leygardagur 24. juni 1967síða 5

2A. juni 1967 pf Skála sk ipasmiðja 8 handilsvirki SKÁLA Teleton Runavík 7260 Stálskipasmíð Sleipistød Skipasmiðja Mekaniskur verk Elektriskar ins Skipsútgerð staður tallatiónir Fiskaútflutningur Sildaútflutningur Frystivirki Matverubúð Nýmótans fiskavirk Klædnabúð Kol i við kuldagoymslum KUFFERT GÓÐ, BÍLIG og VOKUR á goymslu. Pf. Maria Poulsen, á Co. tlf. 2000. Max Catto: FEIGDARFU (Framhald) Vit komu fram í gjáarkjaftin um kveldið. Brøttu líðirnar | flaknaðu út so knappliga sum tað skuldi verið á leikhúsið, har tjøldini vera strikadi tå ið ávíst orð verður felt. Alt kveldið gekk við tílíkum sjónleiksav- gerðum, og tað ávísa orðið var, at nýtendraði mánin kom und- an. Hann hekk sum illa upp- sett pappírslykt uppi yvir brekk uni. Men vit føldu brunaroykin Í heilum — og stjórnurnar kám- aðust enn av tí lágtliggjandi slagtokuni. Vit høvdu næstan kunna gloymt lavain, men nú vóru vit aftur mint á hann; tí vinstri megin okkum speglaði | eldreyði ljómin úr einum sjóð- andi hyli sær í himmalinum. Vit tvarraðu frameftir í hálva- | skýmingini, og faðir Doonan segði fróðliga við meg:. »Hatta er sum kinadreki, login tykist hættisligari enn bitið.< »Ikki havi eg hug at royna nakran partin.« »Hvussu stendur hjá tygum?< »M6dur«. Og hetta var ikki mikið avgjórt. Eg fati ikki, hvussu eg bar meg at við at flyta beinini; mær tykti hjarta- liga synd í mær sjálvum. Og fyri eisini at fáa faðir Doonan at tykja synd í mær, vísti eg honum á, hvussu sólin á øðrum skógvi mínum hekk og darlaði. »Å,« segði hann og helt iv- andi fram: Kanska mínir... »Eg ætli mæ, ikki at taka skógvarnar av tygum.« yí aðru nátt sova reiddum bóli. yTað kann eingin siga nakað annars till tygum í um enn...“ GLAR Jú, segði hann, tað svart eg fyri.« tá vera við mær? Undir liðini á |kempubuli hansara var eg sum neyðarligt strá. Vilji hans var |sum ørskapur — og alt í einum skilti eg, hvussu nógv vit krav- |du av honum. Hann var tað, ið (helt okkara útlúgvaða skara í gongd, hann var trýstið (sjálvur |nevndi hann tað trúgv), ið helt lokkum á gongd. Hann trúi so (fult og fast uppá sín Gud, at hann helt seg vera í góðum |rætti at minna hann á lyfti hans at neyðardýrini altíð kundu (koma til hansara, sum bókin | sigur. »Og um nú skonnartin ikkl jer har, hvat so?< spurdi eg. »Norski skiparin er góður (maður. Hann lovaði tað, sjålv- landi er hann har.« | ØL vóru góð, at enda vóru oll góð í hesi kromaðu verð faðir Doonan. Men skuldi nú ikki gingið eftir vild, fór tað dýrt at standa, hugsaði eg. Men |so bar eg eyga við Marcel, ið var eitt sindur fremri — troytti ryggur hans var boygdur undir |vektini av ti pinkulítla krypli- num å herdum hans og hann |leiddi tvey onnur og pjåtradi so |hugaliga vid tey. Hvussu bar |hetta til? hugsaði eg. Hvussu kundi hesin tjúkki forherðing- urin vera blivin tolin og laga- lig dadda? Hvat var tað fyri kraft, ið faðir Doonan hevði fingið fram í huga hans við eggjandi megi síni? Eg nam við faðir Doonan og Eg leit at tí innanholaða and- litinum og hugsaði, at tá ið| hann kundi síggja so nidur- smokkaður út, hvussu mundi SOSIALURIN | TOSIÐ FYRST VIÐ SENDE E1MNEYE | | | | | HUGSA TYGUM UM AT FERDAST SØRVÅGUR TLF. 103 Spinnid i Gøtu tygum fáa gott tógv, og skjóta avgreiðslu. Vit keypa óvaskaða og vaskaða ull og selja øll sløg av føroyskum tógvi. v/ Ólavur TØTINGARVIRKID Gregersen — tlf. 20 í Gøtu Haldid Sosialin! kórið ið nýggjan mann í hjá tygum.« Ja, hví ikki tað?< „Eitt sindur fjákut sær tað út Halgimennið ur skeinkistov- | unum.---< »Er tað nakrastaðnis betri at |leita eftir halgimennum?