fríggjadagur 23. desember 1966síða 1

Jolaaftan Og hon åtti Son sin, hin | fyrstafødda, og hon sveip | aði hann og legði hann | í eina krubbu, tí ikki var | var rúm fyri teimum í | tilhaldshúsinum- — Luk, 2,7. Fad er jólaaftan í kvold. »tad er jolaaftan«, rópa børnini so fegin. meðan tey hugsa um alt | tað vakra, tey skulu fáa at síggja á jólum, og alt tað góða, | tey skula fáa í jólagávu. Ja hvat kunnu tey ikki gleða seg -og strála eydnuríku barna- andlitini. Eisini vit vaksnu gleðast og syngja um ta stóru gávu, sum Gud gav okkum. Men, er hon- | um pláss til pi bugvid, tí há- i borna jólagesti. og biðja vit 64 Harran um at) 27) rudda alla óreinsku, alt hugmóð burtur og verma tey | køldu hjørtu við síni náðisól, so at hann kann halda til har) við friði sínum. Er rúm í tín- um hjarta fyri Jesusi? Er hann tær kærari enn alt annað. Vin- ur, hetta er avgerandi fyri lagnu | tína ævigu, um tú vilt taka, ímóti Jesusi ella ikki. | Tað var ikki rúm fyri hon-| um í tilhaldshúsinum! og | tað er ikki rúm fyri honum í flestum heimum. Fyri nær sagt | gllum øðrum er rúm, bert ikki | fyri Jesusi og orðum hansara. Hann bankar uppá og sigur okkum: >Um onkur hoyrir| rødd mína og opnar dyrnar, tå | skal eg fara inn til hansara og | eta nátturða saman við honum | og hann við mær. O, lat| okkum bjóða honum inn og) biðja hann hvønn dag vera! gestur okkara. Tá vil jólagleðin | og jólasangurin aldri tagna, ti vit fingu jól í hjørtunum: »Men Jesus, hvussu ber tað til, so fáur gætur geva vil tí hjartans kærleika hjá tær, tee dró frå himli okkum nær« | | ——. | Friendship Fokker turbojet frá ICELANDAIR tím. Keypmannahavn Bergen Reykjavík " FLOGFELAG FØROYA tlf. 3200 Tórshavn tlf. 55 Sørvåg UL ———rm———— —Q——"$— 12 19 Þ Vagn Bro, ein av teim kendu don- sku politikarum, doyði i gjár, 72 åra gamal. Hann sat å tingi frå 1920 til 1964. | manna | ringt, FRÆLSI Jól — og samtak Tá vit skulu halda jól, kann tað vera so mangt, sum kemur okkum í huga; tað vil vera, heldur meira enn til tað vanliga. Men vit nærri um, so kunna eisini hugsa hvat sanna orsøkin er til tað ym- iska, tikist verður við til jólini, Tað kann bæði sidurin, sum vindur meira og meira uppå so vera seg, og tað kann eisini vera tað, | sum jólini sjálvi innibera. Tí vit mugu hava loyvi at siga, at jól eru kærleikans hátíð fram um allar aðrar, og koma vit burtur frá sjálv- um innihaldinum í hesi hátíð, so er ikki so væl vorðið. Ja, er tað ikki so. vit síggja tað sum tað er, ein og hvor vil gera sítt at royna | at gleða onkran. Tað er eins og| vit tá royna at taka okkum saman um at fáa nakað í lag sum á sín hátt kann økja um tann menni- SKIPBROTIN Eg var hildin uppat at vera barn, | og gerandisdagurin var komin til mín. Vit vóru so fáment har heima á oynni, at úttráin tók So fór eg heiman, út í ta víðu verð at meg. valtra. Búði leingi í avbygdum burtur í fremmandum landi. Búði eisini í stórbýum. men helt at tað var held ur íkki har, eg vildi seta meg nið- ur. So sigldi eg á teimum stóru høvunaum, eystur og vestur, suð- ur og norð; men ongantíð fann eg |tað stað, har eg vildi verða burtur- av. Nógv ár gingu, Nú hendi tað, at í einum ódnar- | okk- vórðu brotnaði um skipið undan Vit framendanum. veðri um av tvøran. nakrir verðandi á Afturendin var burtur, tá ið morg- unin kom kanska sokkin. Vit róku fyri fok og feigð. Tíð- in varð long. Neyðin øktist grá, kleimin, éendalig. Baldust í kuld- anum umborð, svangir, niður fyri | landi, brenna Reka vit framvid vit okkum upp at vita. so leingi nakað var at brenna við. Men óveðrið helt á, sýnið var og onga hjálp vit fingu. Kanska var hetta óbygt land, hvat vistu vit! Sum tíðin leið, sukku vit komnir. longur og longur niður í yrkisloysi, | sótu og hingu fyrilagstir av yrkis- loysi mintust, droymdu dølskar dreymar. og tað gyklaðist fyri eyg- unum. Flokkurin minkaði so líðandi. Onkur fór av sjúku, aðrir ráddu sær ikki og smoygdu seg loyniliga út um lånningina; men teir flestu lupu fyri borð, tá ið vit róku fram- við landi, lótu seg í flotvest, lupu í havið og royndu at svimja inn. Onkur bjargaði kanska lívinum. men nógvir mundu fara — róku av leið, boðið langt ella komu undir forberg, bóru kjølin á baki, Eg aftraði meg leingi. Men so eitt kveldið kendi eg strondina, vit komu framvid; tað var mín lítla fødiovggj. Tá kom heimlongsulin sum ein súgvandi svongd, visti mær Ov Nr. 101 FRÍGGJADAGIN 23. DESEMBER 1966 UKVIN BRØDRALAG 39. ÁRG. JAVNAÐUR ,um góð endamál, so