leygardagur 15. juli 1967síða 4

Nr. í: Max Catto: FEIGDARFUGLAR (Framhald) 10. bratta. Vit komu Sjålvt í ti kåma stjørnulysinum helt eg meg kenna okkurt aftur i fjalla- greinini. Vit mundu ikki vera langt frå bynum. Vit gingu om- an gjøgnum eina gjógv ein- asti vegur at brunni. Og lava- streymurin fylgdi okkum i høl- unum sum næskur eigarmadur, og tað toktist sum vit ongantíð leppa undan óhug knarrandi ljóðinum av rjani frå súrnaða stankinum úr brennandi gassi var sum livandi vera. ið át bitar av fjallinum. Hulisligir brestir góvu afturljóð millum bergsíð- irnar eins og brestandi blødrur tå ið grýlugildi at vera at enda. So vid og vid var eg til sinns sum at alt fór at miseydnast fyri okkum og at vit oll fóru i sor. >Hoyr hatta, segði eg við faðir Doonan. »oyggin liggur í andaleypi.« »Andaleypi.« segdi ar ikki væl vid, dåmdi einki. »Oyggin fer at doyggja nú. Hon liggur í teimum seinastu herðingunum. Hon fer brátt í luftina.« »Hatta ferdir.« »Lækni hevur eyðkenni. komið at síðstu tíð. ÞÁ. tig so medni.« segði hann argur. »Her eru småbørn hjá. »Tey eru móðari enn so. at tey lurta so mikið ger »Jamen, eg vil heldur hoyra meira av hasum.« »Tygum.« Knappliga var óður á hann. eg hugin at hann og hava tygum sagt fleiri Nú er ikki fúkandi bestan eg hevði ————2 I"— Vit hava altíð á coymslu HITAVERK og SANITET ondskap moti honum — var trælapinslari, hann var sjålv ur gamli Farao við koyrlinum. Hevdi hann ikki verið, hevði eg fyri langari tíð síðani tveitt meg skerflatan og sokkið í gloymsku | Eg tók mødi og lygum á við at pressa fram? Tygum halda hetta er einhvør heilag uppgåva, eitt kall tygum hava fingið? Kunnu tygum for fanan ikki Vinna tygum einglaveingir á einhvønn annan hátt. vit orka ikki meira, Vit þor øl! at doyggja...« Miákkaða andlit hansara snaraði sær á møl mær og tók ímóti sum til orrustu. og eg helt fram treiskur ur: »Gev okkum náðir. Tygum okkum uttan grund. Vit eru longu deyð, sjålvt um enn ganga...“ mestur »Hvi at ýla, omegd: ørur av halda | okkum tc he revsa »Ikki fyrr enn tygum eru ikky | stad, hann mentur at førka tygum úr eru tygum deydur,« segði spakuliga og ávarandi. yTað skulu vit ikki um. Eg vildi bert sloppið at lagt meg.“ »Nu eru ikki stundir til at leggja seg.< »Nu eru ikki stundir til at {leggja seg. >Tað ber altíð til at doyggja. « »Nei,« segði hann óboy : andi, »eg sleppi tygum ikki at doyggja…« Hann talaði sum erkieingil á dómadegi. so og legði hann armin um akslar mín | ar — at sýna samkenslu, men eg føldi harða neva hansara skumpa meg framá. Eg dróg beinini eftir mær. Hann trysti meira á. So segði hann spaku- liga, sum hann tóktist mátt- brúka |leysur: >Ég eri so m6dur.« Bils- |henda ER KUN EN ULLE CHANCE FOR AT 1 BLIR RAMT AF « LYNET. INNSTALLATIONIR VERÐA GJØRDAR Viðm. Vit hava góð avlopsrør av PVC plastic > Få JU, NAGØTA 15, OG I BY TILBOD GEVAST Stødd: 24” og 4” Mouritsen & Mouritsen TORS AVN TELEFON HEIMA TELEFON 2784 - 2877 hann | helst, at | og beisk- | Vit | trætast | alt nútímans tilfar til SOSTALURIN in hugdi eg at honum — so var | eisini mark fyri, hvat id hann orkaði? «Tygum eiga ikki at leggja stein oman á byrdi«, | (segði hann bønandi. >Hjálpi mær. Tað má ikki ske, at eg |leggist fyri »Tygum?« segði eg ilskur, | g »tygum leggjast ongantíð fyri.