fríggjadagur 23. desember 1966síða 7

23. desember 1966 SOSTALURIN SKIPBROTIN (Framhald frå 1. sidu) evmikið, ið að Um middagsleitið fór eg upp. tá maður hevur svølt- fekk klæði frá Dånjali at fara i, Gekk ein tein gjøgnum bygdina. oman á Klett. Nú var vindurin stokkin = eysturum. heyrði tkið nógv úr sjónum. Setti meg eina løtu í ein neystakjaft. Illa vid, ti tað var ikki fjardrøtt enn. Ikki bar til at glaða eftir hjálp heldur, tí sýnið var so ringt, at tað sást ikki inn á land. Eingin friður var á mær teir neydstøddu umborð, og eg sat her, hevði tað sum í Himmiriki. Men lítið bar til at hugsa, ruggin í høvdinum, veikur. Raggaði heim aftur og setti meg at tala við húsfólkið. Tað bar held- ur ikki til, sovnadi niður á borðið, sum eg sat. Soleiðis urin. Ég át stillisliga og sóu til mín, Fyri lýsing vekir Dánjal: >Nú er gekk og svav. fyrsti dag- Tey gingu so tann so vedur, so er tå mentur at koma nýtir tú ikki at fara, vit eru mannaðir sjálv- bíðið nidristovubrødurnar vid, ikki vera fleiri.« vid Annans ir. Havi bådar koma so vit nyta at Eg leyp av seingini, og tað var bert ein løta, so vóru vit bæði ilatn ir og høvdu etið. fóru tilbáts. Eitt knóligt áttamannafar við sterkum motori. Konan fylgdi okkum ál klettin og rætti eitt fullt matskrín | niður í bátin. Vit leggja frá landi, sigla suður- við. Streymurin ber soleiðis til. Kenni meg heilt byrgan aftur. Veðrið er gott, turrur mjørki heilt | niður á sjógvin. bátinum. Dánjal stýrir, niðristovu- brødurnir sita uppat motorhúsinum HA framman og småsyvja. Acdan eg har siti, og motor- urð klikkir so góðsliga í kvirruni, rennir fram fyri meg, tå id eg kom á land hetta kvøldid i ti lítlu mølini, Stivur í rygginum av svimjing, grulvadi nidan å grønt gras. Tá ið eg so sansadi, hvat id hent var, kom sovorðin fróði á meg, at eg rullaði á vellinum, rópti og lædi, græt. Tungt og rætt- liga langt var at vinna seg til hús, men tað helt eg vera smáting. Eg livdi, og nú skuldi eg heim. Hetta elvdi mær sovorðna gleði og áræði, helt avstað á ollum fýra, upp líðina Háls. Veit gessurin kom brimið at og gjøgnun nidan å ik 1 hvadan frág%i tá fyri mølini var næstan úti við mær. Hetta, at hesin ið eg kom inn í vera á heimveg. sat so fast i sinninum, at eg fiflaðist ikki | á at finna. hóast eg hevði verið burtur so mong år, og hóast eg langar lotur visti ikki til mín. Tá | ið eg hevði fingið ta gomlu hurð- ina upp, var komin á mál, fór eg umkoll. Húsfólkið vaknaði av tumblinum. Best sum er lættir mjørkin, eg síggi upp í bergið, vit sigla fram- undir, síggi fuglin á rókunum. í Morguntøgn á |[luftini úti fyri. Hoyri aldurunið við strondina og æðurnar sum o6adu og pliadu sínamillum við klettin, Í tí sama kom sólin úr havsbrúnni líðandi, blonk og bulmikil, breiddi morgunglæmuna niður á havið eitt gos av ljósi og lítum. so skorarnar stóðu gull- drignar í erva og ljómin skein av fuglaveingjunum uppi yvir okkum. Eg sat uppgløddur og stardi, Undraðist! So mangan góðveðurs- morgunin hevði eg upplivað bæði | heima og burtur um heimsins ríkir og lond; men aldri hevði tað nom- ið soleiðis við meg áður, altíð so nógv annað sum kom framfyri gerandisdagurin, slitið og sleipið! | Nú sat eg og så við nýggjum eyg- |um, sum í barnadøgunum, tå