mikudagur 14. juni 1967síða 2

Nr. 46 SOSIALURIN Niels Arup og Føroyingahavnin Eitt navn, sum seinastu árini hevur verið tikið ofta uppá tung- |oske fiskere, som først senere blev | una og nógv blaðskriving hevur og meira í komandi tíð, er Niels Arup advokatur. verið um verður vælsaktans sambandi skulu vit ikki tær hendingar, sum hava Í hesum koma inná gjørt hansara navn kent í Føroy- | um. men sambandi við hansara starv sum borgaraumbod í Keyn- hevur hann mælt til at mannahavn, byurin Keypmannahavn yvirtekus la stóru verksmiðjuna Burmeister á Wain, sum er komin í figgjar- ligar rupulleikar orsakað av tí stór konkuransu, sum er innan- fyri — skipaverksmidjur um allan heimin. B á W hevur 3.000 4.000 fólk vinnu. Í hesi grein hava vit loyvt okk- Ur t taka eitt petti, sum man hava áhuga hjá Feroyingum, hans- ara lutur í tí sum í dag fer fram í Forovingahavnini í Grønlandi: |havde fast station deroppe. De fær- |knyttet til stationen, arbejdede det lår som så mange gange tidligere I ' med et endnu større antal fiske- |kuttere, der operede med basis i forsyninsskibe, som lá | fjorden | Mcn vi fik også besøg af andre fiskefartøjer, der anløb stationen | Í - 'for | at købe ferskvand, salt. pro- |viant osv. Store islandske, norske, 'tyske, canadiske og franske traw- lere fandt vej til vor havn og be- Í kræftede dermed rigtigheden af den | betragiting som lú til grund for vort iritiativ, nemlig den, at Grøn- lands økonomiske muligheder ná |fiskeriets område ligger i den pro- duktion og handel, der kan opbvg- Í årene omkring 1950 opførte jeg | sammen med to danskere med en væsentlig saglig og finansiel ind- ts fra interesserede norske kred- se en fiskeristation i den fjord. der hedder Færingehavn, i Vest- grønland. Stationen bestod i 1952, da jeg selv virkede som chef, af et kajanlæg, hvorpå stationens mand- skab lossede fiskekutterne for de- res saltede fisk. Her udlossede og- så forsyningsskibene deres laster af olie. salt, proviant og frossen agn- fisk, der anbragtes i stationens tank anlæg, saltsilo, proviantlager og fry opankret í | rÅ i??? Hv Spyrjið um treytir. RADIO-EL ges på grundlag af råstoftilførslen fra havet. ligegyldigt hvilke natio- | ner det er, som har det fornødne mandskab og materiel, der bringer fangsten i land i nærmeste havn, (EN MORGEN sejlede der ind il [fjorden en pragtfuld, stor og mo- | |derne norsk trawler hjemmehø- rende i Kristianssund. Dens rederi, som ejede flere end denne |var et aktieselskab, hvis aktionærer trawler, | |! FÆRØSK MARGARINE Vita bestod af tre lige store aktiegrup- | |per: Én udgjordes af selskabets na- | af fiske- Kristianssund, af |vigatører og fiskere og én jeksportørerne i me- |dens den sidste tredjedel aktier- ne tilhørte byen naturligt nok allerede på grund af sine skatteindtægter måtte være in- Kristianssund, som | FÆRØSKT PRODUKT jovers for demonstrationer, resolu- |tioner og tilsvarende former for po so nógv strid, tå ið tað ikki er neyðugt. Crede Debonair turkimaskinan ger arbeiði nógv lætt- ari, skjótari og betri, og prísurin er sámuligur kr. 545 tlf. 1397 No I VITAMINISERET FINT PRODUKT | Keypið seri. inden disse skibe forlod statio |teresseret i. at byen rådede over ar- nen lastet med saltfisk, og herfra |bejdspladser til sine fiskere og sø- |Jitisk aktivitet, fremtrådte denne | idrustede fiskefartojerne til nye ifolk, og at byens forretningsmænd |trawler som eksempel på et virke- | frå teimum, som lýsa í togter. 