leygardagur 23. desember 1972síða 5

NR. 95. — 23. DESEMBER 1972 ið har inni vóru, tóktust eisini hava nóg mikið at gera. — Eg eri biðin um at koma oman á flakavirkið seinnapart- in, segði Líggjas. Keypmaðurin gekk hús úr húsi í gjárkvoldið og bað fólk til fiskaarbeidi i dag. Var hann uppi hjá tykk- um? — Jú, hann bað Srigid koma oman fyrrapartin, segði Har- aldur. — Og ikki teg, spurdi Líggj- as. — Nei, eg rokni við, at keypmaðurin = hevur hugsað sum so, at vit báðir, faðir og eg, skuldu fara til útróðrar i dag, og ti hevur hann latið vera, segði Haraldur. — Nei, tað verður ikki nógv arbeiði aftrat hesa megin jól. hvorki hjá teimum, ið veiða fiskin ella hjá teimum, ið ar- beiða hann, segði Líggjas. Tolalksmessudagur = er um tríggjar dagar, legði hann aftrat Líggjas og Haraldur gingu fram við flakavirkinum, og Har aldur royndi at hyggja. um hann kundi síggja Jóhonnu, men tað eydnaðist honum ikki. Teir hildu leiðina yvir á sandin og kagaðu millum neystarimarnar. — Báturin hjá tykkum, hann stendur uppi, ha? helt Harald- ur. — Ja, tú, hann lá á floti nakrar dagar í summar. Tú veitst, faðir fór fyri brátt fimm mánaðum síðan vdi einum stór um skipi, og vit vænta hann ikki at verða heima á jólum. Síðan hann fór, hevur báturin staðið í neystinum. — Og tú hevur verið á flaka- virkinum, síðan tú gavst í skúl- anum, spurdi Haraldur. Ja, nógvur fiskur hevur verið í ár, nóg mikið hev- so ur verið at tikist við á flaka-| virkinum. Eg skal siga tær, at tað er ikki so galið at arbeiða ini. Har eru jú so nógv fólk, og mangan hava vit tað skemti- ligt. — Nei, sært tú, vit eru rætti- liga nógv ungfólk í flakavirkinum, sum arbeiða á og tá høvi býðst, plaga vit práta um ymisk viðurskifti, segði Líggjas, og varð alt í ein- um varugur við, at Haraldur gekk og hugsaði. — Hugsaði eg ikki tað, helt Líggjas fram. Tú gjørdi tær óhugnaligar tankar beinan veg- in. tað, sum — Hvussu veitst tú spurdi Haraldur mest burtur við. — Jóhanna ger lítið um sg um tað er tað, tú heldur, Haraldur. Eg veit, at tit hava samband við hvort ann að, soleiðis... Hann bretti sær á, so hann var mest líkur ein- um, ið vil finna ein loysn á einum og hvørjum. Jóhanna hjá Mortani er væl umtókt av arbeidsfeløgum sínum á flaka- virkinum, og ikki minst av keypmanninum, segði Liggjas. Og slíkt, sum tú fyri løtu síð- an hugsaði um, tað finnur ikki stað. Lít á meg. Tað var sum ein tung byrða varð lyft av herðum Haralds, og hann spurdi: — Tú er óivað vitandi um alt? — Eg haldi, at eg ikki man vera einsamallur at vita um hasi viðurskíftini, sum eru mill- bygdini, | um faðir tín og faðir Jóhonnu. Nógv er tað fyri. — Ja, nógv er tað fyri, tók Haraldur uppaftur, og kanska serliga ti, at vit hittast soleiðis av og á, legði hann aftrat. Fað- ir og eg vóru útrónir í gjár, sum tú veitst um, og tá segði hann, at sær dámdi onki, at vit bæði hittust. Eg gjørdist, sum vera man gruggutur. Aftaná at vit vóru komnir aftur og høvdu etið nátturða, fór eg niðan un- dir bøgardarnar at seta meg. I gjårkvøldid var folvað ymsa staðni, men hetta forðaði mær tó ikki. Eg settist at hugsa, tað leingi. — Íðan, hvat hugsaði tú