leygardagur 20. mai 1967síða 5

de + #20. mai 1967 Max Catto: FEIGDARFUGLAR (Framhald) Fyristóðukvinnan leikaði pú- ra ør: »Tak og halt tína geila- tik«, rópti hon og gloymdi heilt at spæla dama. Mær tykti synd í henni. Higartil hevði eg altíð hugsað mær hana nokk so un- ga, men alt í einum var hon eld og rukkut, sum eg ongan- tíð hevði varnast fyrr... »Tit møsna sum pappageyk- ar i buri«, helt Harry Frobis- her fyri. »Er tað ikki best at vit fara i skyli at tjakast lidugt. Skulu vit fara i hellir, er best at fara beinanvegin« »Ovitar«, ropti fyristødukvinn- an, »har er vegligur stampur av isfleytum til tann av tykkum. ið-fyrstur er í hellini saman við mær.« Ísfleytir eru forkunnugar í frumskógi ikki hevði hon klára at hildið lyfti sítt. »Fari so«, segið hon og bresti tey. ið næst henni vóru í steyrarnar. Tey tóku til beins nidan gjøgn- um líðina. har almikið av leys- um gróti var fyri. Eyrur ruddi undan teimum, og stórri grót leyp aftanfyri flokkin. Eg hugdi aftur um meg eg havi sama í mær sum kona Lott. Glødandi rípa kom so smeð- in krúpandi igjøgnum gjáar- botnin og tað bresti og físti í. Reyðhanarnir fylgdu skundis- liga gjøgnum vindholid; tyrnis- runnarnar geisaðu sum ljóskast arar, fururnar stóðu sum høgar bálur. Sjónin var vøkur. Men | ein gerst bilsin, so lítið ein legg- ur í vakrasta útsýni, táið ein hevur í huga, at ein sjálvur glat ast harí. So kom Marcel fram undir lidina á mær framyvirbogin, so at barnið á rygginum kundi sita betri. Hes- in maður vandaði sær ikki um orð, tá ið hann vildi siga nak- að; hann segði tað sum skuldi skinklandi tað tykist sum hann gyklar av jålvara.« »Eg veit hvat tað sum tygum tala um.« ikki. er kvøldi.« Sammetingin var fúl. »Halt so munn, segði eg. havi so virding fyri |Hann labbaði avst meðan barnið dar i sum stór als Cid |apa, sigast. »Mær hóvar betri eitt heilt vanligt bakbeist«, segði hann. »Hvat meina tygum vid?« spurdi eg. »Allir prestar eru gyklarar. Men okkara her, hann man bera prísin. Hann er erka- biskupur teirra gyklara. Og »Tygum hoyrdu, hvat hann segði? At hann væntadil| |regn. Just sum sjómaður um- | (borð í skipi sum hevur 1000 | frankar í lummanum. ið sigur við sama rætti. at hann roknar vid at hava konufólk sama | »Nu, nu.« segði Marcel og vildi stilla vreiði mína. »Tyg- |str lum mugu ikki misfata meg. Eg kirkjuni«. | SOSIALURIN droymandi å ryggi hans. »Hon hevur funnid uppå nøkur mi- rakul, men hon væntar ikki, at nakar skal trúgva uppá tey nú á døgum. Tað er lagaligt ritual, skriftafaðirin er miskunsamur — nakrar fyrisetingar við bót, og so er tað í lagi. Men hasin presturin ger ikki sum fyrisett. Hann er sum sjónleikari, ið heldur, at ein skal trúgva hvort einasta orð av einum vánalig- um sjonleiki.« »Og hvat so?< >Tað er ikki gott hjá hinum sjonleikarunum.« Eg var illur, mest av ti, at eg hevði meinslað knúgvarnar so illa. »Tygum eru so burtur jav leiða, segði eg, vat tygum skilja ikki eitt einasta petti av ti. at vera ein góður maður. Tað er tað hann trýr uppá. tað góða. Um tygum ongar skógvar áttu, hevði hann latið sínum egnu og givið tygum at | seg | Fx | Hara í. Fata tygum meg nu?