leygardagur 21. januar 1967síða 5

21. januar 1967 Nr. 6 FÆRØSK MARGARINE Vita No I Kontorelev En mandlig eller kvindelig kortorelev søges til rigs- ombudsmandens kontor, fortrinsvis til beskæftigelse VITAMINISERET FÆRØSKT PRODUKT FINT PRODUKT med sociale sager. Tiltrædelse 1. februar 1967 eller efter aftale. Den pågældende må have bestået dermed ligestillet eksamen. Eleven vil i lærlingetiden ved siden af den praktiske realeksamen eller o . Á Spinnid í Gøtu tygum fáa gott tógv, og skjóta avgreiðslu. Vit keypa óvaskaða og vaskaða ull og selja øll sløg av føroyskum tógvi. uddannelse pá kontoret fá undervisning pá kób- mandsskolen, der betales af kontoret. Læretiden er 3 år, i hvilke lønnen efter de for tiden gældende regler udgør henholdsvis 713,62 kr., 802,83 kr. og 892,03 kr. månedlig. Efter endt elevtid udgør begyndelses- lønnen som assistent 1.783,06 kr. månedlig. Skriftlig ansøgning bedes indgivet til rigsombuds- mandens kontor senest den 31. januar 1967. TØTINGARVIRKID v/ Olavur Gregersen — tlf. 20 í Gøtu PÅ FÆRØERNE den 18. januar 1967 RIGSOMBUDSMANDEN Thorshavn, ; ; telf. runavik 7400 Nordoya Sparikassi eystursoelan teigr. tif. 5043 stoynaður 1919 tlf. 5043 Renta av innistandandi peningi: z 3 månada uppsøgn % p. a. vanlig konti p. á. BA SIN KUFFERT GÓÐ, BÍLIG og VOKUR SKULA TIT BRUKA BIL Fyri peningahæddir við longri uppsagnartíð verður renta latin eftir seravtalu. Pæ á goymslu. | Avgreiðslutíðin er: | vanligar gerandisdagar kl. 10—12 og kl. 1314) —15% e leygardag kl. 10 —12% persónkoyring ella skúla- Pí. María Poulsen, á Co. FO LING en Snarrå el, 9456 tif. 2000 Deild: Leirvikar Sparikassi , ! avgreiðslutíð: týsdag og friggjadag kl. 154—17. Alexander Dalfoss | | | kekk konti 2 % p. a. | Í ———————o——— m|”>—8m—”£»”—— i ea" KO SO SØ A OO LO: Max Catto: | »Var tað tygum, ið lokkaðu| Faðir Doonan reisti seg upp, einasta, eg hugsaði um, var | hatta beistið til at gera seg inn! men nú var hann ikki lættur á at halda út, hvor sær. »Legg lå meg?« sær. Hann tók undir armin áleinki í at skilja hansara hugs- FEIG DARFUG LAR Halda tygum honum nýtist | gentuni og fór við hennilan. Tygum eru ikki verji hans- at vera lokkadur?« | Knappliga gjørdist hann illur, ara. Ætla tygum at vera i fasta- spakuliga, og vid so smikur-leftir mær og spurdi hardliga: | henni so treiskur. EÐ" her. høvdu givið seg til kenna | gr | sø snafalli >Via0I , | 7 aftur ti r tehar al: x m : , 0in?«æ { (Framhald) |S tum tónafalli. Hon heyj tØi | »Hann ætlaði at spæla Ro-|“8 Í r aftur til Frobisher. tokum við honu n allar vegin?« Hon vendi sær å fyri at vita hondina og gay honum EIN | meo í kjarrinum við mær »Hvi eru tygum so óargalig- »Ja,« segði faðir Doonan, í um fað mundi vera eg sum dundrandi lerara. | Eitt lítið bil | Sjagi eg út sum lítil lagalig Ju-|4€ ímóti henni?« segði hann sinnismuni, veg ætli at stridast hevdi íspunnið hetta; af lætst hugdi hann ovursintur at henni| ig? — 0: spakuliga, men vit hoyrdu tað; við hann allan vegin«. nl 2 |— hann fekk ivalevst ógviliga| „ oll. »Hon vil bert vera tygum | g rei eg pliga uy sum einki. »Hoyr nú meg,«/; L e k ale GSÍ Nú bað faðir Doonan okkum |% on vil bert vera tygum| Eg reisti meg knappliga upp. : Í = 4 ilt — men so ypti hann øksl so | h ; til studna.