mikudagur 19. juli 1967síða 2

Nr. 56 Max Catto: FEIGDARFUGLAR (Framhald) Tann ødi, ið knappliga reisti seg í ti djúpa málinum, fekk meg at øtast. »Mikid hava vit stritt fyri at fåa tygum oman aftur,« hotti hann murrandi og eg varnadist hvussu spengurnar kreptu seg undir mínari hond. »Ein maður, ið kom at hjálpa tygum, er deyður, ein maður. tygum virdu lítið um, men tann maðurin var vin- ur mín. Eg hugdi bangin upp í ta sveitta, tusnaða andlitið hetta var sum ein annar Doonan, ið var svartur, men líka besettur. >Vit skulu nokk fáa tygum oman.« segði Char- lie treiskandi, »tykkum oll, men fyrst av ollum óvitarnar. Síðan gera tygum við lív tygara, hvat tygum lystir — tað kemur mær einki hvat tygum gera við tað. Men inntil tá, skulu tygum ganga.« Og hann skrykti meg vid sær. fadir VIð. Eg skilti, hvat ið baggaði | honum. Hann mátti hava okk- urt afturfyri = ræðuliga deyða Marcel. So smokkadi eg niður so vid og við. Eg minnist ikki. at eg datt tað einu løtuna stóð eg upp og niður, í næstu lá eg víð- opin og stardi hålvt í ørviti upp í reyða. ovursinta andlit faðir Doonans. Tjúkki armur hans kom og tók meg og skrykti meg | uppaftur: hásur, hvæsti hann: »Gakk nú — gakk — gakk nú'< Hann tók hetta uppaftur og uppaftur sum fjákuta messu. Hann helt hevði meg undan sær. Bein míni funnu stigið av sær sjálvum, eg aksla- | um akslar mínar og | | skimlaði frameftir sum drykkju maður, ið verður koyrdur út av | ovdrykkju eg hevdi tó so (mikið skil, at eg bar hatur til |hann, meg koyrdi ut, til henda prest, ið nýtti trúgv sína tl koyril móti neydars ryggi min- um. So gekk eg undir liðini á honum og stydjadi meg tungliga tl hansara, og oll hini klóraðu seg frameftir sum meyrur á tí mána ljósu bergssíðu; óvitarnar slør- aðu alt meira og meira. og Fro |bisher = og noyddust í heilum at beina tey aftur. Og knappliga fór undir- grundin eisini at latast full art vera sum eg sjálvur. Hon ald- aði og dandaði. Ropini frá joynni vóru ikki at siga frá. Tað sum nú hendi var. at alt fjallið sum tað var, fór í tviningar. Tað sprakk mitt í svávildeymi jog sendi skyggj av glødandi gróti og langar tungur av gul- lum eldi upp móti himli. Gosholið líktist nú ikki aftrat (sum onnur tilik. Tað var bert | stórur óslættur klumpur av sprongdum evni og onkurstad- |nis stóð stattur eftir: dumsid av fallandi klettum gjørdi, at verð- øldin skalv á øllum tí partinum (vit vóru á. Náttúran kann leika |*94 XC' ; já málinum. |hin stórbærasta sjånleik, tå ið |hon er í ringasta lagi. | Hvat nyttar tað at renna nú? Men kortini ljóðaði tað heilt |nåtårligt, tá ið prestatåpuling- jurin helt fram: >Rennið.e rópti |hann. | Forpind, styttu Vit saman oman gjøgnum Nú bar beint oman, var, nú kundi eingin ivi okkum hallan. brattlendi vera 11 fyristødukvinnan | SOSIALURIN jum, at vit nærkadust målinum. (Vit vóru sum sjólatnir á flak- lanum, ið hoyra brimdunið í fjarleikanum ta ódnina, ið (fer at beina fyri teimum. Grót- (regnið frå ti nú heilt pettaða |fjallinum dykti í heilum niður- yvir okkum men rakti illa, glødandi nykbrandar fuku yvir lokkum og mundu nú næstan hava gjørt av við býin. Små- eldar kyndust her og har. Støplandi, skundandi fóru vit og sóu eldin