100—150 mand var indkvar- |kunne hjemføre de nødvendige rå- [ligt industrielt demokrati, et sam- | terede og arbejdede på stationen. |materialer til bearbejdning og eks- |virke med fælles ansvar og "5 SOSÍALINUM ! g ca. 120 store norske linebáde 'port. For den. der kun har lidt til [mål og muligheder. . Max Catto: »Sjålvandi, eg átti tað á< þTygum halda á við hasum Ver ikki so forbanna eyð-|sama smikursøta tvætlinum,< mjúkur, maður. Á, fyrigevi |segdi hon bara. FEIG DARFUGLAR mær. Kunnu tygum ikki hjálpa | Sjálvandi 1 kvi mær upp? Hetta ólukku bein|, Sjálvandi, ollum vinnum (Framhald) moti einum stad eitt sindur|...< Faðir Doonan skundaði | Gámar. at tað verður tala blid- »Hann hevur forført hana«. |omanfyri høvur Frobishers og |sær yvir til hansara og hjålpti 182 við tær, Og hasin sjúkra- »Hatta gevi eg tygum ikki teskaði: »Umberi meg.« Hon|honum upp. Eina lítla lotu systrabúnin Ser tygum ikki oyvi til at siga.« jamraði spakuliga. tá ið fadir |st0Ou teir ivandi beint móti eiggiliga sum kvinnu. Eg »Hann hevur sjálvur vidging- | Doonan fevndi tvørturum hana |hvorjum ødrum, ålspentir. Til|?? di tygum vera heldur treiska, tað...“ | log trýsti fast. endan fór Frobisher at flenna |" fyrst og fremst sera kvinnu Hann snaraði henni á og gav|og stelpaði burturfrá meðan liga.« Faðir Doonan bliknadi av ill- sinni og rópu tað dýrasta: >Hann hevur ikki viðgingið nakað uttan tað tygum hava toga útúr honum. Nú skilti eg. | at hesin prestur í royndum var tveir menn, ein vælroyndur ne- valeikari og ein prestur, sum í heilum bardist um hver skuldi ráða inni í honum. Og tað var nevaleikarin í honum, ið Þbi- skopparnir ræddust. Merkiligt. men mær dámdi nú best tann partin av honum. Fyristødukvinnan bliknadi og ægði moltin: »Um so er, so havi eg einki meira at siga.« »Men tað eigur meira at| verða sagt. Ein umbering til | góða vin tygara.« »Min góða...“ Hann hevdj nú í øllum góð- | tryggum | um verið á Tahiti í báti. Og hann er her, hann sit- ur her við avlamnum beini und- ir liðini á einum glødandi ovni. Ti er hann eisini vinur tygara.“ Fyristødukvinnan var ein av hesum viðeiruliga frómu. og hon deildist bert til eitt pass við faðir Doonan. Hon vendi sær henni lítlan brest í endan. >Far so yvir til Camille og sig henni. hvussu glað tygum eru um tað.“ i Eg toli tað sum hendir. men skal eg eisini noyða meg til at |frøast uppi yvir tí?a »Ja, táið eg sigi. at so skal vera.« Hon beit tað i seg; eg havi sær hana fróari. Tá ið hon fór. | segði Harry Frobisher við faðir |Doonan: >Tygum duga pina- do |urav.« »Fg ivist ikki i, at |vælmeint.« helt prestur. | »Tygum eru løgin í at- (burði. at eg ikki reiðiliga veit. (hvat ið eg skal halda. Men tyg- jum eru ikki illur við meg með- ni?« »Ilur hatta so 2« »Ja. afturfyri at eg royndi at sneida av andliti tygara.« Fadir Doonan hevdj ein fingur upp til eyga og læt vælhyrdur: |»Tad sakar einki einum tilikum jandliti,.