um? Um vidurskiftini í heild. Og tað løgnasta av øll- um var, at eg als ikki kendi nakran kulda Hann gjørdi seg jú til at kava. — So hugsaði tú um okkurt, sum fær ein at hitna, spurdi Líggjas og smíltist. - Jú, so er, svaraði Harald- og So ur. Líggjas spurdi íkki meir. Áðrenn teir vistu av. vóru teir staddir í túninum hjá Jan- usi. Teir hildu seg kenna dog- urðaroyk. Gluggin í stovuni stóð opin. — Hurðin ut í køkin man helst standa opin, helt Harald- ur. Døgurdatidin fer at nærk- ast, helt Líggjas. Eg fari oman á flakavirkið seinnapartin. Eg skilji, tað verður ongin útróð- ur í dag, segði hann. Nei, neyvan nakar í dag, segði Haraldur. So skiltust teir. Dagarnir liðu. Kavin var komin av álvara og lá sum eitt snjóhvítt lín um alla bygdina. Í dag var 2. jóladagur. Fólk høvdu verið í kirkju. og onkur hevði longu verið í onkrum húsi og fingið ein jóla- í fiski, saman við hinum i bygd | dropa. Tað var seinnapartur á degi. Haraldur hevði etið og helt, at hann skuldi fara oman at vitja vinmannin Líggjas. Abbi Líggjasar stóð í túninum, tá Haraldur kom oman. Hann búði hjá soninum. Gleðilig jól. segði hann. Á sama hátt, svaraði Har- | aldur. Tað gjørdist eini hvít jól| í ár, helt abbi Líggjasar fyri, kavin er kærkomin gestur hesa ársins tíð. helt hann. Líggjas er inni, segði hann. Haraldur bankaði á dyrnar. Ein lítil genta, systur Líggjasar as, kom út, og bað hann koma innar. - Líggjas kemur beinan veg segði hon. Haraldur varð boðin innar í in, stovuna, ið var sera vakurt pyntað. Eitt jólaljós stóð á borðinum. - Gleðilig jól. Tað var Líggjas, sum trein innar í stov- una. - Á sama hátt, svaraði Har- aldur. Eg hevði ætlað mær nið- an Ul tin i dag, men tað verður óneyðugt. — Vóru tit nakran túr, hin dagin eg talaði við teg, spurdi Líggjas. Eg haldi, báturin hev- ur ligið, síðan tá? — Nei, vit vóru ongan túr, seinastu = dagarnar hava vit báðir, faðir og eg, smíðað í kjallaranum. Tað er nakað, ið faðir hevur ætlað at fingið síni | úti | SOSIALURIN smíðað, men sum ongantíð stundir hava verið til at farið undir. Nú útróðrarlíkindini ha- va ikki verið tey bestu, helt hann, at vit kundu fara undir smíðingina. Tú hevur verið á flakavirk- inum hesar seinastu dagarnar? Ja, eg havi verið, men tríggjar teir seinastu dagarnar er lítil fiskur komin upp á land. Mortan hevur verið onkr an túr, men fiskiskapurin hev- ur verið lítil. Líggjas og Haraldur prátaðu um mangt og hvat. Teir fingu millummála = við nýbakaðum jólakokum. Seinni var boðin teimum nátturði. Aftaná at hava etið nåtturda, hildu teir, at teir skuldu fara út at svala á. Tað var púra stilli, men kalt. Lat okkum fara oman á bryggjuna, skjeyt Líggjas upp. Ájú, hesum vildi Harald- taka undir við, og síðan teir oman á tóktist vera niðri, hildu ur fóru Alt ; her teir. Nakrir inum, einstøk skip eisini, meðan ánararnir hildu jól. So- | leiðis hugsaðu = unglingarnir báðir. Aja. og Tað er annar jóladagur i dag. Spælimenn úr granna- bygdini koma higar at leika. Tað ar ikki oftari enn so? Tú meinar, at tað verður enskur dansur, spurdi Harald- ur. Just so, svaraði Líggjas. Ég | koma higar at leika í kvold. | Íðan, tað