leygardagur 10. juni 1972síða 4

7 III. PARTUR So seini sum í hesi old hava viðurskiftini í fleiri fongslum verið vånalig Nakað verður skrivað í 1910 um skilið á revsingarstovnunum 1 Horsens og Vridløselille, sum stóðu ov-| urfylt av fangum varð- kom Í staðin fyri haldsstød áðrenn at Vera málið fyri. vóru fongslini í endanum av seinastu old í vaksandi mongd vorðnir ul revsustovn- ar. Innisetingin og vidurskift- ini hjá fangunum var ein ræðulig roynd. Men megin- parturin av fólkinum hildu leingi, at hetta mátti ivaleyst vera hin besti mátin at fáa tey innistongdu til at halda seg frá at fremja logarbrot, og els- ini til at ræða hann ella hana ið hevði sitid í fongsli frá at| fremja fleiri brotsverk. Hildid var. at fangin tá ið hann var útaftursloppin ikki tordi at vera einaferð enn settur inn | og sostatt ikki framdi fleiri brotsverk. Men einki var gjørt fyri at fáa lógbrotarar til rættiligar samfelagsborgarar. Á hesum øki undir menningini hjá fongsulslidnum, vóru fongsl ini mett sum neyðug. Um onkur talaði ímóti teirri Við- ferð. ið fangan mátti líða undir, var bert svara at tað vóru fangarnir sjálvir út um. Menn hildu. at fongsul var betri egna enn deyða- og kropslig revsing Nei henda uppfatan, at fongslid sum revsingart6l vóru ment at fáa fólk frá at fremja brotsverk virkaði ikki í prak- Falið á brotsverkum vaks alsamt. (ey revsaðu vórðu ikki betri av at vera tveitt í fongsul. Sum oftast åvirkadi hetta negativt. Hetta var spott- andi, ti samfelagið hevði havt SIS. lógbrótaran sum ein skaða, men viðurskiftini í fongslu- num vóru bert til skaða. So kom lógbrótarin aftur út úr fongslinum og helt síðani l áfram við brotsverki sínum. Í | (Framhald) SOSIALURIN NR. 43. — 10. JUNI 1972 —. OSALVRE % - Danskur * Henda myndin um nakrar persónar myndugleikunum — le 008 eee AE mm —- se eee sm - 0 unni var tikin fåar dagar eftir at seinni heimsbardagin var lokin og undir varðhaldi, mistonktir fyri landasvik. Ein serlig log gav rætt at døma til deyda fyri ålvarslig brotsverk og mn sjónleikari mistonktur fyri landasvik undir seinna heimsbardaga. | synir okk- donsku landasvik. Tigandi veingirnir IU. PARTUR »Kanska er leiðin ikki so long, sum kortstrikan Vísir, tá samanum kemur«, svaraði Va- ne uggandi. »Tess styttri strekkið er. sum dúgvan skal flúgva. betri er hjá okkum so vit kunnu næstan rokna við. at okkara maður býr í Essex. Tá vit hugsa um tíð- ina av degnum. tá tann fyrsta dúgvan var sædd fram við strondini. so kunnu vit rokna ut, at hon var slept í lysing- ini. áðrenn fólk var upp! Um vit nú hugsa um vind- megina í morgun og flogferð- ina, sum ein dúgva hevur, tå hon beint er farin á flog. kunnu vit lættliga rokna út á leið. hvadani dúgvan far- in á flog Og so er Vane setti við borðið og tók blokkin fram. yRing til loftferðslumálaráð- ið og bið um veðurtíðindini klokkan seks í morgun, segði hann. Hetta gjørdi eg so. Eingin vindur var, og eg segdi hon- um frá tí. seg skrivara- | eftir W. E. JOHNS yOngantíð betur, so er lenn lættari at: rokna,< helt Vane fyri. Hann hevði almik- ið um at vera eina lotu. Síð- ani reisti hann seg ogteknaði lein sirkul við radius, sum var eini sjey — átta km á kortið. »Hetta er økid, har møgu- | leikarnir fyri leiting eru góð- if, vit mugu åsanna, at málið er væl nærri nú enn áður.