leygardagur 4. mars 1972síða 3

NR. 18. — 4. MARS 1972 Edward Heath í minniluta Bert 32 pst. eru samd við|pst. hava samkenslu við ar- konservativu stjórnina í Bret-| beiðsgevarnum. landi, vísir ein Gallup-kann-| Kanningin prógvar eisini, at ing, sum blaðið Daily Tele- graph kunngjørdi fyri stuttum. Um val skuldi verið nú, vildu 49 pst. av veljarnum atkvøtt fyri = arbeiðaraflokkinum hjá Harold Wilson. Finans 40,5 pst. av teimum spurdu kundu hugsa sær, at greiti atkvoðu | fyri konservativa flokkinum. Kanningin visti eisini, at 57) pst. av fólkinum hava sam- | kenslu vid kolanámsarbeiðs- | monnunum, sum leingi hava | verið í verkfalli, meðan 19| Edward Heath Største arbeiðsloysið í 20 ár Deildin hjá »Dansk Arbejder og Specialarbejder Forbund« í Assens hevur setta met i al (Framhald) Anna bar fram eit dómi fyri og annað eftir um lekj- andi kraft Pæturs. Hann hevði hjáljt giktslitn- um monnum, so teir gingu í alt arbeiði aftur, »tarmslyng«, tey, ið so tjúkk vóru. at tey høvdu trega av ti, fekk hann kløn sum fjurtanåragomul um fåar dagar, og mangur, sum nógv ár hevði drigist vid irek- um avforningi, kundi takka Doktara-Pæturi fyri. at henda »prosess« aftur gekk lætt og liðiliga. Men at meina, at alt heta kom í rættlag bara við at fylgja teimum ráðum, hann gav, var púra vantrúgv. Dokt- ara-Pætur máti duga meira enn at mata seg, t.v.s. hann hevði fingið — yvirnatúrligar, lekjandi gávur, hann dugdi gand, gandakynstrið hevði ver ið í slagnum, og Pætur hevði fingið av hesum kynstri rík- liga í arv frá sínum forfedi um. Men aidrin brúkti hann sítt kyns.ur at gera annað enn væl við; eingin vist. hann hevði volt haltari hønu men Anna var komin at botni i kaffikoppinum:; hon tømdi hann væl og virðiliga fyri hvønn dropa, áðrenn hon setti hann frá sær eins og var tað dýrasti konjakkmunnur, sakk bitan, eftir var av sukurmola- num, í ein víðan skjúrtalumma mæiti hjúnunum endiliga til at vitja henda merkismann, tí ivaleyst for tað ikki at verða í bræði, ac slíkur maður kom aftur í bygdina. Tað kostaði einki at ropa hann inn, ið jo og tá í kanning vóru tað $5 psi, ið) |vóru ónógd við forsætisráð- | harran. Fyrra kanningin visti, | at 39 pst vóru nogd við| Heath, seina kanningin visti, | at nú vóru bert 37 pst. nøgd | við hann. slíkar gávur vóru givnar. forsætisráðharrin Edward Heath ikki longur er so væl umtoktur. Ein kanning, ið varð gjørd ein mánaða fyrr vísti, at 45 pst. vóru nøgd við | Heath, við seinastu kanning | vóru tað 55 pst., ið vóru Onøgd við Heath; við seinastu Harold Wilson beiðsloysi. Av teimum 680 limunum ganga 210 ella 30 pst. arbeiðsleysir Hetja mer stórsía arbeiðsloysið, sum ver- ið hevur har á staðnum sein- astu 20 árini hann k kom til bygdar »Vist er tað, at fleiri ætla rum sær til hansara. Fia hjá Såm- | ali, sum ikki skppur um eina gát, so upphovnad bæði føt- | ur og bein á henni eru, ætlar sær at hava hann inn hon koyrdi ein køkubita inn i ovnin í morgun til tað sama og hin gamli hjá mær skal leita hann upp, og knæið á mær skal sann síggja; eg ha- nakað víst doktaranum og onga hjálp fingið. Hon segði so takk fyri seg g haltaði av stað. Nú hevði hon sið so leingi, at døgurd- in mundi mestur vera kókað- ur turrur í pottinum. Hjúninit eftir og hugsaðu hvor sítt henda merkiliga mann Vi (5 VE sótu um eingin kunna tann eini,« gav lyfti høgra bein hann ankadi tarsilskona. »Mær man hjálpa uttan Dánjal seg og úr sað, meðan seg sum nøkur »Inn skal hann koma,« lov-| aði Marin, »um tú sigur so nei eila ja; tú veður ikki verri enn tu ert.« Í Í Fin av hesum ilsligu døgu- num í marsi mánað var tað, | Eft SOSIALURIN Sosialistiski = fólkaflokkurin í Danmark hevur áhuga fyri og SF uppí stjórnarsamarbeiði koma | ger fyrireikingar til at uppí stjórnarsamarbeiði — við! javnaðarfiokkin. ro ætlar flokkurin sær ikki uppí stjørn- | arsamarbeiði fyrr enn aftanå | fólkaatkvoðuna um danskan | limaskap í EEC Fyribils hevur Sosialistiski Fóðlkaflokkurin sett ejinn fimm-mannanevnd, sum skal gera uppskot til trevir millum SF og javnaðar- flokkin. Orsøkin til hetta tann, at javnaðarflokkurin ur boðið SF uppí, men ast kann við at SÍ fram krav um at samgongu- ikki hev rokn- fer at