leygardagur 19. desember 1970síða 3

NR. 98. — 19. DESEMBER 1970 SOSIALURIN SÍÐA 3 Tá id Læars keypti jólatræ Tað leið móti jólum. Tað vil siga— leið leið og É - enn vóru tvær vikur eftir; | kundi nen fyri teimum, sum vera við, at jólini eru í hond- im, tá ið mortansmessa farin aftur um bak, telja tvær vikur ikki stórt. Tað var av besta stormur regn, og og g mjørki effir Mourits Mohr um fjallatopparnar. — Åirnar unnu stríðar, og brimið stóð í grasið. Tó, vit hvort blíðk- iði hann, og tá seig mjørkin spakuliga niður yvir bygdina, srasid grønkadist, og fiskur og kjøt, ið hongd vóru at urka, rotnaðu. Tey gomlu ristu á mintust á farnar dagar, tá kavin um jólúðir landið, stjørnur glitradu, norð- lýsið blaktraði, og tað stálaði so hart, at stararnir duttu beinfrystir niður av tekjuni. Jú, tað vóru aðrar tíðir søgdu tey. — Men ikki veit soleiðis hevur nú ljóðað, líka síðan jørðin var so frægt nad, at fyrsta menniskjað vágaði sær at stíga fót á hana, tíð var tað betri fyrr, so eg rúgvi hasum ikki longur. Men lat hatta vera, sum tað il, tað er ikki veðrið, men Imanakkin, ið ger jólini. Tá ið hann sigur, at nú er 25. de- -mber, eru jolini her, i 10 hann sigur, at nu er lesember, vita oll, ella ittu at vita, at tå eru bert vær vikur eftir til jóla, og eður um at kvika sær, fy t fáa frá hondum alt stákið. im fylgir við eini slíkari há- D. rad ikki eg, ið upp yo p5å 10 so 10. <Q eri -. WP UGE kn i BUD pA ah bros nl N > igi hetta, men kona mín, Anni-Lena. Ein morgun, eg liggi og sovi sum harðast, verði eg knapp- iga skriktur upp, og eg hoyri c eitt, sum rópar: »Læars! Læ- ars! vakna!« Fg skundi mær at vakna og síggi nu, at tað er konan, sum situr og skrikkir i meg. »Hvat er á våsi,« sigi eg heldur ilskliga, »kann ein ikki åa nåttarfrid longur?« »TaO er ikki nátt klokkan er seks, og tað er bert tvær vikur eftir til jola!« víðan kona,« sigi eg, »nytist fjaldi | er | jólaveðri: | | høvdid | ' um, tær at vekja meg upp klokkan seks fyri at siga mær tað, tú ikki bíðað einar vilja | tveir tímar við hesum?< »Nei,« sigur hon, »tu skal upp nú, ella verður tú ov sein- ur til bilin!< »Til hvønn bil?« »Postbilin. Tu skalt til Havn arl« »Ha? Skal eg til Havnar? Hvor sígur tað?< »Tad sigi eg! Tú skal til Havnar at keypa!« »Keypa hvat?« »Eitt jolatræ!« »Keypa jólatræ! Ert tú ør kona? Hvat skal tað til, eru vit von at hava jolatræ?« »Nei, men í ár skulu vit hva eitt.“ >Hví?< »Til« Nu så eg å konuni, at hon var vid at ilskast, og ti helt eg vera best at tiga. Ti Anni- Lena, hon er nu ein stås kona, | tað skal hon eiga, men er dekan og snarsint, og henni dámar lítið, at tað ikki verð- ur gjørt. sum hon sigur. Eg drálaði ú íkki á, men leyp úr seingini og skræddi meg í klæðini; bilurin fór klokkan hålvgum átta, so eg mátti skunda mær. Men tað var við ringum tannabiti, eg gjørdi meg út til hesa ferð. Hevur nakar hoyrt so galið, renna meg til Havnar at keypa jólatræ! Hvat skuldu vit tvey eini gera við jólatræ? Øg nær tað verið | ØTOoY- hevur siður i |um? Vóru teir gomlu vanir at og | jólatræ? Nei ir drukl kenning og fóru í ter Hk Í. eisini ein tíð, tá mær eina kenning ekk í dans men tað er langt síðani nú. Ikki var tað treytaleyst, tað »ja«, sum