« | | »Tad skulu vit einki tala um aftur. | »Tygum noyðast at sleppa lokkum at hvíla eitt sindur. er mark fyri, (kann halda til. Óvitarnir eru um at detta um. Hygg at teim- jume Ég fekk hann til at hyggja at teimum, sjálvt um (hann nú var púra tómoygdur * teir líktust mest einum flokki av deyðadruknum une- brotsmonnum, teir fóru fram- eftir støplandi og tvinnandi. >fað er ræðuligt. Og til onga | nyttu.« | Jú tað gagnar. tygum tað fyrr. uppá | »ØIL onnur tað. at...“ »Øll onnur enn Gud og eg. |Lat okkum fyrst av øllum líta á |hann. « Ein kann tjakast vid hvønn sum helst, men ikki við ein ið (hevur vårharra til vinmann. |Argur tagdi eg og sjaggadi fram eftir. | Annar skósóli mín var (um at detta av. Um hetta Tað svørji eg enn tygum mundi fara at vera nóg mikið. | (hugsaði eg: datt hann av, mun- di líða mær. | Faðir Doonan fór frameftir fyri at seta liv í óvitarnar — llíkasum at teir skuldu verið |mentir at fáa nakað sum helst. | |Mål hans hoyrdist hart og tydu | Higa: SNú er ikki langi eftir, | jikki langt... >Charlie kom aftur | (til mín. Kanska hevði hann Jurtad eftir okkum; frá tí at vallaragongd var byrjað | 7 HØRTE DU DET! HAN SAE DER ER EN CHANCE FOR AT VI BLIR RAMT! Á BYGD 2337 Tad | hvat kjøt og blóð | Eg havi sagt | vita | nú | juppi á fjallinum, hevði eingin lav okkum kunna verid so mik- lið fyri seg sjálvan, at ikki tank- lar hansara vóru undir aga. Blíðliga segði hann: >Hjá tyg um gongur bara væl. Vita tyg- jum hvat í klokkan er?« >Tað er farið um miðnátt.< »Og so fer brátt at lýsa fyri degi« Djupa mål hansara ljom- laði sum banjostreingir, tá id | hann helt fram so lagaliga: |»Hetta verður besta dimmalætt- eg nakransinna havi sæð.“ Men alla tíðina hugdi hann so finskur at mær. Ég visti hvat hann mundi halda um meg veikasta liðið í ketuni. So kom tað framúr honum: »Styodji tygum aftrat mær. Hann mær nærri. »Eg havi hjálpt mær.“ »Tygum áttu ikki at snækin.« Tygum hava lframmanundan. | | | jing tygum verið so nóg stóra byrði Tygum vera at hava alla tygara orku fyri neyð |Ur. uni.« »Eg eri nokk Íslórur = maður. skemtiliga. nogvar.« eyguni tóktust sveittuta andlitið (sum blýggj um er mark fyri styrkini. vildu ikki bera |meira. Eg hevði meg ikki und- táið hann tók hond mína | jog legði hana á økslina til stuð- (na fyri meg. »So.,« segði hann nú er beinanvegin betri. Og heldur ikki er so langt eftir. Hann hevði alla tað speiandi, syrgiligu eyðmýkt i sær, iD er |blåmonnum i kjøti borid, hann Imetaði ein tvørturum litmunnin (við spotskum yvirbrå. Ein veit | |ongantid reiðiliga. hvussu ein skal bera seg at móti teimum, Ímen hann var nú tann kurteis- so førligur segði hann »Krefturnar havi Men Ovanliga stór. var | Knøini jan, Var, | |ligasti svertingur, eg nakrantíð |hevdi hitt. | »Eg eigi onga viðalund her. |segdi hann. „Sleppa vit bert burtur higani, kann hon væl, fara í luftina fyri mína skuld.« »Øll oyggin er spreingiknøtt- jur, ið er um at springa…« »Tygum eru herviligur at boða frá ófrættum fyri tygum (Framhald frá 1. síðu) Í i | |fødingardag sur og -år 0.2. upp- lýsingar um hesar menn, teirra | Íattoka í vørum almennum ar- |beiði. | Bókin telur 200 blaðsíður. (Hetta er eitt savn sum ikki finst frammanundan. Tað er tí lat fegnast yvir, at maður hevur (tikið sær fyri at leita alt hetta ltilfarið saman, tí tað er skilligt, lat Einar Waag hevur havt eitt likki so lítið arbeiði bert