« Hvat mundi vera til sigurharran segði hon erumm. »Fåst SR á yt + 6. |stedga. Vit hópaðust uppá gjøt á , , , ; Sa SEJM á ið í Í ; , f | múltrútin, og kon aftur til min. |} “9 fejet ] S) »TaO leggi eg fanan í. Eg ein mannasål? Tað fór ið við at stíga upp í vognin fyr ; s |á jaðaranum. Óvitarnir SOVD-|havi íkki bíðið all hy ar l ær. Ee eri ikki nak 2. | Hatta var helst ikki fyrstu ferð, | 3 : Á " |havi ikki bíðið hana hjálptihvussu er at vera ein heldur mer: $ (11 kk: Dakar års. | falk hevði fingið uppá kjaftin | 20" beinanvegin, meðan fyri- mær.« — Ískamfýlað sál. hí Di : a 2 á Kj : 1. ? ær. ar að sál, lgsavi eg, og tn | av eini kvinnu | stødukvinnan gekk ímillum og »Hon hevur tokka til tygara kk mær wvir . Y in fyri t ja . - . - y ( l ara. | ge æ ir n vegil 1 at »Nei, nettupp. Tygum eru! »So,« segði hon kalliga, „nú |/eyndi at kanna hvort einsta| Tygum skuldu ikki koyrt hana | síggja niður í gjónna. ein eiggilig, skilagóð kvinna.|kunnu tygum eina aðru ferð | Svarta andlit. Niðri 2 laganum frå tygum so hardliga«. | Tað sjóðaði i lavaálini: små Ein un gdómur kann vera bara|goyma tílíkt tos til tær teysar- | ÓK lavastreymurin == líðandi | Eg så Harry Frobisher renna | reyð eygu kagaðu uppúr, blunk fittur, men einki ímóti teimum, | nar, ið tygum finna á vertshús- | frameftir, lýsti prestinum eygnabrá. ið ikki var|adu og sprongdust Gosfjallið ið eru búnað í lívinum og hava | unum?« Í ðsðnr Á pe ; gi Fro. | Mjúkt, og eg hugsaði vid mær:|stóð so øgiligt aftanfyri alt. Tey tað tekkiliga, teimum er í kjót-| Hann gekk og smáflenti, |; tdi Á Á f åg : Hasin maður ber hatur til øll. | undarligu kåmu ljósini dansaðu ið borið, so håbærsliga til sjónd | | men segði einki beinanvegin; |. go ger Ki : ; 1” | Men mest til faðir Doonan,|í hålvmyrkrinum gulerønar p ; | + . | . ant yr K í la SCI»; ; sg 4 ; T 7 , ar.“ |{ tað sá ikki út til at hann helt | P Á h i LV óvist hví. — Hann hvæsti úr|gassbálur Tad var sum tað »Tygum munnu ikki vera | SE hava fingið so fast. se ur in og kk: Få sær: »Hvi kunnu tygum ikki|skuldi verið eitt vist stig í rør- bý R hr ex | na. Og SO Slapp m Ki 6 r ir . . - “1 sum tygum skulu.« Men tað sá | »Hvat søgdu tygum við| 1 Á ro må Nr Í, ULF ansa tygum sjálvum? Hasin|ingunum í lavanum, ein lítil 1 bl il: | hana? spurdi eg. | etur. Eg fór yvir Ul hansara | prestakragin heimilar tygum/|skvampan: læknarnir hava eitt ikki út til at hon bleiv ill; kvinn | | og spurdi, hvussu til stóð ii tl rn Á Á EN: Í ur vera ongatíð ov gamlar af »Ja, hvat halda tygum? Ég| = 1 : ; : så ; likki til at gera tygum inn álorð fyri tilikar kramparidir — lurta eftir føgrum orðum. ið | gav henni eitt óráðuligt upp- | UT e « se | end, hvønn sum helst.