tann felags- Gledilig jól | rørsla, sum býr í teim flestu, hetta | hevur altíð verið og ongatíð | — CO. z .. | skjaliga ella fólkaliga felagsskap- | meira enn í dag! kundi vunnið | og Gott nyggjar |in 7 til gleði fyri onnur og er | fram til góð endamál Kanska €r | ynskir SOSIALURIN viðskifta- | tað ikki tað, og á rottum grundar-|tað als ikki rætt at seta ovnógv í fólki sínum, lesarum sum lýs lagi, so er tað betri ógjørt. Og | samband við jólini, og soleiðis | „rum. ! | jólini, tad er satt, tey eru og eiga | misbrúka tey. tað má eisini skill Herta verður síðsta hlaðið í lat vera ein gleðins hátíð í ein-| vera á. Men tankin er kanska á | ir, | um góðum felagsskapsanda | leið. | Í — | Hetta lyndið, til at taka saman Tey sum kenna eitt sindur til. | Í hendur í jólahátíðini meira enn | hvat rørist í fólkalívinum, vita, at Í annars. tað er bara gott, men so|tað er einki heldur enn tað, menni- skuldi tað eisini kunna hildið nak- | skjuni leita fram ímóti, góðum | * að útum jólini. Ja tað er í grund- | samarbeiði, Einki er vissari enn | ini einki sum tey, ið skuldu givið | tað. Lurta vit eftir, hvat skaldini okkum orsøk til góð handtók, sum | arnir, vit hoyra, tí teir siga okk- ein hátt | | | | | 1 | | siga okkum, so eru tað hesir tón- | 1 | | 1 | i [I 1 | | vit kanska å og annan | vildu fingið framt. Ti um tey bert | um ofta, hvat býr í tíðini, tað er | Í skuldu verið ein hátíð fyri ymisk-|satt. Og í musikkinum, sanginum, lum stáki, so eru tey lítið verd í|hoyra vit eisini nógvar av somu | |so máta, og verður tað bert til| tónum. Vit hoyra grátin í tíðini,| | jólastemning, so er tað eins lítið | tað er ikki ósatt, men sum vera | komið burtur úr. man, ikki bert tað. | Vit kundu tíkið okkum saman | (Framhald á 7. síðu) Ei Palle Justinus- sen, Palle hjå Lidur, 70 år. | Nýársaftan fyllir ikki afturhald. Bant flotvestin og |hvussu eg gekk, vildi sova, bara Væl kendur Havnarmaður sum |leyp, svam fyri lívinum og kom |sova, og hann hugdi fyri meg. Og | Palli er, verða tey mong, sum inn á eina lítla møl, beint áðrenn | so. ja... gamlaársaftan fara at heilsa hesum | streymurin tók meg norður um Tá ið eg vaknaði aftur var liðið Í garpi. Tí valla hevur maður, meira lendan. Her var gangandi upp, og |langt út á morgunin. Hoyrdi fólk |enn hann stríðst, tað tíð tað var, | eg stríddi meg til bygdar. | í køkinum. Fór fram í vindeygað | bæði á sjógv og landi. Hann er Í Tá ið eg kom fram var fólk|og hugdi út. Skaddan á jørð, gylt | íðin har hann er, og hóast tað lag- Í lagst. Foreldrini vóru deyð meðan | av vindi enn. illvedur! Fór aftur|aði seg so hjá honum, at hann fyri |eg var burtur. tað mintist eg, men | í seingina. |nøkrum árum síðan mátti sleppa | fór kortini á tær gomlu dyrnar. | Tey hugdu inn til mín. Fingu | sleggjuni, so er hann hin sami at | Læt upp. Nú var eg heima. Men | meg aftur at eta eitt sindur, ikki | koma á tal við, altid til dystin fús- (Framhald á 7. Gleðilig jól! Egna og Føroya Javnadarflokks vegna bóltaði | síðu) ur. ltá vóru kreftirnar uppi | meir. | | |inn um gåttina og visti ikki | Tá ið eg vaknaði aftur, | mini uttanum meg, ovfarin, bangin. | Løgid at finna meg vitleysan á | nátt flotvest vóru | gólvinum í sjødrigin, ber- føttur og | undarlig afturkoma aftaná so nógv ár burtur. Tey høvdu fingið meg í um miðjuna, lturt og til songar. Vóru tilreiðar | | við mati, konjak, kaffi, fingu eitt | P. M. Dam sindur niduri meg. Kvakladist so mikið vid, at eg kundi siga hvussu vorðið var. Bar neyðsendaboð frá | skipinum, sum rak við neydstødd- | um monnum umborð, bað ringja til teir ráðandi at skikka hjálp. | Men tað bar ikki til, telefonin var farin í óveðrinum, kaðalin iva- | {leyst slitnaður og gjørdist ikki aftur í bræði. | | yFáið bát beinan vegin,« bað eg, | »vælsignadi hjálpið. menn inni- stongdir = umborð undarligir í høvdinum, kanska eingin er at hjálpa teimum um skipið strand- | ar...K | | Dánjal rívir klæðini uppá seg | og loypur oman á Klett. Nei, nei, hann kemur aftur og sigur, at veðr | ið er verri enn so. »men í batning, so tá ið dagurin kemur. kundi Várharra gjørt. tað var farandi, Nú skuldi eg bara sova í frið eg. Droymdi svam, baldist í briminum, | kellsteinarnir fylgdust við mær) niðanfrá. studdu meg, prátingar- samir, kátir, blíðmæltir, dansaði við teimum uppi á vellinum. Páp- in kom oman líðina. Stav í hond- ini, gekk fyri mær niðan eftir |tí sjálvur týmdi eg ikki at hyggja | Tað gjørdi meg burtur - em FOO