leygardagur 10. desember 1966síða 7

10. desember 1966 tf. 5043 Renta av innistandandi 3 mánaða uppsøgn vanlig konti kekk konti latin eftir seravtalu. Avgreiðslutíðin er: leygardag kl. 10 —121% Deild: Leirvikar Sparikassi avgreidslutid: tysdag Nordoya Sparikassi stovnaður 1919 pen ingi: Fyri peningahæddir við longri uppsagnartíð verður renta vanligar gerandisdagar kl. 10—12 og kl. 1314 —15% tlf. 5043 S%p. a. 4 % p. a. 2%p. a. og friggjadag kl. 154—17. føroyskum tógvi. v] Olavur Gregersen — tlf. 20 i Gøtu . ce , Spinnid i Gøtu tygum fáa gott tógv, og skjóta avgreiðslu. Vit keypa óvaskaða og vaskaða ull og selja øll sløg av TØTINGARVIRKID Vit hava altíð á goymslu alt tilfar til DEMICH Tlf. 1776 - Torshavn blikksmíð sanitet hitaverk Verður sent um alt landið Max Catto: FEIGDARFUGLAR (Framhald) Eg kveitti yvir á fyristødu- kvinnuna. Hon sá nakað kar- lagin út aftaná hesa tuskan; og tá ið kvinnur eru sveittar og póstar, kann tú ikki vænta, at tær skulu vera í besta hýri. Marcel tivaði illa, men óvitar- nir eygleiddu lavastreymarnar við fagnarpráti — einans djór- ini vóru, ið einki rein við; tey fingu sær av tí lítla av grasi, ið var millum steinarnar. Ég sá Charlie hyggja so hugsunnar- saman yvir á prestin. >Hoyr meg«, segði hann, »tad ber ikki væl til at flúgva har tvørturum. Eg hómi ikki ein einglavong.« »Komi bara,< segði faðir Doonan. »Og lat okkum halda saman. So leingi sum vit líta hvor á annan, er eingin vandi.« »Hm«, segði Frobisher. »Gott at siga. Vit eru innibyrgd. Brúka eyguni maður. Vit mugu brúka skil... Faðir Doonan kvetti av: >Tað er eingin ið veit hvat ið hentast er, fyrr enn aftanå«. Og hann helt fram við at hava børnini framat. So hoyrdi eg tað, sum eg allar mest var ræddur fyri; og sjálv- andi var tað Marcel, sum segði. Lágmælt segði hann vid lags- menn sínar: »Vit tríggir høvdu kanska sloppið ígjógnum. men óvitarnir tarna okkum.“ Og eisini faðir Doonan hoyr- di. Grummur vendi hann sær á móti Marcel: »Hatta eg hoyrdi | Í tygara armingafantur. nú, vil eg ongantíð hoyra aftur« »So,« murraði Marcel, »men eg taki uppaftur. Óvitarnir tarna okkum.< „Hatta er óverdug tala«. »Kann væl vera, svaraði Mar- cel. »Men tey óverdugu eru tey ið liva longst.« »Og hvat so,« spurdi faðir Doonan hvassliga. >Tá ið tyg- um meta Gudi, hvat skulu tyg- um tå siga?... »Tann tid, tann sorg,« segdi Marcel flennandi. »Fyri alt tað, so hava vit ikki limakort til himmirikis. Vit eru i felag fyri meira fjølment lið í kjallara- num niðriundir...< »Halt kjaft, rópti fyristødu- kvinnan. Hon fór á fótur — eitt sera áfallandi konufólk. = Hon hevdi lagt allan sín alsk á sjúk- rahúsið og tey átta og ftjúgu børnini, men hevði hon lagt sa- ma alskin á mann, hugsi eg. hon hevði givið honum nógmik- ið. Sum flestu gessigu kvinnur nýttist einum ikki at ivast í, at hon fór at vera óskettin og gera nógv av allarvegir. Hon rendi andlitið. heitt og ovursint, upp í andlit Marcels og segði so há- andi: »So far, tygara óargadýr, Sleppið tygum avstað. renni, um tað hevur sovorðnan skund hjá tyg- um at sleppa til helvitis. »Nei«, segði faðir Doonan, ysoleiðis mugu tygum ikki siga.« »Teir blaka okkum kortini SOSTALURIN Foroya Kriggstrygging Føroya Sjóvátrygging Føroya Brunatrygging heldur årsadalfund i losjuni an, limagjald). lættikorn. Fyrsta teir | burtur frå sær sum | Hygg bara at teimum. tað ber teimum til. rýma frá okkum.“ yTað fara teir ikki at gera,« segði faðir Doonan. Fyristødukvinnan hevði sagt sina meining, og nu turkadi hon sveittan av sær og tivadi tung- liga, rædd um, at hon hevði gjørt nakad, id kundi føra verri vid sær. og eg teskaði henni: Hatta áttu tygum ikki at gjørt. Nú hava tygum lagt teimum lag å.« Men for hundin, hetta verdur ikki til annað enn mosn,< segði Harry Frobisher og suffaði. Hann bendi seg niður og tók um sín ørkimlada fótlið. Char- lie vildi koma til hjålpar onkurs vegna, men Frobisher beit hann frá sær. Ein nervasærdur, merki ligur, viðkvæmur maður... Og vit tóku uppaftur vallara- válan okkara, framvegis við Frobisher á odda, haltandi, og uttan at vilja taka móti tí hjálp- andi armi, ið svertingurin beyð honum. Djórini stigu so laga- liga tvørturum tær rúkandi sprekkurnar = við nasaglugg- unum á tambi. óvitahalin ring- aði seg eftir bandinum, fyri- stødukvinnan ginaði avstað, tig- andi í ringum skørum, meðan eg helt meg aftast saman við Soniu og Camille. Marcel var á halanum í stríðs lag. Hann vildi tala við onkran, kom sær fram undir liðina á mær. »Hasin presturing murraði hann. »Hann vrædikar ovm kið Hann gevst ikki fyrr enn Vil (ll eru deyd.