fríggjadagur 23. desember 1966síða 2

SOSTALURIN EIN UNDURFULL FERD Á SJÓNUM Það var í 1918 teirri tíðini, á tey føroysku fiskiskipini vóru leyðsiglarar. til Morten Vit boð at koma ið fingu a.d Tad »Muynkinum« »Falkinum«, sum atti, við suður á Tvøroyri var fyrst Vit Thomsen sen á i mars lóru Ih, Komnir umborð: ikki at verkfall hjá Í vor- oyri suður komu tveir menn teir bóðu fara til skips, skriva yndir ti at var byrjað. Teir samla Streik skip av skipi at við ferðaðust ilt fólkið 10 Ast. undirskrift. kontraktin segði 33 50 varð, tí at oyru pr fastan plikt at og pris, reiðarans. Suður- selja til FF's fyri Seierskjold, kg. Og Sýsluformaður Rasmus fyri og 1Or- Oy Froðbiar sókn var maður Mathias feraðu telegra- fiska- prisurin úr Húsavík. Teir til Reykjavíkar fingu um og til Í kr. n til streikuna, svar, al var kilo. Og hetta var orsøk- saman | Har remman Fiskimenninir komu dansisalinum hjá Binius varð samtykt at krevja triðing besta prís. sum gavst. Síðan og vórðu valdir at við menninar tveir menn fara krøvunum til útgerða- skips | | | | | okkum | Reidararnir noktaðu a ganga hesi krøv. Í hesum døgum kom »gamla Tjaldur« (hjá DFDS.) inn á [vøroyri og skuldi norður til Havnar. og vit sum vóru av Sand- aðrir norðanfjørðsmenn ynni, og fóru umborð á tað við okkara klæðum til at far heim en tå komu itgerdamenn mbori il kkara r bóðu okkum um at koma land aftur. tí at formaður FF's, sum tå var S. P. úr Konoy, Eg Í ) skuldu koma til at samráð ð reiðarar og fiski enn g t skuld ia frítt uppi- d og Í r ferðir he Í túr, eink 1 úr: og t ef og fóru Í dagin eftir komu ( ir fiskimenn, ið | ldi1 Tvørovr ti > 1 iskiflo 11 1 So 'vrjað samráði rn men ck} o el rarnir 5 Få tt. og fi ildu } ng undir ta kont ð 3 Me 1 Endi Var so skir fingu 27 pst. og frå »vlIsræ So varð af byrjað at rigga ] at r st o skjótt sum gjørligt, ti at 1 ir so long tíð gingin, og manningini á Falkinum Vildi soleiðis til, tá hósdagur var at skjótt mátti verða atborið. tí siglast skuldi fyri midnátt. tí ikki mátti erða siglt fríggjadag. og vv leingi var at bíða til leygar dag. Skipið lá fyri akkeri. og so var farið í land við bjargingar bátinum at mynstra. Vit vóru I8 manns påtinum, men til ar hann, og tosað var um, medan vit róðu, at nógv hevði verið fyri at novðst at farið í henda bát á vid opnum h Hetta tosið kom unp a ð hent ar árið fyri (1917) i g skip blivu nidurskot r na Banka So 5 i trað og arbeitt dúgliga yri a Í kund røa áðrenn fríggjadag; og lidnir vóru vit. áðrenn dagssett var Óveður 25 men frammanundan, ið vit komu Vit verið var veðrið gott. Tá varnaðust gloymt klokkuna landi, móti boðunum. høvdu at Vit og barometrið eftir í settu so | | | | | | frammi á dekkinaum og Vit hoyrdu brimdun. Vit tosaðu okk- ara millum um, at tá mundi vera nógv brim við land, tá vit kundu hoyra tað, hóast vit vóru reiðiliga langt úr landi, og tå ið vit høvdu staðið eina lotu kemur ein maður upp igjøgnum kappan Hann hoyrir eisini hetta dun, og nú róp- ar hann, at hann sær flesjarnar stutt frá okkum. Brimid, sum vit | høvdu hoyrt. var brimið á flesj- | unum, og strongurin var eisini óslættur Maðurin sigur, at vit reka beint á flesjarnar, og bestimadurin fór ein mann á land í Froðba. haðan hann fór til gongu inn á Tvøroyri eftir hesum lutum. og tá ið hann var afturkomin. fóru vit út um boðarnar, tå var lítið lot, og Vit høvdu størstu segl fyri og topp-| seglið Einki annað var at gera enn at sleppa sær út frá landi: men so varð púra stilli, so vit fóru streyminum. So gekk hundavaktin kom. eftir kvøldvaktin, bestimadurin bara og og tók hana. Eg var teimum d stilli við sama lag. Og vaktin, klokkan gekk til 3 vit