ið tað bar til at siga mær, at råta- tjóvarnir búðu í mánanum og at sólin var Guds andlit. Hvaðani var | hetta nýggja sýnið komið. hvat var |nar so undaliga tómar, tað skreið í lógvunum eftir at neyðini, verja okkum. Men tað bar ikki til, neyðin hevði ongan kropp. tilhald, wer i havinum, sum hevði fing fåa hendur å einki skapilsi, einki var | bara ið berserkagang og dungaði seg upp okkum; undir í fjøll uttanum hon var í sortanum ferð eyp omanyvir hetta jarnklom yl- grøna | | ti | inum, hvørja eitt sovordid | berg brid, hon vit rókust á, var í ti virruni i aldudølunum. Neyð andi hugan eygad gløgt og Vit lótum i in gjørdi | viðkvæman. sótu sóu við | stóð og einum sýni, at síggja. lutum og mestsum deyðans døkka burturfrá ent uppá | Nú var | enn ið | vórðu okkara gerðir ein Hví dagar nógv ØØrvisi Nú rugva tá vit vóru í verkum. grá misfatan høvdu vit okkara gladari, tad lystu, tidin komu, tad vit | av livað ødrvisi, var- ligari. meira medvitið? Nú stóðu og vóru barnadagarnir, sum sum eitt veður áðrenn tá ið var okkum ljósi, tann spældu lítið loypa, dagarnir vit livid, tåid at ganga, renna, treda dans fyri livinum, fyri ov máttu hoppa. lívið | gerandis- | | hent meg? Skipbrotið! Dagar og nætur vit róku um og kundu einki gera, sótu bara og kendu hendur- | hválv- | | | baksýni. vorðið. | ikki | av | Í sekk, Nógvur bátur við borðið, trokan av dekk- inum og inni á landi, mikið mála- geip. Aja, vit troka okkum at borði við niðureftir skipssíðuni og lesa okk- um upp, binda bátin. Her í Bálalíð! Avtakið monnum. fullir, við trokast um lastalúkurnar Vit sigla inn, monnum á ein enda, sum hongur er av fleiri sum róp og gang og sum royna at kråma til sin av ti, er i skipinum. Dånjal og brødurnir leggja í vaðið sum harð- niðristovu- sumt | ast, koma beinan vegin í horna-| tøkur við menn, teir skotra til-| viks: men tað verður ikki vikið! Ég fari fram undir bakkan. Hugsi um hvat eg man fara at! síggja deyðar skipsfelagar, teir innistongdu ? Men, nei, har er einki; allar hurðar opnar, skáp brotin upp og tømd, rúmini sørg- að. Lz sóknist eftir klæðum min- | um, tí svarta koyggjusekkinum við messinglåsi. Nei, hann er ikki at finna. Fari út aftur á dekkið Hyggi at hesum mikla ståki. Hver båtsmanningin tykist arbeiða sam- an, baksa sær tað, teir kunnu fáa uppúr lastini ella aðrastaðni av skipinum og leggja í rúgvu á dekk- við gangi frá rúgvu til rúgvu og hyggi koyggju- inum, seta varðamann Hvørja ferð eg siggi ein biði eg varðamannin sleppa mær at hyggja at honum. Summir játtaðu og vóru fryntligir, buðu uppí munnin, Aðrir vóru tvitnir, spurdu hví. > Ti eg leiti eftir mínum egna. »Ha, nøkur manning á vrak- inum?< »Ja, eg ið hvussu er« eir gløddu vid, gapadu? Men tagdu. Eg fann kovggjusekkin. kendi hann beinan vegin og tók hann Varðamaðurin leyp til og royndi stillisliga at troka meg burtur Hvat eg hevði her at gera? Hann hevði sjálvur bjargað hasum pos- anum! >Ja, men hetta er koyggjusekkur Í min, eg havi so harðliga fyri neyð- ini at fáa hann aftur. gangi í lænt- um klæðum, kom hålvnakin á land av skipinum.