyrt. og yKomið nú, lat hetta ikki tarna okkum. »Hvat fanan hugsar tú fyri tæra? rópti Marcel, hevur tú okkum til gjøldur?« | »Tad man vera fjåkut av okk um at drála longur here. segði faðir Doonan. egoi: