leygardagur 23. desember 1972síða 4

SÍÐA 4 Jólini vóru í hondum. Øll bygdini høvdu nógmikið at tak- ast við. Hann hevði verið høg- ur í ættini, og kavafølv høvdu lagt seg å teigar og i tun. Tad var kvøld. Månin var frammi á himlinum og tóktist hava alt vald, ti strålurnar frå honum fevndu sera víða. Janus og sonurin Haraldur, ið var uppkallaður eftir abba sínum, høvdu verið útrónir í dag, og sótu nú við búgvið nátturðaborð og fingu sær. Hini húsfólkini Marianna, ið var móðir Haralds og dótturin Sigrid vóru í køkinum og pråt- aðu við teir báðar. Er onki lag á tær, Har- aldur, tú sært so gruggutur út ella bagir tær nakað? Janus, | tit hava ikki verið ósamdir um nakað? Tað var Marianna, ið | spurdi. Haraldur. id var 17| ára gamalur, lat faðir sín sva- ra fyri seg. Oh, nei, tað bagir hon- um einki, soleiðis, byrjaði Jan- | us. Eg segði kanska okkurt eitt sindur harðliga við hann, | meðan vit vóru útrónir, helt| hann fram. | Íðan, hvat segði tú við| hann, spurdi konan. — Eg segði, stamaði Janus, eg segði. at mær dámar ikki, | at aen kemur ov nógv saman | við hasi dótturini hjá Mortani, Jóhnna er tað hon eitur, segði Janus. Marianna onki meira, men hugdi bert niður fyri seg. Systir Haralds, Sigrid, ið| hevði lagt til merkis, at móður- in ikki meira, segði síð- an: segði seg di Tvætl við tykkum báðum. Tað verður ikki neyðugt at| fara og tosa um hatta í kvold. | Sigrid var tvey ár yngri enn bróðurin. | Faðir og móðir hennara star- | du eina løtu at henni, men! søgdu onki. | Haraldur sat framvegis | tøen og tøktist vera í einum | aðrum heimi. | Hann skundadi sær við nått-! urdanum, fór frá borðinum, | tváaði hendurnar. og fór út| fyri dyr Har upp var mánin, hugsaði Haraldur og leit upp í móti, himlinum. Sum hann kortini er langt| burtur. Eg hevði óivað havt| drúgva tíð at komið upp till hansara. | Haraldur var alt í einum | varugur við. at hann gjørdi sær | barnsligar tankar. og risti teir) av sær. | Fót fyri fót fór hann oman i trappurnar og helt leiðina nið- | an eftir. Hóast kolasvart myrk-| ur, so var tað onki, ið forðaði | honum. Hann var kendur ål hesum leiðum Haraldur tók | dik á seg. og áðrenn hann varn | aðist tað, var hann uppi við bógarðaportrið. Skuldi hann| fara niðan um bøgardarnar ella | skuldi hann ikki? Haraldur iv-| aðist eina løtu og avgjørdi ikki at fara, men seta seg nið- | ur á vøllin, har turt var. | Tað fór at koma meiri kuldi. | hugsaði hann, meðan hann leit oman yvir bygdina. Øll húsini ljóssteyrarnir, sum skygdu so| alfagurt. Men tá árið er so ik | ið liðið, kann alt væntast. Følv høvdu lagt seg í nátt, og líkt var til, at tað fór at verða ka- vaveður, og so varð ongin út- róður. | við faðirin. | hondina | hann | honnu, í | at ! faðir |um Fedrar teirra Johnsigurd Johannesen Útróður, hugsaði Haraldur, men hvat var útróðurin verdur, hvar var stuttleikin at fiska, tá faðirin altíð skuldi harta hann við onkrum, meðan teir vóru til báts? Og aloftast snúði tað seg um Jóhonnu hjá Mor- | tani. Í dag hevði faðirin aftur hartað hann við henni. meðan teir vóru á útróðri. Haraldur kendi hitt kalda lotið strúka framvið andlitinum, og settist við hond upp undir kinn. — Mær dámar onki, at tú hevur samband við Jóhonnu hjá Mortani, heyði faðirin sagt, júst í teirri lotu, hann hevði syft eina prúða hýsa inn um stokkin. — Tú veitst, at mær dámar tað, men kortini ger tú tað, hevði faðirin sagt við hann. Eisini er tú so ungur enn, hevði hann sagt. ikki Og so var galið. Eftir at faðirin enn eina ferð hevði neynt tað um Johonnu, varð hann vorðin gruggutur, og hevði ikki talað orð um nakað tað ið eftir var av Haraldur lat ta høgru sum hevði hildið tað høvur hansara, fara buksunum, með- vinstru hondina og lat hesa løtu. túrinum. hondina, hugsandi niður móti an hann hevði upp til vangan, stuðla eina yvir, at greidur hovadi, V ið hugsaði, stóðu óivað faðirin Janus ásamt vóru sum Jú, hann var hví faðirinum ikki hevði samband og Haraldur hann verið í hevði hann sama, sum hevði $ máti honum. Mortan komu ikki ymisk viðurskifti, nú ár, síðan teir, hevði SÍNS, tað gjør! gjørt og liðin nógv annars høvdu verið so væl, høvdu talað við hvønn annan. Kortini nógv fyri, slíka ávirkan, ikki = kundu hvort við annað. Haraldur høvdu frá (ti, tey vóru heilt smá, verið leiksystk- in. Tá vóru fedrar teirra eisini góðir vinmenn, men so skjótt, sum splitur kom í vinarlag teir- . hevði Haraidur fingið ávar- ingar frá fadirnum, 2 mátti tað sigast vera at hetta skuldi hava at børn teirra hava samband Jóhanna og um ikki at ara samband við dóttur Mor- tans, ti, sum hann segdi, tað hóvaði honum als íkki. Um Jó- | SOSIALURIN NR. 95. — 23. DESEMBER 1972 eftir ávaringar visti hann mundi fáa hansara, Jóhanna frá faðir ikki. Móðurin segði ongantíð nak- að við sonin um hesi viður- skifti, og Haraldur skilti væl, hví hon onki segði, aftan á at faðir hansara hevdi greitt hen- ni frá við nátturðaborðið, hví onki var um hann. Móðir Jóhonnu móðir hansara høvdu eisini verið sera góðar vinkonur, men líkt var til, at eitt split í vinarlagi teir- ra, eisini hevði gjørt seg gald- andi. Tær vóru javngamlar og báðar úr somu bygd, meðan menninir ikki vóru úr somu bygd, men høvdu avgjørt at bú sett seg her, tí júst á hesum plássi tóktist møguleiki vera at) forvinna nakað. Skipið vóru í nakrir bátar eisini, og konu- fólkini arbeiddu fiskin, sum mannfólkini fingu upp úr sjón- í um. Nakað Y og bygdini og av fiski var komið upp á land í seinastuni, men so komu dagar, tá púrt onki | var at fáa. Arbeitt hevði verið til seint út kvøldid á flaka-| virkinum. Millum konufólkini virki- num, ið arbeiddu fiskin, var Jó-| hanna. Móðir hennara og móð- ir Haralds plagdu stundum at| á á vera á virkinum tá nógv var at gera. Tað var keypmaðurin il bygdini, sum hevði latið virkið | bygt, og tað var eyðsæð, at hann iðraði seg ikki um hetta. At so var, sást eina best, tá hann gekk so lættur niðri á bryggjuni og hugdi, tá bátar- nir og skipini komu aftur, og fiskurin varð vigaður. Opnu bátarnir høvdu verið hepnir við snørinum í seinastum, Og| seinastu vikuna høvdu Harald faðir hansara bert roynt við snóri. Frammanundan heyði| bert línan verið nýtt. Skipini í bygdini høvdu ver-|098 ið fiskað við Ísland, ein-| støk tó undir Føroyum, og túr- arnir kundu vara upp til 14 | dagar. og Haraldur við JOhonnu, hevði borið eyga tá teir vóru kom- nir aftur seinnapartin, og hann hevði lagt til merkis, at hon líkasum ikki skilti andlitsbrað hansara hví hann sá múla- trútin út. so Tann vånaligi hyrurin ford- adi honum i at vera fryntligari. Og høvdu fadirin gingið spakuliga hagar til teir komu sidan hann báðir niðan eftir, til húsini. og Teir nøgvu tankarnir, ið Haraldur gjørdi sær her uppi vid bøgardarnar, høvdu åvirk- að hann. Vinstra hondin, sum hevði stuðlað hugsandi høvur hansara so væl, var dottin nið ur uttan at hann hevdi varnast dd as %918 82333394 | ið hevði ligið stein- ryggurin, aftrat teim mosgrónu unum, var sokkin niður. Hann hálvdúraði og hevði bestan hugin at lata eyguni aft- ur, men vaknaði tó við av ein- um vindblaki, ið rykti í andlit hansara. Vindurin hevði av- loyst lotið, hugsaði hann. Haraldur reistist og helt leið- ina oman eftir. Tað var so stilt inni, tey mundu vera farin til songar, hugsaði hann, tá hann trein innar. Klokkan mundi eisini vera vorðin nógv, helt hann, og fór innar í stovuna. Tað mundi verða best at leggja seg. Faðirin hevði onki sagt um nakran útróður í morgin. Í øll- um fórum ætlaði hann sær ikki tíðliga av stað, um so var. Haraldur fór upp á loftið og innar í kamar sítt. Hann var so svøvntungur, at teir tankar- nir, hann gjørdi sær, hann sovnadi, vórðu