« teskaði hann. >Ég ætlaði at skamfýla tyg- um.“ at tosa fanunum oyra burt- | er | (hann risti so spakuliga á høvd- |inum. | Hetta var sum sjónleikur av tí slagnum. sum er óhugnaliga |grøtiligur, og mær dámdi nógv (betur framferð Marcels móti |fyristoðukvinnuni. tå ið hann (kom smoykjandi fimm minuttir laftaná. Vit vóru tá aftur farin |til gongu. | Grískliga segði hann við (hana: »Tygum hava gjørt illa |vid vin min.« »Hann man ikki so lætt taka jat sær.« »Han er | menniskja.“ >Nú gera tygum av. Eg bað (hann í hvort fall um fyrigev- |Ing.« | »So taki eg við fyrigeving |hansara vegna.« Eg hevði meg ein sera vidkvæm |nærri so eg kundi hoyra — øll henda mín vallaraferð oman | * z rå. . . jeftir tí ófýsna fjallinum kom so vid og við at vera at lúra og lurta. Fyristødukvinnan gekk stív og pretin undir liðini á Marcelli. Eg var eitt sindur bilsin um, at hon ikki royndi at 'sleppa sær burtur frá honum. »Hå.« segði hon hart, men ikki kundi tað takast fyri fult. (Og eg hugsaði við mær. at um |hasin freki Casanova fekk høvi (til at hava hana í einrúmi — |ja. sjålvt um tað var okkara fyristoðukvinna — so hevði tað líkki staðið á hjá honum at |nåpa tær tvær gulltenninar, hon |hevdi. >Ég leggi ikki petti í at ivera smikrað.< segði hon. Men likki veit eg, hon rættið ryggin jog titadi so lættliga: hon hevði |góðan, hilligan kropp. og Mar- jcel dugdi væl at hava eyguni (við teimum hilligastu støðunum. |Hann gekk henni nærri og tók at teska við yvirtalandi orðalag | eg hoyri okkurt orð >... jaimé passionement Pheure ide coucher...< Jú sanniliga um hann ikki hevði upp tey kær- astu bønaror6 um enn tað var á tí vánaliga vertshúsfranska og beyð henni at at hvíla hjá sær, hvar tað best kundi hóva henni og tey kundu funnið hóskiliga legu! Og hon hevði seg ikki burtur heldur tóktist hon enn meira kvinnuligt atdrag- andi. Rue Fauburg Montmartre 14. juni 1967 e dejlig nem varme e god økonomi e indbygget tank..o Pf. Valdemar Liitzen Térshavn tlf. 1020 FRANTS RESTOREF ur BETHEL — Sverrisgota Bíbiltími kl. 9.30 og prædiks kl. 10.30 leygardagin. Sunnudagsskúli kl. 11.00 sunmp» | dagin. jer komin aftur i aftur, hugsadi leg so hjálparleysur. | »Jamen«, mølmadi hon, »tyg- jum mugu ikki siga tílíkt óhósk- jandi.« | »Tygum høvdu helst ikki |hildið tað verið so óhóskandi. |um tað bara hevði borið okk- jum til. | | »Tygum eru eitt beist.« »Nei, eg eri bert ein maður, lið kennir kærleikan rørast í | sær. | Hon rendi eyguni eftir barn- | ið hann bar á rygginum. og segði so ærbar: »Hatta lítla (hevur nokk ikki gott |hoyra tílíka samrødu.« | »Hann hevði rópt av gleði. jum hann var vakin.“ av at (Hvussu eita tygum til fornavn. |chérie?« | »Marguerite« >Marguerite,< tók hann upp- aftur. »Eitt vakurt navn«. Utt- an nakað tjak stakk hann hond ina undir arm hennara. Eg |gløddi við, meðni rundi endi hansara vaggadi saman við |hennara omaneftir. Og ikki tíma aftaná hetta var hann deyður. Hann doyði á so ræðuligan hátt, at eg enn nøtri, tá ið eg hugsi um tað. Deyði hans virkaði sum yvirdrivin sjónleikur, sjálvt fyri eitt so guðsforgongið sum hann. Eg (haldi Guð skuldi unt honurt frægari útgongu frá lívinum. (Framhald)