at leita fram persónligar upplýsingar, data o.s.fr. Bókin er prentað á góðum | pappíri, Einars prent hevur lagt larbeiði úr hondum. og so er at |leggja aftrat, at eisini valtølini 'og nyggju tinglimirnir frå val- linum i november 1966 eru komnir við. | Tað er einki at ivast í at bók- in hevur stóran áhuga millum fólk. Bæði hjá teimum, sum Ískulu leita sær kunnleika um jeitthvørt, persónar ella tøl i sam Íband við almenn størv og polit iskar flokkar, og hjå teimum (sum vilja gera seg kunnug við tann partin av lógtingssøguni, eg blóðsprongdu | væl, | gekk | og — sjálvt hjá kemp- | meg | soleiðis | 15. juli 1967 UW [——r<|——————=—…—————…———|| | [[[ [|] [| [| [[ [ff |||—r/—— ————7——o———…— »—— I „brosandi at mær. ySíggið til, tygum ikki ræða tygum sj a til deydis«. Hann vist ihvussu argur eg var å fadir Doonan, og hann læi so spakuliga, tå ið eg hugdi |so ilskur eftir presti, og segði: Halda tygum, at Gud leggur Íslórt i okkum?< | „Helst ikki«. »Trugva tygum juppå Gud? « | »Eg havi roynt hvort av sin- jum,« fe hann speiandi sum ivant,« men eg havi ongantíð sæð minsta sindur til himneska náði. Nei« segði hann líka- sælur.« tað kann helst ikki sig- ast, at eg trúgvi uppá Guð. Men í eg trågvi uppá hann, end aði eftir faðir Q yvirhøvur SO aði han og peik Doonan. »Hvi tá?< | »Hann ræðist ikki Hann sum lat gjørt.« | »Hann er er Hann ej |sjålvur fanin.. »Tigi nú, re Charlie harð Nú var hann ikki kúrteis- »Tyeum eru gamalur. ræðast deyðan, tygum til ódagar bæði við ábyrgd Guð ber seg at átti 1 Á på - hálvavegna ør- á okkum sum Hliga (igur. Tygum eru komin gránað |tygum sjálvan og alla verðina. Hann er jú ekta góður maður. (Onkuntíð hevði eg sagt okkurt mundi tað ikki jum Marcel? Eg kvíðaði fyri, |Charlie í ødi skuldi sleppa mær. so eg hugdi eymkiliga og um- (berandi at honum. | Eg segði lágmælt framfyri |meg: yTað er so ilt at semjast |við halgimenni.« Sama við hardlyntum fólki.e Itók hann orðið av mær, vanvirð andi á málinum. Og hetta tepti meg. | Men lotu eftir føldi eg bein imini boygna undan mær sum Íbrotnir blómustelkar. og eg segði so heilt niðurundirkomin: lyNú orki eg ikki mikið aftrat.« | | sjålvum,« segði hann og hugdi | FORVITNISLIG BÓK Í | | >Tygum Ítygum at íkalliga. royna so langt tyg- um orka.« segði Charlie og læi. »Livid er ikki tess vert...“ yLívið er eittans. Gott hjá pråta,« segði hann »Væl vita tygum, at vit leggja tygum ikki eftir.« »Hvi ikki?« (Framhald) (sum er farin fram í okkara øld. Tað er skilligt, at ikki hevur verið sum fótur i hosu at fáa fram allar teir upplýsingar, sum Einar hevur roynt at fáa fram, og sigur hann tað eisini seinast í bókini, har eisini rættingar og uppískoyti eru prentað. Men tó at eitthvørt kundi verið at nortið við, hvat viðvíkur árs- tólum, so man hetta hava so litlan tydning, at tað at kalla einki lýtur bókina. Vit eiga at vera takksom fyri (hetta verk, sum Einar Waag (hevur tikið sær fyri at leggja úr hondum. Tað er tekin um at maðurin enn er sum ungling- urin. hevur ans fyri tí sum er uppi í tíðini og samstundis so (hyggin, at hann vil lata vitan sína víðari. Bókin kostar heft kr. 35,- og innbundin kr. 50. Tað var kanska ynskiligt um (bókin hevði verið ikki so stór- fjøkin, men vid ti statistiska til- fari og myndatilfarið hon hev- ur, hevur tað kanska ikki borið til at gera hann ødrvisi. =