fåningur. Um náttina klæddi seg í vetrarbúnan. Tá Haraldur var á fótum morgunin eftir og leit út gjøgn- um kamarsgluggan, sá hann ka- va, so hvítan sum nakað. Ong- in mundi hava gingið á bønum í morgun, hugsaði Haraldur, tí ongi fótaspor vóru at síggja í kavanum, sum hevði fjalt bein við hvíta veldi sínum. Haraldur = smoygdi klæðini og fór oman í køkin. Móður systur hansara vóru longu uppi, hóast klokkan var ikki farin meiri enn av ått- anda tíma. Tú var seint við gjárkvoldið, helt Sigrid fyri bróðurin. Mestur... Tig við tær, eg eri eldri ú. Tað var Haraldur, ið hann av. Móðurin segði tað, og bert við- bygdin seg Í og hus i við enn n breyt onki. Haraldur setti fekk sær upp á beinini. Tú kanska fær tær sjálv- ur, Haraldur. Drekka er í kann- á bonkin skóleistar seg einar Jo | uni. Tað var móðir hansara, ið talaði. Haraldur reistist og skonkti sær upp í koppin, fekk sær eina breyðflís, klíndi eitt sindur av margarini uppá, og settist síð- an at eta. Viðskeri er á borðinum, tú kanst fáa tær av honum, segði móðurin. Haraldur tók eitt tjógv. ið lá á borðinum, og skar av tí. Hvar er faðir í morgun, síðan. Hann fór oman á bryggj- una at forvitnast eftir útróðri. spurdi hann — Íðan, so fer hann ongan veg í dag, segði Haraldur. Nei, eg haldi ikki, at hann ætlaði sær nakran veg. áðrenn | | ið, Nú legðist hann við kava í nátt, so líkindi eru ikki tey bestu. Haraldur helt, at hann skul- di oman á bryggjuna, aftan á, hann hevði etið. — Skal Sigrid ikki oman at arbeiða í fiski í dag, spurdi Haraldur. Jú, keypmaðurin sendi boð eftir henni í gjårskvøldid, og bað hana koma oman kl. 10 fyrrapartin í morgun, svar-« aði móðurin. Haraldur reistist og fór om- an í kjallaran, skøddi seg og fór út. Sum alt var frískligt í morg- un. Henda kalda luftin fær ein at gerast ein heilt annar, hugsaði Haraldur, og helt leid« ina oman eftir vegnum. Haraldur, varð nógv í gjár? Haraldur snúði sær á. Tað var vinmaðurin Líggjas, ið rópti. Teir vóru javnaldrar og høvdu ymist til felags. Høv« du verið leikbrødur. Nei, sera lítið. Lítið varð í gjár í heila tikið, og langt er atlidid. Nú legðist hann við kava eisini, segði Haraldur. Líggjas kom gangandi eftir tí smølu gøtuni, skamt frá veg» num, yvir ímóti Haraldi. - fdan, so verður onki burt- ur úr nøkrum útróðri í dag, helt hann fyri. Nei, svaraði Haraldur: Eftir hvat eg skilti á móður, hevur faðir ongar ætlanir um at fara nakran veg í dag. segði Haraldur. — Hvar fer tú nú, spurdi Líggjas. Nei, eg ætlaði mær oman á bryggjuna at fregnast eitt sindur, segði Haraldur. Tú fer kanska somu leið. Jú. svaraði Líggjas. Komnir omna á bryggjuna, sóu teir stóru mannamúgvu. Hvat mundi vera á våsi. Haraldur og Líggjas hildu vera best at fara yvir, hagar menninir stóðu. Tá var tað Mortan, ið júst var afturkomin av útróðri, sum skipaði upp. Millum annað hevði hann fingið 10 stórar kalvar, og tað vóru kalvarnir, ið hinir útróð- rarmenninir hugdu at. Teir nærmast øvundadu Moríani. Mortan hevði ein stóran bát, tann størsta í bygdini, og veðr- ið verið verið í nátt, mundi tí ikki hava ávirkað henda stó- ra bátin. Tað så í øllum fórum soleiðis út. - Hvar hevur tú verið? Tað var Janus, faðir Haralds, sum stóð millum hinar útróðrar- menninir, ið spurdi. Haraldur Skuldi hann ikki? Tað var faðir spurdi Mortan. høvdu ikki torgad hvønn ann- an i longri tid, og hetta, sum hevdi borid vid sær nakað, ið hann kundi gerast í ringum hýri av? Haraldur kveitti til viks, fyri at vita, um Liggjas, ið stóð undir liduni á sær, mundi varn- ast nakað. Mortan hevði óivað svarað fyri langari tíð ella hevdi hann kanska ikki. Haraldur dugdi = ikki at greiða frá hesum, í hann yðr ikki lurtað eftir, te av hugsunarsemi sin um. Á flakavirkinum toktist alt ganga sina vanligu gongd. ØB Við. ella illa fegin gjørdis vera hansara, ið Og teir, sum