leygardagur 19. august 1967síða 5

19. august 1967 pf Skála skipasmiðja 8 handilsvirki SKÁLA Telefon Runavík 7260 Stálskipasmíð Sleipistoð Skipasmiðja Mekaniskur verkstaður Elektriskar installatiónir Skipsútgerð Fiskaútflutningur Sildaútflutningur Frystivirki Matvorubúð N ýmótans fiskavirki Klædnabúð Kol við kuldagoymslum Tryggingarsambandið FØROYAR Føroya Kriggstrygging Føroya Sjóvátrygging Føroya Brunatrygging Føroya Vanlukkutrygging Tlf. 1090 Vit tryggja: Bátar, skip, verur, hús, innbúgv, akfør o. a. Føroyingar eiga at tryggja í landsins egnu trygging. SOSIALURIN Telefon: 9148 - 5265 Telgr.: Kjølbro, Klakksvík Tetex 20 KLAKKSVÍKAR TIMBURHANDIL Pí. J. F. KJØLBRO góðgæti frá vert at bíta merki i HEILSØLA "je FRANTS RESTORFF Nr. 65 Frants i, føroyskum tógvi. FÆRØSK MARGARINE [7 Vita FÆRØSKT PRODUKT Spinnid i Gøtu tygum fáa gott tógv, og skjóta avgreiðslu. Vit keypa óvaskaða og vaskaða ull og selja øll sløg av v/ Ólavur Gregersen = tlf. 20 í Gøtu TØTINGARVIRKID No I VITAMINISERET FINT PRODUKT Max Catto: FEIGDARFU (Framhald) »Sig tað við hana«, segði hann treiskur og boygdi hevur yvir ímóti har sum Camille lá sovnað. Hann stóð eitt sindur burtur | frá mær, men longu var hann næstan bert ein andi. næstan eins óveruligur sum lagsmenn hansara haruppi hinu megin | grivjuna. Rodin úr gosinum gjørdi alt so óveruligt og óunni- ligt; kanska tad var ti at eg kendi meg so hjålpaleysan. Alt- samalt var tað so ófatiligt... Hann stamaði so lágmæltur: >Tað nyttar mær einki, tað verð | ur ikki at bera til... vit hava verið so leingi til saman, Char- lie og Marcel og eg. tað var sum at vera tríggir manns á einum beinum. Og at enda kom hann eisini uppi.« segði hann so spakuliga og hugdi uppeftir. og eg skilti, at hann meinti við faðir Doonan. Tað var ein sjáld som mynd. eg sá fyri mær — tríggir manns. sum uppá gott og ont vóru í felag um eini ein- astu bein og tvarradu gjøgnum verðina við teimum uttan kunna skiljast sundur. meðan faðir Doonan royndi eftir føri- muni at geva teimum tann studning. hann var mentur. Og so við og við fór Frohis- her longur og longur frá mær. #rg slanp honum ikki nær. Eg vildi so fegin steðga honum aftur. Aftur rovndi var tað ikki meir? hann er på nú 00 enn en skrúmdi hann mær ikki loyvi til at | GLAR nærri: >Bíða, bíða nú...“ | Eg hoyrdi hann spakuliga mølma ímóti: »Jamen, hvussu skal eg koma burtur úr, at vera tann einasti, ið eftir er? Eg |heyði verið livandi glataður. eg | hevði ikki verið tað mentur. Tá ið eg noyddist at koyra Marcel | undir, |fekk ongantíð at vita, hvat |hann tá visti — har var ikki |longur nakað andlit at hyggja at. at tjakast vid, hann var bert fjarur hinkandi skuggi. | Fyristødukvinnan rópti eftir | honum: »Båturin fer undan tyg- |t im«. | Hann var innarst å bryggl- juni. Eg hoyrdi hansara speian- |di látur og hann svaraði: »Båt- jurin, hann er farin undan mær |fyri langt sidanie. | »Vit kunnu ikki sleppa hon- jum«, segði fyristaðukvinnan. |»Stedga honum, ger skjótt av. annars verður tað ov seint. »Hvussu skuldi eg borið meg at vit tí?< rópti eg og fór nøkur stig aftaná. Eg fekk ikki eyga á hann meira. Eg rann inn á bryggjuendan. |Fg royndi at lurta eftir ljóð- linum frá høkjuni. men rumlið lúr fjallinum. at Íhoyrdi ikki. Eina ferð kom tað (mær fyri. at eg sá okkurt røra |seg eftir tí brennandi gøtuni men skuggarnir flakkaðu so 'åstortsliga, eg visti ikki um tað hann, eg sá í fjar- gjørdi eg mundi vera leikan im. Tðrardi stóð eg sti nr OG na: Frobisher, Frá hisherl< Men har kom einki tå visti eg, ..K men eg svar. Eg visti, at hann var burt- ur. So hoyrdi eg fyristødukvinn- una rópa meg. Båturin hevði lagt at. Einki nyttadi at bíða. Eg fór oman aftur, væl visti eg. at fyristøðukvinnan fór at hyggja ákærandi at mær, tí onk ur skuldi vera syndabukkur fyri hesa seinastu