er eitt | hugskot at leita niðan í dansi- | stovuna, helt Haraldur. | tóktist alt í einum at verða | ovurfegin. Hann hevði okkurt serstakt |í huganum, helt Liggjas, | helt seg vita við vissu hvat tað | var.. | og so og | Líggjas Haraldur báðir | hildu síðan leiðina niðan eftir. | Gingu soleiðis fót fyr fót. og | di Haraldur so altráður. | Spælimenninir eru komn- | ir og dansurin fer at byrja nak- að skjótt, svaraði Líggjas. Tú aftrat. Ja, eisini. tú líta á. Frøin lysti | tað kanst |Og tú ha? ir niðan á vegin, avgjørdu teir, at teir skuldu halda leiðina vestur eftir Teir litu seg í | kring, sannur jólafriður lá yv- ir bygdini. jas. So passaliga við kava, | heldur tú tað íkki eisini? Haraldur. vera svaraði eigur at Jú, Jólaveðrið so. er tað heldur ikki. Hann tagdi leina løtu, fyri at leita fram lokkurt. ið hann kundi spyrja um. So segði hann: - Faðir tin kom ikki heim- aftur at halda jól í ár? Nei, men vit vænta hann at vera heima á nýggjárinum. Tað eru nú brátt fimm mán- aðir síðan teir fóru, so tú kanst ætla, at vit gleða okkum, til hann kemur. Ja, tað má sígast at vera drúgv tíð, men tú, meðan eg minnist til tað, lat okkum fara nidan til okkara. Eg hevdi okkurt småvegis til tin i bryggjuna. | sera deydligt | bátar lógu fyri teym úti á fjørd- | frálíkt | Nær byrjar dansur, spur-| ert spentur, veit eg, legði hann | |av Haraldi. Tá teir vóru komn-| | Gott jólaveður, helt Liggj- | í Ikki ov mikið av kava, og tað | | jólagávu, segði Haraldur. Síðan fóru teir niðan til Har- alds. Janus stóð fyri teimum. Gleðilig jól, Líggjas. hvussu hava tey tað har niðri hjá tykkum? - Ájú, tað er bara gott. Abbi hevur verið eitt sindur ússaligur, men hevur verið up- pi, bæði í gjár og í dag. Hann er nú vorðin so gamal, Líggjas. Se segði ið so leingi burtur? - Ja, á nýggjárinum. Haraldur og Líggjas trinu innar, og varð boðin teim ein | | munnur við góðum t | settist til | teimum. Og tit fara í dansistovuna & > A. konufólk í lat finna tykkum | kvold, helt hon fyri. | Ággjar og araldur | Líggj g Haraldur | upp á hvønn annan. | var vorðin eitt sindur reydlig- an vegin at siga frá, hvat álv- | at tyda. — Jú, vist fara vit tað, segði Líggjas, og menti seg uppaftur. | | Men Haraldur man neyv-| an fara at gera nakað um seg. | Tað er langt síðani. at hann hevur gjørt sær greitt, hvørja | gentu, hann hevur ætlað sær í| kvold, segði Sigrid. | So var hon aftur har. Har- | aldur hugdi upp, men sá móð- ur sína. Hon stóð yviri við| | Á | vaskið. Hevdi hon ikki verið i | køkinum, skuldi hann givið | systur síni eitt sip. | Sigrid fór út. Líggjas og Har- | |aldur fóru innar í stovuna og | settust at pråta vid Janus, var komin inn. Klokkan var nú vorðin nógv. hildu teir báðir, at var komin, at teir skuldu niðan í dansistovuna. Ja, segði Janus. Hesi jól- ini sleppur ungdómurin at dansa. men vit eldru hava on- ga neyð kortini, tí óivað fer ið | og | nu | fara Í | | | | | |} rum húsum. Tað ivist eg ikki í, segði hann. Haraldur fór upp á loftið, og kom niður aftur við gávuni | til Líggjasar í hondini. Bert okkurt hann. So fóru teir. | smávegis. | segði Ájú, væl av fólki hevði