sleppa er sea | uppi. hesin góði maður kom. Kava- sk > hevði verið. og So var lánaC, og dá vegum og gølun esjaði tað undir fótinum Alt var komið á stóðna al forvinast og stóð og gløddi út á fjørð, eins og var tað konga- skipið við Kristjani Fríð- ríki kongi, 10 skuldi leggja at landi. Óvilaflokkurin skoraði seg sum vanligt tætt oman at sjóvarmálanum, og stóðu teir har blakaðu steinar niður fyri kkitin og småhøgdust um alt millum himma! og jørð jálvandi = eisini um henda sjáklsama get, væntandi var at koma. Båturin tað sást, í skuti ella so Oo kom inn ímóti, at eitt lítið sat afturi s» pinkalítið og krøkt, | sum skuldi tað verið ein pjøki. hetta, í upp. At skutin varð lagt, og m sat, reisti seg og menninir styðjaðu ella rættari tveita tað upp á land. sindur stórri var tað, nú tað stóð upprætt; men einki mansevni var sum ein apa av hesum, ið uppmálað píagdu lat standa í bókunum, helt e'tt fyri, sum stóð uppi í enum neysti. Men ólukkaslá, so gandalig:' gongu. Í Í Í Í Flokkurin er ikki í iva um, | at folkaatkvødan endar við| einum nei til EEC. Og um hetta hendir, halda teir, tað| verða rætt ai stjórnin verður | umskipað og at SF kemur at | vera beinleiðis = partur av | stjórnini. ÉT OBE OS MISS SON TL 5 ETT AE tad så ut, og eingin lygn mun- [di vera i ti, at hann dugdi gand sum trøllini. Siutt bein og so langar armar, at tei hingu Sum bendlar og reige) aðu níður við liðini. K940, hann var i, var so sítt, at tað var ikki meir. enn Rhornini gingu frí frá jørdini. Andlitið var skarpt og tunt; har var ikki fyri murtaongulin at fáa í hvorki eina ella aðrasaðni, og brúnarhárini vóru so síð at tey hingu niður yvir eyguni. Mansovn vendi sær tl teirra í båtinum og spurdi um ikki ein pjøki mundi stan- da afjuri undir rongini. Jú, har tók ein eitt samanvundið kny upp og kom við ti, ber- andi tað langt út frá sær, sum skuldi tað verið onkur spreingi kuia í ti, ið kundi brostið hvørja løtu og sent alt beint li deyðan Madurin, á landi stóð. fekk pjøkan og 'egði hann undir hondina, og hin sýntist at vera fegin, hann var sloppin av við slikt fjandansskap. Ein putur stóð eisni eftir, og tå ið Pætur hevði fingið hann var hann klárur at fara til Maðurin, hann skuldi) | roknar SÍÐA 3 Ein lítil, men dýrur feilur Orsakað av årstali í einum pantibrævi ein húsaeigari í Kol- ding við at spara 30.000 kr. í rentu. einum skeivum Í panúbrævinum, sum ljóð- | ar uppá 70.000 kr., stendur, þat renta verður roknað av skuldini frá 1979. Tað rætta | årstalio skuldi verið 1970. Pantibrævid er tinglisid og lántakarin betalir nú bert av- drátt av skuldini. Hann hev- ur klaga sína neyð yvir, at hann longu hevur goldið nak- hann að av reníuni áðrenn rakti við feilin í pantibrævi- num Felagið, sum hevur selt lán- takaranum húsið sum lánið er i, heldur fast við, at maðurin framvegis skal gjalda rentu av skuldini. tí tað er talan um ein skrivifeil Um lántakarin vil koma vitan um at gjalda rentuna, kann hann royna at reisa sak. gista hjá. fór at fylgja hon- um, og sum ein hali kom all- ur itaflokkurin T hevði iðið sum ein garður ringdur saman um mannin y start upp i eyguni å honum, i høl- unum á termun Esj. sé tað ti bleyta eyr- inum; ovharnir fóru rennandi undan »doktaranum«, runnu so mikið, at teir komu væl framum, og vendu sær so á at hyggja upp í eyguni á honum, og so, lá ið flokkurin var kom in áraka ella afturum, settu teir férð afíur á seg líkir ein- um springarafiokki í grinda- drápi »S.økkid ikki upp á okkum, mini góðu børn,« segið mað- urin, tá ið føturnir brustu i ein hyl. og runuvatnið stakk í løngum dropum upp eftir kotalidini, »tey vilja vera blíð, øti min; stuttligt er at koma til pláss og verða væl ímóti- tikin.“ Hann var fylgdur sum ein ultanur líka til dyrnar, og aftan á at hann var innfarin, stóð flokkurin góða lau utt- anfyri og geylaði. Svóru uppá, at tað var em gandastavur, hann hevði hondini, og at tað mundi vera ein ketta, hann hevði í posanum; tey høvdu sæð gandakallar og gandakellingar uppmålad, og tey høvdu altid eina ketu sit- andi uppi å økslini, sum sjålv- andi tar teimum bod um alt hunda slag. Målanin tagnadi, ti nå keddust tey at standa, og hvort fór í sína æætt, (Framhald)