nakrir ungir em að mi var og so leið á nátt, stóðu bestamansvakt- | so beinan vegin at purra skiparan, 23. desember 1966 | tad var í síðstu løtu, tí tá fórljasta, vit høvdu við okkum, vit skipið beint á flesjarnar. og tad|høvdu hverki vatn ella breyð; síðsta, sum vit sóu til tað var|men nú tá ið vit skulu brúka kum- | skinið frá lanternunum í brim- | passina, lå hon í sorli. Manningin | rokinum um flesjarnar. var lopin niður á hana undir té | Nú var båturin so fullur gav|skundi, vit rýmdu frá skipinum, | fólki; hann var staddur við talog nú gjørdist einki. | flesina, sum strongurin gekk i, . 2) linni á: Í Vit máttu rógva Ár fr ikki Meðan Vik liggja stillin hoytde 1 Á MÁ = (vit ein boða bróta. Porkerningar at fara í strongin, men þú ið so ein kendu bodan og nevndu hann við tíð var gingin, komu vit ov langt navni. og vit tóku okkum frían av | Systur 08 tað var sjónligt, at | honum; og meðan vit soleiðis strongurin fekk maktina yvir liggja ráðvillir, síggja vit eina okkum. og Porkerningar, sum við Sl oe et - ; : =, |Skipslanternu, og skiparin meinti, VOFU, søgdu, så ni Vat Wi vid at tað vóru einastu ráð at rógva | okkum, tí strøngurin var óslættur; til skipið. og so varð gjørt. | men áðrenn vit komu í strongin, |spurdi skiparin okkum, um vit Nú var farið at lota av land vildu lata eina olmussu, og allir|synningi, og skipið visti seg at svaraðu ja. og so reisti skiparin | nærkast. Ceir, sum høvdu havt | seg upp og rópti, at um vit komu | dekksvakt, høvdu svåvulpinnar | til lands aftur, skuldu vit lata 400|uppi á sær, og roynt varð at Í kr. til heidningamissiónina, og tá|blussa við teimum fyri at fáa ið hann hetta hevði sagt, vóru vit| teir at varnast okkum. | komnir í strongin, og tå var einki Eina ferð vóru vit komnir skip- ja gera uttan at styðja båtin viðjum so nær, at vit reistu okkum | árunum Tvær spannur vóru í bát- | upp at répa; men einki batti. — inum, og tær vórðu tiknar til at | Hann varð við at fríska vindin; oysa við; men so legið vísti tað Í men nú vísti tað seg einki at nærk- seg, um báturin var lítil og nógv | ast, og nú var nåttin so mikið lið- in, at tað var um hálvaljóst — og nú kenna vit, at tað er okkaræ egna skip. »Falkurin«, sum siglir | var fólkið í honum, ikki tók hann | någvan sjógv inn. Strongurin var | smalur inni við flesina, so tað gekk ikki long tíð, inntil vit| | sluppu burtur úr honum, Tá vit | vóru komnir burtur úr strong- | linum var ikki brotasjógvur, men tung alda. Nú var blivið so mikið av toku, at fýrurin sást ikki á | | Sunnbiarenda, og nú skuldu vit taka kumpassina. sum vit høvdu | ið hevði frívakt. út. Skiparin kem- ur so upp alt fyri eitt. hann var væl kendur um hesar leiðir (skip- ari var Petur Mortensen úr Por- keri, vanliga nevndur Petur å Geilini) Hann ordnaði beinan | vegin at seta bátin út, og vit fóru 6 manns í hann at royna at sleipa skipið frí: men skiparin sá bein- an vegin. at tað var 6gjørligt at ganga fríir av flesjunum; hann ordnadi so båtin aftur at borði og | alla manningina í bátin, og tað mátti ganga skjótt áðrenn vitl| komu á flesjarnar, og tá ið vit allir vóru komnir í bátin, rendu vit beinanvegin frá skipinum, og Eg helt, at hann nari A DODO | RUD smadurin, men rætt heuði ffi, lukka! | tikid við okkum, hon var tað ein- hann kortini — undan okkum, men av tí at róðrið var leyst, rendi skipið so langt í vindin viðhvort, at tað misti ferð- ina. Tá nærkaðust vit skjótt; mer tá so skipið fall frá vindinum »g vindurin fylti seglini aftur, dragnaðu vit frá aftur skipinum; men tá ið vit nú vistu fyri vist, af tað var okkara egna skip, varð (Framhald á 7. síðu) Umboð: Eysturoyar Heilsøla