longu leitað sær niðan í dansistov- una, og spælimenninir úr grannabygdini spældu, so tað rungaði. Dansurin tóktist ganga væl, og tey ungu ynsktu hvorj- um ødrum gleðilig jól. Brádliga fekk Haraldur eyga á Jóhonnu. Hon festi eisini eyga á hann. Haraldur bar í somu løtu slíka kenslu, sum var tað ongin annar enn tey bæði í dansistovuni. Hann fór yvir ímóti henni. hugdu Líggjas — Faðir tín, teir hava ver-| Sigrid | borðs saman við | eyga vid teg í seinastum, men ur í andlitinum, men visti bein- | 4 . | arsemi Í eve ar: SS havi hoyrt, at spælimenn skulu | 4fSemid í eygum Haralds heví Tey vóru liðug at fáa sær, og | stundin | okkurt kvæði at ljóma úr onk-| SíÐA 5 Skulu hann fyri. Hon játtaði. Og so vóru tey í dansinum. Líggjas, ið hevði fylgt við, | læði fyri seg sjálvan. | Jú, hugsasi hann, | júst hetta. Tey dansaðu leingi. Spæli- menninir skuldu nú hvíla seg eina lotu, og Haraldur og Jó- hanna hildu at tey skuldu fa- rá út at svala á. Veðurlagið var onki broytt, mánin stóð bjartur á vit dansa, helt tað var | og so vit vænta hann aftur himlinum. | Fey gingu eftir, hann | hennara. Eg spakuliga oman helt um miðju havi onkuntid borið |tú hevur verið so álvarsamur, helt Jóhanna. | Ju, tað er rætt, og kan- | ska hava orsøkir eisini verið til Haraldur. Hvussu tá, spurdi hon. Jú, sært tú. Hann leit inn |í eygu hennara. Stardi bert. |Sum tey vóru livandi. Jóhanna | var vøkur, hugsaði hann við | sjálvum sær. Jú, sært tú, tók hann upp- aftur, men kom kortini ikki | longur við frágreiðing sínari, tí juttan at hann sjálvur hevði | hugsað gjóllari um tað, háls- | feyndi hann hana og kysti ha- na. Íkki bert einaferð, men | fleiri ferðir. Fu skilir óivað, segði Har aldur síðan. Tú veitst, at fedr- þar okkara sita ikki so væl um sátt. hvor enn orsøkin so er til tað, men, Jóhanna, tað er langtanin eftir, at tað ikki eig- at orsakað nakað okkara millum, ið hevur gjørt, at havi verið segði Haraldur. Fey vóru komin nakað burt- | frá dansistovuni. | Tú hevur grein í tínum | máli, segði Jóhanna. Vit eru | greið yvir hatta, bæði, men eg | less. seeði | ur mo ts ålvarsamur, so ur |eg vildi korúni bara spyrja teg tað. | Tað er í lagi, segði Har- laldur. Hvi skal tað kortini | vera soleiðis? Faðir høggur of- |ta eftir mær við at síga, at sær hóvar ikki, at vit hava sam- | band hvort við annað. ti |eiga vit ikki at gera tad, sigur | hann. og So, ger hann tað, segði Jóhanna. Tað kann vera. at vit ikki eiga at gera tað heldur helt hon fram. Haraldur slepti hond henn- jara og vendi sær burtur. Tagdi | leingi. | So, tað er tín åskodan |um hasi viðurskifti, segði hann síðan. Hvat siga foreldur sambandið okkara Púrt onki, eg havi ongan- tíð hoyrt tey gera viðmerking- ar til tað. Men, Haraldur. eg | meinti tað ikki so illa í áðni. tíni millum? um Íðan, hví tók tú soleiðis til, sum tú gjørdi? Satt at siga, so veit eg tað ikki, tað kom bara soleið- Haraldur skifti brádliga and- litsbráð. Skilti hann, Jóhonnu veruliga = meinti ella gjórdi hann tað íkki. Tað er ein ella onnur or- søk, at tú sægði hatta, segði Haraldur ivasamur. Nei, onki soleiðis, tað hevur ongan týdning, men kom