mennast alt meira meira. Vit vóru innistongd. og Fyristødukvinnan gekk vingl- | andi framman fyri mær, snåv- aði og datt og ikki i vakrasta líki. Eg fylgdi henni eftir og og gapadi, kikkandi eftir ondini mødi, Børnini — trilladu sum talvfolk. So var faðir Doon lá |av an uppi yvir fyristødukvinnuni, | »Vit hava so knappa tiO,« segði hann, vit noyðast at halda | fram. Aftur kom fortíð hennara í ljósmála, táið hon svaraði, í leggi hæsi: »Far til helvitis. Eg einki í tað »Ta0 lysur um tríggjar tímar. Lat okkum ikki dråla å.« | »Fg orki ikki meir. Eingin er |mentur meira. Óvitarnir eru | fyrilagstir.< | „Eitt lítið orka teir enn,“ helt hann fram treiskur. »Teir skulu liva longri enn. Hjálp mær at {fáa teir í gongd.« Hann titradi | »Tygum krevja meira av okk jum enn vit kunnu útrætta.< | Sveittahendur hansara tóku meg um akslarnar: Hjálpi børn línum. Komið nú. Upp við tyg- jum.« | »Stedga mær eitt sindur. Eg |ikikkadi eftir ondini. »Um eitt bil er tað kanska ov seint. Guð hevur verið okkum omaneftir | |nådugur higartil. Tað eiga vit lat gleðast um. Kom nú upp | Faðir Doonan fekk meg aftur lupp at standa, og eg datt beint lá hann sum ørur drykkjumað- jur. Harry Frobisher kom stik- andi. Átti eg henda blíðskapin á? Hann beyð mær økslina at |stydja meg vid. Varrar hans (vóru sundurstoknar; hann settt | reiðrarmann sín betri til rættis log teskaði mær inn í oyra: »Tygum verða at liva so leingi, at eg fái ein lítlan frå tygum.« | Hetta var ikki mikil uggi. Og meðan eldurin breiddi seg 1í smáskóginum rundan um okk- |um. meðan tann sprongdi fjalla |toppurin rasaði í uppreisn og loyggin var sum kvett av um |tvøran, togaðu tey okkum við makt upp úr grasinum, ein og |ein, fyrst meg, fyristóðu- So | kvinnuna, seinast | . . | ursvegna fingu teir okkum upp lat standa. bæði Doonan | Charlie og Frobisher. og | fingu okkum í fylking. enn eina . | ferð. | So rónti presturin aftur:| |»Rennid! júst sum tað skuldi) | verið kapprenning í sunnudags- | Í skúla. Eingin bjóðaði til, eingin | hugsaði um at tað var gjørligt. | | Men vit hvukku frameftir. Vit |syftust oman gjøgnum | flokkur av óvandum hermanns- |næmingum í heri teirra glataðu. | | Charlie var á odda — eg hóm- laði risabulin langt frammi — |men hin versti ápritlarin var laftanfyri okkum, sum ørur mað jur dýkti faðir Doonan í heilum já okkum og rópti og deildi | Ég bar hatur til hansara. | | sveitti nevin tók í meg og lyfti |meg uppaftur á tey | bein, hevði eg bestan hugin at | |spýta hann mitt í andlitið. Men børnini. Onk- | Og | teir | líðina | Og hvørja ferð tann tjukki, | svikjandi | 19. juli 1967 jeg átti ikki so mikið sum spýtt |í munni mínum. »Gangi, gangie |hvæsti hann mær í oyra, og (tann harða, náðileysa hondin | togaði í meg — og so fór hann leftir fyristødukvinnuni og gav Íhenni somu skål, og hagani til | og fekk útmeddu smáu bein teirra at fjakka long- ri fram, longri fram. Í. | ovitarnar | I | | (Framhald) HESS 004N | den Varme- oliekamin | 6 dejlig nem varme | | god økonomi e indbygget tank..a 'Pf. Valdemar Liitzen | Tórshavn — tlf. 1020 FØROYA BANKA SPAR-06-LÁN sr AR-OC-LAN arundreglurnar eru soleiðis: í eitt ár, kann lána líka nógv. t i hálvtannað f ngurin |