« Føroya Vanlukkutrygging - HAVNAR ARBEIDSMANNAFELAG KUFFERT GOD, BILIG og VØKUR å goymslu. Pf. Maria Poulsen, & Co. tif. 2000. Tryggingarsambandið FØROYAR Vit tryggja: Bátar, skip, vørur, hús, innbúgv, akfør o. a. Føroyingar eiga at tryggja í landsins egnu trygging. leygardagin 17. des. kl. 20. Dagsskrá: smb. gr. 25 í lógini (formansval. lógarbroyt- STJÓRNIN Haldið Sosialin! Sy f[—[ ff —"eÞVieiVx—— | »Hvi fóru tygum vid honum, må eg spyrja?« »Vit gera altid okkurt bytt. Fg havi longu angrad tad.« Eg kom at nevna søguna um »Tygum væntaðu at fáa revs- ingina styttað?< »Sjålvandi,« segði ypti øksl. »Men skal nøkur nytta verda í ti, skuldi ein helst livað so leingi, at tað ger mun.« yTað var nú kortini mikið av tykkum.“ »Tvætl.« segði hann. »Kappa brøgd eru bert fyri ungdómar. Teir noyddust at sparka meg út úr flognum. Hevdi tað bert vart tíggju sekund aftrat. skuldi tað minst ein kanón til at fingið meg út.“ Fívlar eru sjáldan fínarimpur. Eg læi so ljódliga — mær dám- hann og dirvis- fívil. Men eygu longu farin at flakka. Hann hugdi kalliga at baki fyristødu- kvinnunar. »Hatta — konufélki«, segði hann, »hon hevur eiturtungu. Hon vandar sær ikki um ord, væl kundi eg kent meg særdan.« »Hon er eitt konubrot.« Hon verdur ikki eggiligari av ti |fyri mær.« Tað eru menn, ið meta kvinnur uppá ein serligan | hátt — ein sær teir lata tær úr | einum og einum plaggi inn á | bert; og eg ivaðist ikki í Í | Marcel nú granskaði endavodð l ar hennara nágreiniliga. Hann seyði seg til viks. so hann kun- |di hyggja eftir brósti hennara. gularótina, ið hongd verður undir nasarnar á asninum: | di hóast alt henda tjúkka, freka | hansara vóru | ÞÁ. tygum meina i sidvenju? | juni logadu. Men tað Nr. 97 TOP-TEN i. Silver bells . Speedy Gonzales { | (Jim Reeves) Í | (The Lollipops) | | | | | | | | | ts 3. Mot ukjent sted (Havets evige bølger) (The Vanguards) 4 Det blir ingen sommer (Kirsti Sparboe) 5. Have You Seen Your Mother Baby (The Rolling Stones) 6. Barndomshemmet (Sven-Ingvars) . Too Soon To Kuow (Roy Orbison) 8. Kára Áse Wentzel) | 9. Snow Flake (Jim Reeves) 10. Distant Drums (Jim Reeves) GARRARD plåtuspælarar! at seta til radio kr. 195,- skiftari at seta til radio kr. 260,- v/ håtalara til battari og SEV kr. 425,- Plátumar fáast hjá H. C. W. TÓRGARÐ, | telf. 2043. | SKULA TIT BRUKA BIL persónkoyring ella skúla- koyring, so snarið tlf. 3456 Alexander Dalfoss AO [|| —O| A OT, 0 | Keypið frá teimum, sum lýsa í SOSIALINUM ! Í | Í | i | | »Men hon hevði ikki áneyðir at fara so við mær«, segði hann. »Hevdi hon verið 10 pund lætt- ari og annars ikki sovordi ill- sinnavætti, skuldi eg vist henni okkurt annad.« | »Hon flettir tygum livandi.« Tað var so ikki fyrstu ferð. at konufólk gjørdu so við meg.« | Áhugi hansara — hann sveim- aði sum flogkykt var aftur hjá faðiri Doonan. »Og hann, presturin, hann er ikki minst lógin. Hann átti ikki at verið prestur.“ Ég hugdi bilsin at honum: | »Hvi ikki tað?< Tað starvi má væl hava sín- ar reglur, ha? Meiningin er, at prestar skulu vera fólkaligir | móti kirkjuliðinum. Men hatta beistið ger einki annað enn at deila okkum og fara við okk- | um. eins og vit vóru flokkur av | sunnudagsskúlaóvitum. Hann | skuldi heldur ansa sær eitt sind- - Men so var illsinnið úr trysti i sporaði | ur.« | honum. Hann læi og larmin á mær. Og so | hann so mikið. at hann fekk | sjúkrasystrarnar = aftur. Hann | bendi seg inn fyri andlit Soniu | og kannadi tad gjølla. Helst |dåmdi honum hana einki, ti at | hon var svørt og vanligur me | lanaesari, t.v.s. flakta nos og |tjúkkar varrar. Hann kagaði | yvirum hana eftir Camille. Eyg- sást, at | hann mest sum ivadist; so eru tey blind. so vilja sjálvt tey siapiligastu — sprund kennast kølu í eygum kalla. (Framhald)