« | »la, hann hevði gjørt seg |sjålvan so sårføttan, at hann | líkki kundi gingið. og alt til on- |ga nyitu«. | »Sjålvandi« Í »Nær var seinast { (vóru í kirkju?« til kortini«. ur ” ur oe: med Hm A EN le Hann varð so bilsin, at tað var um at hann misti sín lítla reiðrarmann av — rygginum. »Hvat er tað, tygum siga?« spurdi hann. »Eg havi livað eitt frálíkt lí va. »Tygum, tygum hava verið í fangahúsi...< »Sjey ferðir. »Tygum hava noyðst at sov- ið undir fríum lofti... »Sjåldan. Eg havi altíð haft nógmikið at drekka. og ongan- tíð havt trot uppá konufólk at liggja saman við. Eg havi ong- antíð arbeitt longri enn eg havt timt. Eg tað kanska ikki nóg gott?< (Og vilja tygum trúgva tí hann var illur reiðiliga Nr. 39 illur!) Í eggjandi stoltleika helt hann fram: »Eg havi vinir«. Hann hugdi eftir Charlie, ið lættliga og sum einki klintraði uppeftir, og niðureftir móti Harry Frobisher, sum kom hinkandi aftaná í fylgi við Ca- mille. »Salt jardarinnar« Hetta dåmdi mær lítið at lurta eftir. Eg bara ynskti eftir, at hann skuldi tiga. Marcel lrópti so skemtandi aftur á Fro- bisher: »Spenn teg út, tað eru bert tíggjutúsund metrar eftir.« So segði hann blidliga við reið- rarmann sín: »Situr tú væl, Imon ami? Tú er so við og við (farin at viga so mikið sum gom jul dyna.« | (Framhald) "je FR | ÍF H Í | HEILSØLA | ANTS RESTORFF | reka teir ferskvatnsfiskabruk, árliga 12.000 av fiski. Har tað væl letur seg gera at fita teir grisar í rúgvuvís. Í tíðarskeiðinum 1962—1965 fit- teir 1.195.000 101.000 sum geva tons grisar, sum kjøti. aðu góvu tons av 1965 RUBI VINNINGUR I VAR 900 MILJ R i virki arbeidir andeils rørslan + sinum ið egnari peningaorku og læntum peningi. Við årsbyrjan va eginpeningurin í alt 6.157.7 mi 4.990.1 milj. rublar [1 og 636,5 milj rublar, harav høvudsgrunni. 55 milj. rublar i andeilsgrunni rublai í sergrunni. Vinningurin 1965 Nýggi andeilsrørsluni 900 hjá umleid var i mili. rublar. vindur innanfyri figgjarpolitikkurin meir meir uppá seg og andeilsrørslur- 228 forbrúkarafelog, stovnar Higartil midstødu- 1621 mar. eru samtøkur, meira enn 38.000 keypssamtøkur |virkisleiðarar og sta | og 6400 vertshús og mataho!lir Frá farnar yvir Gl nýggju skipanin... Úrslitið hevur verið sera gott, tá på rvsføll h 'va fríar hendur at leggja arbeiðið andeilsbrúkinum >Í. MAI«. Mjólkimaskinurnar eru til rætiis, og he stórri ågrytni og } betri fíggjarligum úrslitum, Sum úrslit av áhugan seftar úti á bønum. upp HANDIL VID UTLENDSKAR ANDEILSFYRITOKUR fyritøkurnar reka nú mu handil Ø tlendskar andeils og er hesin handil í góð- (4). I ) er hópur av mong i £ ið nú verð se Inda e spurninguri € Si og ve Í ve ð: væ e- 1 S r ) 5 f PS 1 p g - hve og Í t n liun sam nris S ns l nve I b ! ( tæ 8 kið | besta lærdónð 4 Tino indcilsrørslan hevur í dag 5 hæg áskúlar. 219 tekniskar skúlar, 14 ktekniskar skúlar og 1686 virkisskúlar Hetta komandi 5 ára skeiðið skulu í alt 1.534.000 rbeiðarar og starvsfólk í læru etta í framhaldslæru, Ein andeilshandil, har fólk eisini kurnu støkka inn á 2 hið a eypa sær ein kafiimunn.