« ; »paralysis = agitans«. Streym- st eicta Vi en skot. Eg beyð henni at koma | Stardi argur at mær. Eg Doygdi| »Jamen,« segði faðir Doon-|urin gekk inn at trøunum, ren- menn vilja freista við. (Hesin | ' 8 YO. HENNI al KO så mið Mir beinið d L : -| urin í Casanova var ikki mikið ásýni- | nn millum kjarrid í einar| Meg niður yvir beinið, Men an smæðin, »tygum komu tóldi tey umkoll, brendi tey. Í ligur, illa klæddur og óskotligur tíggju minuttir, táið vit næstu | hann segði: »Lat tað fáa frið<|við mær sum bróður, tygum | titrandi angist leit eg útyvir uppá kropp men sjálvandi ferð steðgaðu á. Eg helt fyri,| >So er tað toluligt medni?« |komu við niðan... duga tygum henda leik sum gjøgnum svøvn kann ikki krevjast so nógv í 2! vit fóru kortini ikki at liva »Hava tygum nakað bein|ikki at síggja, at eg havi ábyrgd | og kvakk við, táið faðir Doon- skugganum av gosfjalli). »Tak | so leingi, og vit høvdu einki at | eyka?«, spurdi hann speiskur:|av tygum.... Men so reistist|an rørdi vid meg. h; atta tvætlið fyri » | Missa.K leg snaraði mær á og fór frå| Charlie og stillaði seg mitt! Umberandi segði hann: »Vit og hav hatta tvætlið fyri onkra £ 8 í í $ aðra steðs.< helt hon fram.| »Hatta mundi gjørt enda å|honum — ein lækni noyðist millum báðar; sum veldugur eiga at ansa okkum fyri ikki at »Tveum skulu ikki hava meg |€inum oyra hjá tygum.« ikki at lata sær alt lynda. Lotu|svartur = vaktarmaður — vardi reita hvønn annan, tí her stend- til rukku.« 7 »Einki sakar,« segði hann. |seinni fór Camille at trilva seg|hann lagsbr6dur sin. ur so nógv i våda.« So vendi 21: |»Einastadnis = noyðist ein at|fram at honum, og eg hoyrdi| Faðir Doonan kom aftur til hann sær á móti teimum trim- »Um tygum bert 1 EVA þyrja við einihvørjari kvinnu. |einstók orð spakuliga søgd, | | min. Hann var ódnaður av|um, ið sótu fyri seg sjálvan mær tíggju minuttir, skulu tyg- | kann væl tapa ein kamp, |fyrst frá henni. >Harry. bein | sinnisrørslu — tå fór hann al-|sum illir úlvar eitt sindur nið- få: c að at 4001 30 SO! . | På . . . um fáa annað at siggja,« OG 50 um tú ikki tapur alt kriggid.« | titt.« so — innarliga g6dlynt. | tid at sveitta. jari. Hann segði heldur meira legði hann nakað aftrat, 50 Men hann helt enn um skam-| Hann = svaraði sum djør, ið! »Hasin maðurin er píka-|spakmæltur og brosandi: »Vit spakuliga. | fílaða oyra, táið hann fór fram verður bukað: »Ver frá mær. |tyssi«, segði eg, »lat hann held-|hava ið hvussu er brátt hjálp »Hvat siga tygum?< Hon|at hjálpa Frobisher. Áðrenn | eg havi sagt tær tað. Ansað tær | ur fáa frið. teirra fyri neyðuni.< hugdi ivandi at honum og tesk-| hann fór, læt í honum: |sjålvum.« Camille rørdi seg) »Eg fati hann ikki.« segði) >Hvussu meina tygum?« aði: »Sig tad aftur.« jer vorðisum konufólk.. Tad | ikki, men hugdi at honum (tað | faðir Doonan og turkadi sær| »Eg havi roynt at minna meg »So gjarna.< Ætlandi heyði|var líkasum hann skuldi givið | ber til at siga hetta um blind). | um ennið. á tað, sum eg sá úr luftini. Eg hann tikið tað uppaftur — eg mær heiðurin fyri, at hava vant | So suffadi hon tungliga og rætti| >Tað ger eisini tað sama«|haldi vit skjótt pk at vera toygdi oyruni at royna at hoyra i | hana. | hondina út móti honum — og Eg var nú móður av øllum hes- | komnir til har, id vegurin end- hvat tað var, men tað var so| So bíðaði fyristøðukvinnan|hann skinklaði seg burtur frá | um harðrendu meiningum. ið ar (Framhald)