leygardagur 19. februar 1972síða 3

NR. 14 — 19. FEBRUAR 1972 SOSIALURIN SÍÐA 3 øllum, sum høvdu verið við oe oe ” 9 at geva gávur, blómur, sangir Eiga tygum myndir frá sluppum og fjarrit, og takkadi ollum, . sum vórðu komin við. Eg Komandi summar verða tað(tær, so vit kunnu gera tvítak|um fleiri myndir, setið tá eitt bå ki D Á nt 5 be an 100 ár síðani fyrsta sluppin lav teimum og nýta tær, sum|tal á hvørja mynd, tað talið hi åt . Í me x þin fnr |kom til Føroya. Í sambandi|eru hóskandi til framsýning- | skulu tygum eisini seta á tað ; h i en A við aftur við hetta er ætlanin at gera | ina. pappirid, har tygum greiða næsen Kr 2 yr! eina framsyning, sum VÍð| 14 tvem senda okkum |frá myndini. Myndirnar verða Ein innboðin gestur. SU se | ru ME | mynd tveara, ærid tá so væl aftursendar, so skjótt sum til - z 5 að 2 . SKa ýsa SIUDDPDIIVIO. neta | i Sl bu , ! her Eitt uppískoyti til 50 ára veitsl …… úr á bl fólk | Se ig dø at skriva á ein pappírslepa, | ber. } 4 í « S elg (= 2 84 Fiskenicernes Faelor- . z 29 |sum tygum leggja saman við una hjá Fiskepigemas TIR ir, ið eru tiknar umborð Á | myndini, nær Ak myndin | Sendið myndirnar til: 8 Landshundil og EC | stupp, av slupp, av føroyskum | er tíkin, hvørjum hon er av| OPLIVSNEVNDINA Tá eg så i bladnum frá S5.|Fyri iavnaðarflokki 8 | sluppmanningum í landi ella|og møgulig nøvn á monnum | mM 4 GA yri javnadarflokkin er (GÓ! Sar myndir í sambandi við|0. 0. sum er á myndini. um Fróðskaparsetur Foroya, 3800 Tórshavn februar, hvar ein Gestur Skriv | port gleðiligt at síggja, at aðr- ar um veitsluna hjá Fiskepig-|;- finna fram fyrrverandi feld enes Fagforening, må eg LØ | javnaðaruppskot og gera tey eitt lítið uppískoyti. Tá eg var| ti] síni. Eitt av hesum upp- me | , … . ein boðin gestur, skal eg fyrst | skotum er málið um stovnset. | Mguleiki nú er fyri at skapa | Danskur dómari inhabilur siga, at tað munnu ver rða an av landshandli. | hann í, er fyrsta stigið at | nógv år síðan ein sovorðin | skerja møguleikarnar hjá pri- | i * ] eo . | Um tað er politiskur vilji | vatkapitalinum at liva mm Orsakað av limaskapi veitsla og stór „hevur verið | uppá tann = samfelagsskapta | ireikad. tað skulu tit fiska- |ella taktiskar orsøkir, sum nú | fy Á tørvin. Um slíkan politikk hev | Rotary klubba slupplívið, um at læna okkum | t20 ber til. Senda tygum okk- gentur eiga, at tað tit kunnu hava fingið tjóðveldisflokkin til | | | útrigga, kann ikki skrivast um |åt framleggja hetta uppskot, | EC greiðar reglur; slíkt má | tí tær flestu av teimum eru er í hesum sambandi utan | undir ENGUM umstødum henda | Ein lærlingur í Odense reisti sak- | »Faglig ungdom< vísir eisini á . 4 . p | 1 é ng > > > ak = >rag gaJomK« Si 21 , Arr ær arbej tydning. Málið er eitt aðalmál | í skr imalandi í á | i . al sr húsmammur, so tær arbeiða | !YCNME 3 |í nøkrum limalandi. Ti Má | armål móti lærumeistara sinum, | at dómarin hevur ikki hildið seg ikki bara í fiskitíð, strævið hjá javnaðarflokkinum og ílvera loyvt at meta so, at tá 5 hann skuldsetti fyri at haval til lærlingalógina Viðkomandi k 4 AANTC lit; . - + . | a l t í avi | Z g: Fin: í í man vera at taka húsarbeiði, øllum javnaðarpolitikki, og | nú Javnaðarflokkurin ger SÍtt| nísbrúkt seg í lærutíðini og spilt | lærlingur hevur regluliga gjingið B - + 4 arheið;|tað ber møguleikar i en il. í ta m rður ejøgn- | - 7 . le RE tå ein kemur heim frå arbeidi farka kunnu samfelagið tann | UL ae ta 1 8 VErðUr = | lærutíðina burtur til slíkt, sum | fyra ferðir um dagin og gjørt van- í P r P RM i > € c så elag ið ! yr r ål: 4 1 ; . | ; ; . eftir langar mener. me etta y gin 5 | pm ; ; > tetta fru KS ikki viðkemur lærugreinini Rætt- | lig småørindi í býnum fyri meist- tær duga at taka alt arbeiði á 8 — . . | 1sann mn av, i maa | agongdin — endaði vid at saksøkti | aran, sambært lærlingalógina kann við góðum