Anni- mær, tå ið vit vórðu hava Nei, te kku sær eina lans; soleiðis hildu A já. tað var ið eg drakk 00 Lena gav trúlovað. N i hoyrdi eg bilin og skund ði mær avstað. Hann var heldur enn íkki fullur, tí tað sótu longu fimtan fólk í hon- annars átti hann ikki at taka meira enn sjey. hildu tey, sum inni var ikki hvønn dag, fór til Havnar, sleppa við. Eg fekk so trongt meg inn onkursvegna sett meg á og VOru, at Í eg æars so mátti og hon | at tala um, eg kom til Havn- ar, og tað var tað, eg skuldi Men hvar seldu tey jolatrø? Ég spurdi ein, eg møtti á veg- | minnist num. Hann svaraði, at tað visti hann ikki, og annars so | kom tað honum ikki við, ti tað vóru bert kapítalistar, ið seldu jólatró, og teir vóru hansara og annara slitmanna fíggindar. Nú veit eg ikki, hvat kapi- talistar eru fyri eitt slag av menniskjum, so hetta svar nyttaði mær lítið. Eg sá nú eisini, at ikki batti at spyrja onnur, eg mátti sjálvur fara inn í handlarnar log spyrja meg fram har, til eg fann ein, sum seldi jólatró Ég fór so inn í ein handil og | fara | knøini á einum, sum aftur sat á knøunum á einum oðrum, og hesin sat á búkinum å ti | triðja, sum lá slættur niðri í botninum á bilinum. Hvussu) hesin niðasti kundi klára túr- in, tað dugi eg ikki at skilja: | | | | | | eingin út men fram komu vit, og var deyður, tá ið vit stigu úr bilinum. Síðan bátin. Ja. sleppa eg slapp í hann, men mátti skorða meg niður millum tveir mjólkadunkar. Har sat eg toluliga tryggur, og hevði eisini eftir umstødunum var at longur, | sitið reidiliga væl, um tað ikki og var so nogvur seydur og fisk- ur rundan um meg. Hvussu ferðin gekk, dámar mær lítið sær il | Í spurdi. Nei, søgdu ley, jolatrø høvdu tey ikki; men tey høv- du ost. »Ost?2« tað sama »Nei.« hvat skulu um eg, »er ostur jolatræ?« Ley, hava ikki tann segði sum søgdu tygum tygum »ymen uppå hava sem- er eisini annal « og Eingin so var nakað annað knappliga at fáa tann var í mær at nakað 4AoN 10 varð so bangin kl; IKKI scindsta bynum, so eg keypa hann tungur al fatlaði mær å ryggin, so bera til. handil, eg var inni i hevði heldur eingi jolatrø. Teit 1 ógvuliga harmir yvir tað spurdu, um tað ikki var annað, teir kundu mær við. Tað visti tá ið teir ikki høvdu so gjørdist einki við ostin k indaði Hann hann uj al stum var men la 11) i Næsti VOrTIi og ok kurt tæna ikki. jolatrø, teð. eg Ju, men teir hildu tað vera skomm, søgdu teir, um eg, ein fremmandur maður. fór av stað aftur við teir ongum; máttu sleppa at vísa mær, hvat teir høvdu. Ég sá nú, at hetta var stás- folk, eg var komin til, Og blíð ir vóru teir. Tað var ikki tað ting, teir ikki høvdu á hond- um og vístu mær. Og so bjóðaðu teir mær eisini inn um skivuna. Ég var eitt sind- trevdur at fara, tí vanliga tað bert prestur, doktari lærari g konur teirra, sum verda bodin innum; men til endan for to, tá ið teir nú endiliga vildu. Aftan- fyri var eitt kantór. Har varð boðin inn Teir noyddu niður í lenustól og eina 7-tumma sigar mill- tenninar á mær. Ikki var tað heldur ið teir skonk- tu. Har var eg sitandi í tveir tímar, og ið eg fór avstað var tað bert urin sum gjørdi, eg vingl- aði. Sjálvandi, kundi ikk! vera so ófólkaligur, at eg fór avstað aftur