« Hvussu hann kundi vita um nakað var í ti, eg segði? Ég taki ollum livandi, fyri steini og ollum | Í heimi. | Eg mundi hava dúrað í hesum | hálvdreymum, tí alt í einum kvakk |eg upp. báturin setti harðliga og sló eitt streymabár frá sær. Vit | høvdu lagt á fjørdin. og tað skeyt | eitt sindur i: men væl gekk tvørtur- um, komu inn undir hinumegin og sigldu aftur framvið landi. | Best sum vit koma fyri ein lítl- lan skúta, síggja vit bátar fara inn | »Hvat niðristovubróð- fyri. er | våsi«, tekur annar Í urin til. grind ella hvat?« Men tað ímóti norðan her á | | var ikki grind, tá ið vit komu eitt | | sindur longur norð, sóu vit hvussu |vorðið var: Tað hálva skipið stóð inni í tí lítlu | strandað fyri landi | buktini. Einki iólaborð uttan SINALCO Eg ynski kundum mínum eini Gleðilig jól og Gott nýggjár og takk fyri tað gamla, sum skjótt er farið. A Alexander D )2ifoss tlf. 3456 lykilin av hålsinum: »Slepp mær at læsa upp, so skal eg vísa tær.< Taki pappirini, sum liggja ovast å og visi honum. Tå bad hann meg taka posan i Guds nådum og fara vid honum Eg så at madurin var i styvlum mínum, men vildi einki siga. fór við posanum og læt hann niður í | framskutin á bátinum. Nú trokaði eg meg framat og hugdi niður í lastina. Sjógvurin stóð hogt men var ikki at kalla || sjógvur longur evja. Mjølposar skrædnadir, grynaposar, og alt rørt úti av teimum, sum rakadu nidrii, Har baksadu menn, sum hingu il! línu av lúkukarminum, uppundir Eg | bygdar vid okkum, uni, og ikki ein dropi at leska seg Og oll arinsorð, eftir upp er úti undir í evj- Við.“ teir róptu tey skemd:- | teimum uppí ; røpini, høvdu oftari teir vistu, sum vóru i erva Teir har hesi »ikki fær røtur...« virdu einki um ongan skund Påll enn so | Søkkladnir Aðrir fjøruna og leggja upp har at bátar fara aftur til rógva bert inn i so aftur | borði eftir meir. við Var sloppin báti Har gangurin, sama gramheitin á monn- Meðan aftur meir, Eg einum inn á var urðina. sami gora um. bátarnir vóru úti eftir løgdu varðamenninir | framat drógu burturúr til gloprum. rågvuni krósettu tað í urða- rakaði til sín, brutu allan trúskap, alla æru. og sín sjålvs, Soleiðis hvor bara fáa! Eg var ikki ovfarin av tí. Heldur íkki eg sá einaferð bátur kom Nr. 161 [| [Af AA [AA [AA AA AA SS bara stríðið og strevið á kropp- inum, Eg sat so har á urdini og bíðaði eftir båtinum, sum skuldi taka meg, tá ið hann hevði fingið farm. Teir skuldu seta meg til stórbygd- ina, ti eg máfti geva meg upp fyri myndugleikanuam og vísa pappír ini, eg hevði stungið uppá meg úr koyggjusekkinum Nú hevði eg ongan skund long ur Longdist ikki Kundi vera burturav her á urðini. onkustaðni burtur í verðini. ella heima á mín ri foðioyggj. alt tað sama. tí nú hevði eg funnið lívið aftur. fingið um aftur endan frá barnadøg unum, sum eg misti tá ið gerandis- dagurin kom. Nú hevdi eg aftur fingið gávur til at leika lívið, til at dansa fyri ollum livandi, fyri steini og øllum heimi Báturin kon umsíður og tók meg við Dånjal si fra, at ein bátur skundisliga rógvandi frá skipinum : , ; un ; P legði at teimum við skipsborðið og inni á urðina við tveimum monn- : ” ' ; „ |tók ein koyggjusekk, sum stóð um. sum høvdu verið so grammir. | - 1 . , | ; frammi undir rong >Teir søgdu at teir høvdu kavad i lasta-myrr- B , , i ; Í seg eiga hann, eg veit líka.“ un! og komu upp aftur blindaðir < : . So, ája. tað søgdu teir sum Hetta var tað vit høvdu sætt með- ; Í 4 | tað lystur!