huga. Tað sást nú Fyri ein, sum hoyrir til teir | skapur á ongan hátt samrimar | 15 frikendur Í jærlingur bert undantaksvis send- tær gjørdu til veitslu, hvussu javnaðarmenn, sum hava roynt | Við ta samfelagsskipan, id VIL ast slik ørindir. »Faglig ungdom« væl heiðraðar tær eru, ti nogv|at gera vart vid, at um vit | Mela einastu røttu at vera. | Nú hevur »Faglig ungdome |sigur seg eisini hava kunnleika sen komi ATZ gjørdu ta dáragerð. at latal,, : | kravt sakina upp aftur tikna. Teir | um, at í Rotary Klubbunum skulu var fólkið komið saman og kk binda av komandi ÍPS. Ein atkveða keimir Atimeina. at dómarin er innhabílur Í tímirnir hj itsl ” ælevdnað í allar OKKUM nda av OMAandi |. ; 21: '| Mema, a UDM er nnma W | limirnir hjálpa hvørjum geðrum. veitslan var væleydnað í allå teldi EC. vild 2 |resta i, um málið skal verða | rsakað av limaskani Rotary | Á H: »vt sink; av | SKOrVeldinúm Vu VÍ viðtikið. Hevdi tað ti ikki ver| OrSikan av HITARAE OlMY | Kenslumålarådharrin Knud Hei- mátar. Har treyt einki | av samtidis frásagt okkum møgu|. 9. ER IA + Á | Klubbanum. Teir vísa á, at bæði | ; nøkrum Formadurin var ikki | leikan nu og í allari framtíð | ið vert at umhugsa hjå onkr- dómarin, verjin og stjórin fyri | nesen hevur sagt seg skakaðan av . på g dlic € » ” | te . VIJ > I i við vegna sjúku, men sendi|til at føra javnadarpolitikk {| um fólkaflokksmanni, UM | saksøkta virki eru limir í Odense | dóminum. £ >) , : | ; hann ikki í hesum føri átti at | ro: > heila til veitshn; sn ístað. | hesum landi. At so er ber| 4 | Rotary Klubb. Dómarin er skriv- heilsu til veitsluna, men istat Í málið st SKOVNISSÍAN av (slaka út av sínum natúrligular hiå klubbanum. verin eri in beyð felagsskrivarin Ásla jAndshandli týðiligt prógv um. | folkaflokksprinsippum til frama | kjubbformadur og stjórin fyri. ti) LESIÐ SOSTALIN Jespersen ollum gestunum at| x ongan hátt rímar slík stovn | fyri eini upp um allan parta“ |saksokta virkinum er ein av teim HALDIÐ SOSIALIN! verða vælkomin, og til seinast | sets ið búskaparligu lógir! | politikk heyjaðari ok. jum framstandandi limunum í KEYPIÐ SOSIALIN! g | setan Vil úska g | takkaði hon felagsins vegna | FC's. Landshandilin, í ti líki| a.s. 'klubbanum. | SOSIALURIN — altíð bestur! Dánjal lá fram á stokk. Nú foldi tað, eg foli. Ein kundi hevði hann ligið soleiðis grátið og ynskt seg i moldini Í fram á stokk í einar tríggj- at hoyra slík beisk orð. Ég, ar vikur og einki havt at e o sum hav; strevað og arbeitt, fingið tíðina at gingið við utt- Heima O tarin brotið svøvn og sitið våtur og an sínar egnu syndugu tank- ilsligur út á sjónum, slitið - meg út kortini ofta fyri ar. . gikt … onnur.« Marin ønti honum Á, tann eisini, hann altid skuldi dragast vid! Hann ikki. aftur. Hon legði Dinh ali døgurdan upp á ein borð- eg so frægt fram, at isk og sætti hann framman i hann fekk fatur á einari | | tuflu, ið lå undir beinkinum, fyri hann á beinkin. og tvetu hana — yvir En | góðan átti og einki kundi for- | ferðir við halanum, leyp so burtur! Hevði tu ikki havt| Men Dánjal var illur: hann stovugáttini, so kettan, sum lá | Veita sær sjálvur. Handlarnir | upp á »vatnbeholdarin« og|sleyað meir, eitt, sum aldrin | guu ikki at eta nakað frå í krókinum, hvakk upp 08|fóru ikki leingi at flyggja út legði seg aftur har við rógv, | úgur heldur enn rytan í berg- | henni; hon kundi koyra tað | gløddi eins og í ørviti rund- | upp á borg, um nøkur vara|ringað saman og hålvsyvj- | inum! Tú hevur nakað meyl-|í seg sjálv; gjørdi hann einki, an um seg | fekst til landið. Og so var/andi. lað um hasa kettuna; hví tek-|so skuldi hann einki eta held- Nú lá hann her í koyggjuni | hon so dýr, at eingin hundur| Nú gekk hurðin; tað varjur tu íkki lívið av henni ur. Hann mundi ikki hava so sum sundursoraður og kundi|kundi keypa hana. Marin, ið kom við torvleypi-|tú bindur nokk ikki