við ongum. Ég ikki alt, sum eg keypti, har var millum annað ein balja, ein kleynuspori, ein kjøtmaskina, fjúrtan metrar av hundrað stoppinálir, eitt slips, ein tekanna og ein kaffi- kanna, sum hvorgin kundi brotna. Eg kundi ikki sjálvur funnið uppá at keypt so nógv: men teir vóru dekan fittir og dugdu so væl at finna nógv ur Eru og og eg so eg meg cin settu um sørt, aftur, snaps- at eg Sirts, og fran um et la Ik ki hevði hugsað um, men n er to i ra, at € el ) vera tólligast at fara im Fyrst við tí. eg hevði. á n f n í næsta indilin Hetta gjørdi eg S Men tungt var ) eg var mestsu hålvgivin, tå ið eg hevði fing ið alt strevað upp á kamarið í gistingarhusinum, har sum eg búði. Tó, eg hevði ikki stund ir at hvíla, eg mátti brenna av stað aftur beinan vegin, ti klokkan var nú farin at vera nakað nógv. Hesa ferðina | hugdi eg meg væl fyri, áðrenn fór inn nakrastaðni Til cg - . | endan fann eg so ein handil, sum sá út til at hava jolatrø, og fór inn. Tað vil siga, eg fór út aftur fyrst. læt meg úr skónum, spýtti skráina út og tók húgvuna av høvdinum, ti har var so ræduliga fint inni Innanfyri gekk nogv folk av bådum sløgum og mol Summi veistraðu sær eftir andlitinum, reinsaðu neglir, og oll sóu so ónáttúr- fin ut. »Hetta undar- ligt,« = hugsaði við mær sjålvum, »hvar tey, sum eiga handilin, ekspe- trissurnar « Eg fekk hetta, ti Onnur liga er eg eru har eru ekspesjentarnir' skjótt svar uppá nú reistist eitt av| og mannfólkunum og kom yvir til min og spurdi, hvat eg vildi Hvat eg vildi? Jú, eg skuldi keypa. men eg sá ongan eks t Xwsjent ySígeja tygum ongan ekspe sjent?« segði hann og rukkaði brýrnar ySíggja tygum ikki meg? Ella vilja tygum kanska siga. at eg eri ikk ekspe sjentur? Hevur nakar hoyrt so valið! Ég skilti nú. at ég hevði borið meg bytt at, og eg helt meg eisini síggja, at hini, sum inni vóru. høvdu hug at flenna at mær. Hetta dámdi mær lít ið »Her må gerast okkurt munagott.« hugsaði eg við mær sjálvum. »tu kannst ikki lata tey standa og flenna eftir tær, tú mást gera okkurt. so tey fáa virðing fyri tær, til dømis keypa so grovliga, at tey mega undrast. >Ég skal hava eitt jolatræ,« segði eg, stað størsta, tit eiga!< legði eg afturat »Vil selja ikki jolatrø,« | »So0? Ja, gev mær so okkurt annað okkurt sum kostar hendurnar í lummarna penti bringuna framúr ma »Ja, vit hava n til dømis ovnar ba 1 ' naa Pri rir c KU nakrar hundra I N } ri L Í Y Hi | | I ) ir lummar il i Hval ! | | () 1 0 I Í 1 | ] I Í H | ná | | y i eks ni Ja Í | KKI I ra 1 l krin!« io€ aft Var al l l pJa, men ta frålikt.« ha kunna Vit senda yvnin y eftirkrav Men tað verður ikki fyr nn um nýggjársleitið.“ Hetta ekk bara v Eg skundaði mær at smekka til, bað hann velja ein hósk andi ovn sjálvu let hurðina upp. tók skógvarnar innum og ettist á gåttina at Í 46 teir. Eg kendi me im meira djarvan mi eg ikki beint nú keypt in ovn fyri fleiri hundrað krónur? Ha? Ég fekk mær eina skrá og steig fastliga í gólvið, so sporini stóðu skillig eftir. Tá ið eg var komin útum, spitti eg eitt stórt kråspitt heint uttanfyri dyrnar Men nú mátti eg fáa fatur i einum jólatræ; tað gjørdist Ikki við, eg var noyddur at | spyrja uppaftur. Ég steðgaði (Framhald á 4. síðu)