vanlukkuna. Tí nú noyddust vit at siga Camille frá, og fyrr ella síður noyddist eg at standa til svars fyri egnu Isamvitsku mini. Hvussu mundi jeg fara at greiða tað? | Vit vóru komin nakrar | mil úr landi, tá ið sólin var leys sjo- | so glad upp um, men sjógvurin var enn líka bleikur og Orørdur, eitt kalið bíðandi stilli var yvir | ollum. sum at halda hogtíð eftir | (gomlum siði. Oyggin sást valla [har hon lá í kámum tokubakka lúti í havsbrúnni: tað glampaði reytt á toppinum. nakað sum at |hon skuldi glaða fyri okkum til Í farvæl. | | Vallaraferðin var at enda: Í vit vóru bjargaði. men eg dugdi | |ikki reiðiliga at venja meg við trygdina. Tað tóktist so óveru- | | ligt. | | Óvitarnir lógu strovddir eftir dekkinum sum brotnaði hálma- | | stráð fyri eina ferð skuld | | sluppu tey at sova í frið. Fyri- | | stødukvinnan var nigin sum feldur nevaleikari saman við |teimum — sjiikrasystrunum. Fe | visti ikki um hon hevði sacgt| nakað fyri Camille: gentubarn- 10 14 so núra stilt og oc hvíldi havdið í fangi fyristoðukvinn Fe var so vekraður. at | UNAT til at sovn nery |ar mínar titraðu enn ikti bar mær men eg lúr havi. Tann reyða kúlan kom | |mær visti, at brátt fór eg av mødi. Eg stóð við skerstokkin og oyggin hvarv niður brúnni, og eg kendi meg sum jog bert bíðar eftir. at teir fara lat virka... | Morgunskuggarnir hvurvu | brátt sum i ljósinum frá mynda | tóli; ein ið kappaðist við sólina | logaði á himli. Í tí velduga gulu | glamu glampaði vatnskorpan so (nakin sum kvinna, ið ein av |Ovart rennur framå meðan hon | baðar sær. Nokk so leingi stóð |litglæman inntil teir slødandi |breddarnir rullaðu uppeftir og gjørdu tað illa kenda hunda- | landsskýggj. Oyggin var farin í | smildur. Fg hevdi nettupp hugt at hes- jum og tað sveid í eyguni. Eg (hevði kámt í huganum teir menn. ið ikki komu aftur við lokkum. og í sama viðbragdi sum tað svíandi ljósið kom upp áðrenn tann dundrandi toru- |slåtturin frá spreingjuni kom fyri oyru hugsaði eg: hvar eru teir nú? Eru teir part ur í hasum bibilska eimi. á ferð til himmals? Tað er kanska tí at ec eri so ørkimladur, men eg sá teir all ar í sjåldsamari skrúðgongu næstan undir liðini á mær mitt í hesum snarljósi trúar. Char- lie, tann stóri svarti maðurin við blidsnyuta skínandi andlit inum. »Tygum eiga ikki at ganga og siga tygum sjálvun frá tílíkum ræðuliegum ævintýr jum, tygum ræ tveum bert til deyði i teimum.« teskaði hann mær. Oc Mar me“ hann við so óráðulieum ey mann, ið hevur etið svøvnbollar |kámaði teir burtur at detta av.|brá klípti fyristoðukvinnuna í einsamallur | endavøddarnar: hvussu | madur er mentur at halda sær móti havs-|tå id hann er varur vid eiggilig- Eingin frans- an kvinnuenda. Hesin er skapt- ur til at nema við...“ Harry Frobisher stóð og hekk niður á stav sin og hevði skálkin í eyg- janum, ti at eg knappliga trong- di til hansara an, vissur um, vóru góðir. og . og faðir Doon- at hesir menn at tað einasta. |teimum tvorraði. var álit okk- ara... Og so kom buldrid frá spreingini velkjandi útum alt og aftur. Eg kendi heitan gjóstur úr helviti devulins spýggiliga anda- drátt. Nú var ferð á monnum um borð. Skiparin rópti um kom aldan úr inum, og manningin skálka til: men bíðaði longur. Svøvnbollarnir tóku virka krevp mær niðurundir oO at sprongda gl for at ikki at nu )S eo CE umsíður. Eg Fey søgdu mær seinni, at var ikki eiti á aldu. Hon brótandi í allari sínari makt og veldi beint up úr gasslødda hol- inum verðaldarhavinum. Men eg sá hana ikki. ikki so mikið sum skalvingina av henni. Eg sovnadi í tí sama sekundi, sum eg tveitti meg í eina kovgg Eg svav sum eitt devt Vi leiðina til Tahiti. Ja. hvat er menniskjan tó fyri eitt undir- verk! Tá ið eg vaknaði aftur var eg sloppin frá øllum. Eg var gorhungradur. Ongantid á ævini hevdi eg verid betri til passar. (Lidugt).