« ÞÁK, segði eg argaður, »hann (hevði beinanvegin sett halg- junnarheiti í veg fyri ein drykk …K« Men eg angraði beinanveg- jin, at eg hevði sagt so. | Faðir Doonan hugdi at mær |blidskortadur og læi stórum. >Nú gongur bara væl hjá tyg- jum. Halt soleiðis å«, segði hann | Og alt í einum vóru vit kom- jin út úr gjónni og gingu eftir ta høgum fjallaryggi og sóu til Og lavaånna, vit hevdu flýggjað undan, tá ið vit noyddust at sleppa djórunum. Vit rovndu jikki at hyggja. nakað sum mað- ur, ið er komin í kongsskåpic í Ascot. roynur at hyggja alla laðra staðnis enn at vini. ið nú ikki er við mikið veldi. Vit ldýktu á eftir herdini, meðan (Charlie strevaðist við at halda Ískil á barnariðilinum. tað var stravið arbeiði, tí fleiri vóru |næstan vitisleys av moði. Hetta |mundi líkjast parti úr gerandi |kykmynd, ødru megin upplýst lav heitu reyðu glæmuni av lav- janum, hinumegin av tí kalda (hvíta mánalýsinum ein hóp- ur av hálvsteiktum lið bert bíðaðu eftir at vera |vendir á teini. Vøllurin undir lokkum tyktist våtur og svølp- lutur. Vit mintust ikki til, |hvussu svikaligur hann kundi |roynast. | … Og tað mundi helst ikki | |vera jarðskjálti hesa ferð; kan- Íska var tað av tí ogiliga trýst- linum frá lavanum; fjallarygg- urin lat seg upp. Hann skrædn- laði við smaksandi ljóði sum |hålvspilt frukt. Eg nøtradi, tå kjúlingum. | uti, saman vid børninum. Eg så tá ið hann stóð og riðjaði á bakkanum, og í rodanum av lavanum líktist hann ørum akro bati í sjónleiksglæmuni. Við hjartanum í hálsinum skundaðu vit okkum framat Og her skifti um frå sorgar- leiki látur; Marcel sat væl £ ti heitu, brunu run- uni, knappliga tveir metrar nið- anfyri okkum. Lítli reiðrarmað- 451 til trygt | urin krøkti seg hálvsovandi í ryggin á honum Tey tvey. hann hevði leitt. sótu nú í fangi hansara aði eg, at ein altíð skuldi koma í kløtur av hasum manni. Mær rann í huga teir fýra. ið vóru dippaðir ur í sukurlátu ræðuliga djúp; lendið var skrædnað heilt oman at. Eg sá heilt niður á botn. oe har kom streymandi runan c spakuliga omaneftir. Fyristoðukvinnan Forargiligt, hugs- nið Gryvian var so sansaði > so skjótt. »Hvi sita tvgum har sum einki skuldi verið?< rónti hon sum ilsk kenlslukvinna Marcel gloddi við, firtin »Hetta er ikki skemt.« segði hann. ; Hann gjørdi eitt hirs å seg, beinanvegin sakk hann long- og ri niður í; hin heita sukurlåtan lesjaði longur oman eftir hall- janum, og hann var førdur við Knappliga helt eg tað einki stuttligt vera. »Tygum hava altíð verið eitt fjas«, = segði fyristoðukvinnan. »Rætt mær børnini upp higar.« Men Frobisher rópti á hann og var ikki ålvuligur: »Royn og |halt frið.< Hann legði seg niður rætti eftir honum. men tá var Marcel longu so langt, at hann náddi honum ikki Charlie faðir Doonan fóru beinanvegin av handahógv at (gera seg til at bjarga. løgdu seg heilt út á bakkan og lestu i fel- og seg og peikaði. »Har hava tygum fing- lid eg så, at Marcel var dottin lag Frobisher nidur, inntil hann | Nr, 49 Telefon: 5148 - 5265 'Telgr.: Kjølbro, Klakksvík Telex 20 KLAKKSVIKAR | TIMBURHANDIL KJØLBRO Pi, j. F. ihekk í leysari luft. »Handa mær (tey so,« læt í honum. Marcel tók krypulin av rygginum og jrætti hann upp. Frobisher tók límóti hesum hála ballinginum, |bini bæði børnini vóru eitt sind ur hjartkipt og lótu eitt sindur, tá ið tey vóru lyft. »Og nú tú sjålvur,« segði Frobisher, og eg (hoyrdi hana stuna. Køstini høvdu longu førka Marcel ein fittan tein oman frå. Fyristødukvinnan tók at møl- ma niðurfyri seg (tí nú var hon blivin bangin): >Sovorðið stein- Men faðir Doonan sen- hvast eygnakast býtt...“ di henni hon tagdi Eg óraði eitthvøt ræði visti, her kundi eg eg at g hjålpa Harry Frobisher bað teir síga rópti, og lítið aftrat teir so gjørdu eitt lítið bil nomu teir kávandi fingrar- seg ett nir vid hvønn annan. Eg helt andanum, meðan eg sá hálu hond Marcel skundisliga og lorkusliga royna at fáa un hana hjá Frobisher; men hála runan tók maktina frá teimum og bert tað. at hann bardist við hesum gjørdi, at tjúki kroppur hansara ók skjótari omaneftir Lágmælt og hóvliga segði fað ir Doonan: »Ver stillur.« »TaO er gott at sí svar- aði Marcel, og eg skilti hann fullvæl. Hann fleyt í sveitta, og deymurin stóð upp úr sukur låtuilætinum. Eg hugdi bangin niður í dýpið; tað sum eg sá harniðri. var av útliti skemtu- ligt, men skemtið var um at fara um mark til ræduliga Tjúkki fivulin nú heilt brúnur av runu, hann vóð um miðju. s1ga,« tað var og (Framhald)