frið kort- | mangar lívdagar; so slapp hon einki gera, orkaði ikki so/Eitt skrambl vakti Dånjal upp|num. Hon setti leypin av sær | ini. Liggur í sonpini góðar|frá honum. Tann dreymur, frægt sum á heiðina eftir ein|úr hnsara syndarligu tonk- | á kassan við eldin og turkaði | Harrans dagar og sleipar seg, |hann hevði havt í nátt, mun- um torvleypi. Hvussu skuldi | um. Tað var kettan, ið nú full | sveittan av pannuni. tað man ikki vera tað, ið feil- | di hava okkurt at bera. Teir Marin, hóast hon var ill, tað | svøvnt ætlaði at kaga t;| »Ein óluksáligan tíð, tú hevjar tær, dovinskapur, puri og | deyðu vinirnir, ið vóru rund- mátti sigast, sum sannheit var, | koppur stóð mi vindeyganum, lur verið burtur,« byrjaði Dán-|bert leti, einki annað an um hann, mundu ikki vera komast út fyri at gera alt bæði |og nú bóltaði hann á gólvið | jal alt fyri eitt, hon setti høvd | hvort mannkyn er til arbeið- | ørindaley inni og úti - "endin varð | og i sorl, lið inn um gåttina, og áðrenn |1S.« Tú ært. sum tu vilt. um tann, at hon legdist eisini, tad | »Hatia skarnskríatúr!e róp- | hon hevði fingið stundir at| Hon fór skundislira eft | ig etur ella íkki: tú verður var ikki annað at vænta. Nú laði Dánjal og skuldi rætta seg renna mødini. »Nu hevur/brotunum og tveitti tey út flikk;i menskari av ti, at tú fór hon eftir einum torvleypi, | eftir onkrum at fáa í hondina tú ringan sleygað vid onkun á|tún. So fór hon eftir potti“ þjugur niðurundir og hungrar og eingin frúa kom aftur. Var | og tveita efir óargadýrinum. vegnum; þottsrin hevur kókað num og slongdi hann niður av|tev.« uggadi Marin hann og hon ikki farin inn onkustaðni| Men tíverri var einki fyri so man nú einki vera eftir ijeldinum, tók ein sodspon og | geti æg einsamoll til trogið. á vegnum og stóð so og sleyg- | hond; tufluna hevði hann blak honum, og hatta beistið kettan | fór at leggja uppúr. í Friður var inni eina stund aði tíðina burtur? Potturin | að so burtur, at henni rakk| eg má so taka til - tú| Dánjal rykti hóvdið iNniklokkan sló. og kettan kom kókaði. sum var hann óður,og | hann ikki. Kettan, orsøkin til | mátti bengla inn móti mínum | um aftur stokkin, sum Var|sær niður av komfýrinum og ikki kundi hann bjóða sær til|slikt sorl og harav nýggjar út-|viljac - hann harkaði råkan | harn brendur, og for at geva fór at mala rundan um hús- at sleppa so mikið fram, at | reidslu, læt ikki vid seg koma. | upp frå bróstinum yhygg, | seg við gråtrødd um ta Við-| móðurina. mjarraði og gnag- hann kundi taka hann útav.' Hon skeitti dovisliga, mestsum hóvverkið, hon glørdi leyp | ferð, hann fekk. adi seg upp at henni. £ Hann suffadi tungliga, spýtti yvirberandi at hasum vreiða | upp í vindeygð og reiv einasta| Tann munn, haita konufólk- | eitt langt maktarleyst spytt | manninum i koyggjuni, sum |av heilskapaðum niður og | id hevdi at hann, frægast-| »0, títt neydardyr,« helt fram å gólv og helti seg niður | leikaði í og brúkti munn, so|í skelj. Ein skålin fór í gjár, | ur maður í bygdini, sum til-| Marin fyri og molaði henni á aftur høvdadynuna. | tað var øgiligt. Hon hevdi iva og nógv er at fáa afturfyri - | tíkin var bæði áhoyrandi og nakrar fiskabitar niður á gólv- Og nú tær ringu tíðir, ið leyst varhugan av. at hann | jú, nå er nógv at drekka úr| avhoyrandi fyri arbe dssemi | ið, stú manst ikki vera mett- | stóðu fyri durum, kríggj og einki kundi gera henni, bara|— — < | og dugnaskap, skuldi fáa tad|lig, stakkalin; eg havi nakað | alt ilt — hvat endi skuldi brúka seg og liggja sum eitt; »Hvi leypst tú ikki upp, tú | skoðsmál frá konuni, at hann /hoyrt fyri teg, síðan tú komst.e verða á fólki? — — Og ring- | neyðardýr undir dýnuni. Há-| Uggur har so kjaftbreiður? | lá niðurundir av leti. | ast var hjá honum, ið ongan | bærisliga slongdi hon nakrar'Eg havi sleyað! Eg havi verið | - »O, Gud hann gåvi, tú (Framhald)