< svaraði eg og læði at an vit róku á tí hálva skipinum. f ) h j ; pt vel Og 1 sigldu avstað at gerandisdagurin hevði blindað okkum, vit sóu ikki lívið. kendu HEÐIN BRI e Ein undurf il AR U ... (Framhald frá síðu) ið, Tá var klokkan um 8 á morgni spenningurin so nógvur, at vitlog vit vóru útav Beinisvørd skiftu títt við árarnar, og tað| ØL manningin var nú Gudi bleiv róð fyri lívinum. so eina-|takksom fyri hesa bjarging, og ferð rendi skipið so langt í vind- | allir vóru vit á einum máli um, a in, at tað bleiv liggjandi stilt | hetta var ein Guds makt sun reiðiliga leingi; tá varð dúgliga | hevdi ført okkum úr hesu róð, og ein endi bleiv bundin á |vanda. |ein mann, og tað eydnaðist okk- Vit fóru inn aftur Tvørov um at koma so nær, at madurin | eftir kumpas. og so til Havnar leyp upp á skipið, áðrenn tað |fáa hana rættaða. áðrenn vit fór fe ferð á seg aftur Nú vøru|gtil Íslands allir glaðir, tí nú legði maðurin | okkum skipið stilt, og vit løgdu at borði . Hes úrur er so I Tá ið vit nú vóru komnir um > n y N . mær. ti á en tað | uds borð aftur, hugdu: vit í lastina væ VEI, 3 G í - |almakt, sum var við okkum hesa um nakar sjógvur var í henni, : 9 . ; ferð. Tað y fyrsta ferð, eg hav men eingin sjógvur val gja ; sæð Munkaflesjar og hav So fóru vit at pumpa, me mr i b Li ; ; igatíð verið h f bleiv lens beinan vegin, so vit sóu at skipið hevði ongan skaða fing Petur Joensen. A TO OO A TO LC: 3 OO ST TI OO DSN OO Jolini . .. (Framhald frá 1. síðu) Men nú stundar til jóla, og so áttu vit heldur at verið glað og halda jólini, sum tey eiga at hald ast og ikki gera tey til tað, tey | ikki eiga at vera. Lat tey læra okk um tað besta. Ti tað er so. ið | hvussu vikir og vendir, at jólini hava eina merkiliga savnand åvirkan á okkum øllum, og tað skuldi heldur ikki verid so undar ligt Heldur ikki, um vit sett lokkum okkurt fyri. , Til dømis, áttu vitikki her at havt eitt organiserað — u-landa hendur i evjuni og trilvadu fyri sær | vid ørmum og beinum, grammir og £ illfysnir, mutadust vid adrar um ting. ið fleiri hendur fingu um i] senn og endaði hjá tí sum besta | takið hevði. Vidhvørt kom ein! brennivínskassi uppúr. varð drigin upp á lúkukarmin. Tá settu teir, sum línurnar høvdu, fast, brutu | kassan upp og drukku stórar slurk» ar, kvóðu og reypsdu. Teir, n hingu gloymdir niðri í evjuni * tað leikaðu >Her hanga vit høvdu ringt, óðir: til spott, glovmdir og fer nú gi deyðsvanda. knåturin |! | y k he st 13 virk 1 På o id Y y í € - il at VE | VI hava 1 Slíka Førovur Tað er ein it tað mundu verið mong. s end seg elað verið kt einum hjálpistovni sum hesum. og n hann helst verið skipaði e okkara egnu serstøku prinsipp um, tí okkara viðurskift vildt ørt vid sær Tað er ár siga stórur tørvur er á hjálp ymsastaðni, beinleiðis materielt, vit hovra tað í útvarpi og lesa tað bløðum umframt at veit kristniboðara irbeiðnun góðan stuðul Ikki so at skilja at 1 kk fi st nógvir góðir stovnar. bæði 1 einum og øðrum øki tað e ls ikk nakr máta hugsanir it gera fortreð Og h ser tað um hé hugsan erda born fram t tað ke t ( 1 ð ? d sum tå B. S SOSTALURIN Utge Føro Javn lokk Bloðstíór Villi Sørensen byrg« n Lindenskov Hevgsbreyt