“ so »Økid liggur langt frå byu- num«, helt eg fyri, ivandi. »Einki er betri enn tað, ti so er tað nógv lættari at leita. Tað hevdi eisini verið býtt at havt loyniligar dúgvur mitt í einum ella øðrum býi, | tað ringja har onkur lættliga kundi anså | eftir ti og soleiðis spilt spæl- 10.« »Frålikt,« segði eg, m»vit | gera framstig. Hvat verður so2« »Eg kundi væl hugsað mær at hugt at hesum pettinum úr | erva,« segði Vane. | yMan tað bera til?« | ul loftferðslumálaráðið og biðja um eitt flogfar. Nær skulu vit fara? Beinanvegin kanska?« Vane hugsadi seg væl um. »Nei, »segdi hann at enda, »ikki fyrr enn í lýsingini í morgin.« Eg hugdi forvitin at hon- um. >Vóna tygum so at síggja fuglin?< Hann flenti eitt »Ikki man tað fara at vera. men vit kunnu læra meira um økid við at kanna tað. Ann- að er ikki at gera í løtuni, so nú lati eg tygum hava við flogfarið at gera. Sig mær frá, hvar og nær vit skulu É vera á flogvøllinum.« Eg sá einki, meðan vit flugu í ein heilan tíma. Al var sum allar aðrar staðni at síggja. Um it Vane, sá nakað óver.. ) segði hann í hvussu er einki um tað. Hann sat uadir líðini á flogskiparanum og segði hon- um. hvar hann vildi hava | Tað skuldi ligið væl fyri,« | hann at flúgva. svardi eg. »Nu skal eg fara at S Hetta dåmdi einki flogmann { { | | | | siga okkurt, tå hann kom aft- I | | | | | liga verður eitt sindur vanda- sindur. | inum, tað helt eg meg síggja á honum. men hann segði einki. Hann mundi fara at ur á vøllin. Ég búði nær við; flogvøllin, vit føru inn å gólvið at fáa okkum ein bita | dt so efa. | | Eg vildi einki spyrja, med- an vit ótu, men so mátti eg kortini siga okkurt: >Nú, hvat sóu tygum so?< Vane hugdi at mær við brosi í andlitinum. »Hava tygum hug at koma | vid í kvold til eitt lítið ævin- týr?a spurdi hann. >Ég má ávara tygum um, at tað mogu | mikið. legði hann afturat. »Tad váði eg fegin,« svar-| aði eg aftur, »men sig mær | | bert eitt. Hví fóru vit í lýs-| ingini at kanna lendið? Vón-| aðu tygum at síggja meira tå| enn um dagin?< | | »Sjålvandi,« svaraði hann | kvikliga, men kom ikki vid | | nakrari frågreiding. | Eg hugdi eitt sindur firtin | at honum. | yVita tygum nakað um, | | hvussu hesar dúgvurnar koma | inn í landið?< »Ju, og kanska kann eg eisini vísa tygum tað í kvøld.« »Vane, um vit kunnu fanga henda dúgvumannin, so fer at | liggja fyri at halda fram við at senda dúgvur av stað, men | bort við villandi tíðindum, sum vit sjálvir seta samar, ú tað er ikki vist at týskarar- nir ansa eftir, at tað ikki eru wirra egnu, sum senda tey. ySama havi eg hugsa. Tað | 9. | tíðliga. hevði verið stuttligt, men lat okkum fyrst fanga mannin, og vit kunnu tað sama byrja beinan vegin at fyrireika okk- um til álopið. Vit mugu hava leini seks góðar menn við okkum. Um alt fer at ganga, sum eg rokni við. so fáa vit brúk fyri teimum.< »Hvat? Seks mans, hví so nógvar?< ikki fleiri tað Vit omøgu- njosn- »Ju, tí ligt, at er hitta larar á sama staði, sum vit so okkum tygum mugu taka av.« »Hvi halda tad?« »Um mín ætlan er bein. so kunnu teir menn, sum koma higar vid dugvunum, ikki fa- ra heimaftur. Vit kunnu ti rokna vid at hitta teir å stad- num. um teir ikki eru úti njósnast. Kom eftir mær kl. Eg haldi, tað er nóg Tað bert okkurt og at er um ein timi at koyra.« (Framhald)