leygardagur 7. apríl 1973síða 6

SAS 9 Rn Be — mere a — A Tr Peet ON mæ 5 Eftirlonirnar hækka Hækkingarnar fóru fram í oktober í fjør Fyrst fotglelnl saman við eftirlónunum fyri april vórðu Upphæddirnar á fólkaeftirlón-| Flestu deildarupphæddirnar | útgoldin um 24. mars, og tå øm og øðrum sosialum veiting- | Cru ekkað við 15 pst. und- næstu — eftirlønargjøldini, sum um eru hækkaðar, og fóru hes-|antiki? barnaískoytið. — Eftir- | verða utgoldin um 25. i hs. ær hækkingar fram 1. oktober í | gjaldið verður so statt frá eini ! aldin: á ; K Ar mi ánaðaroiald; | Þert umfata mai-gjøldini, verða Mór. Moitakarar eiga sostatt|helvt av einum mánaðargjaldi ; SIF øftirgjald til góðar fyri seinasta | UPP ímóti einum heilum mán- upphæddirnar minni enn tær, kálvárið. aðargjaldi. lið útgoldnar vórðu 24. mars. 5 | berg, helt fyrilestur um EEC,| Tad sum hevur tydning er, at og har umboðsmenn fyri nakr- | hetta er eitt sera ódemokratiskt Mótmæli frá Oyggja- frama viðvíkjandi gongdini í útvarps- sendingini 23.3. um EEC Í sendingini um EEC 23.3. har mådgevarin hjá landsstýrinum í marknaðarmálum, Einar Kalls- ar politiskar rørslur og feløg høvdu fingið loyvi at seta fram | spurningar til ráðgevaran og annars koma við viðmerking- um, er tað farið fram, at eitt prinsipelt = úttalilsi frá einum av andstøduleidarunum er bli- við klipt burtur. Stjórnin í Oyggjaframa mein- lýsast sum annað enn eitt reint og nakið fascistiskt álop á and- støðuna. Stjórnin ætilar sær ikki | her at gera nakra meting um | i prins! pú alilsic hjá eiðaranum | tveimum í tjóðveldisflokkinum, Erlendur | atursson, er rætt ella skeiv. SOSIALURIN álop á andstøduni, sum heild. Tann samlaða andsiødan og all ar kreftir sum ganga inn fyri politiskum frælsi eiga at taka hetta til eftirtektar og gera sína meting um hvat vit kunnu vænta í framtíðini. Vit heita á allar demokrat- | iskar kreftir her | taka undir við mótmælinum og ar at henda hending ikki kann | krevja, á landi um at at tey sum hava ábyrgd- ina verða drigin til svars, og at | hendingin verður alment um- | borin. Annars eiga vit ikki at síggja »ndingina sum eitt eindømi. Í teim mest álvarsomu málum, ið frammi fiskimarksmálið og politisku eru i dag, | EEC-málið, hevur landsstýrið tann politikk at tað tegir sum mest við teirra ætlanum. Í fiskimarksmálinum kom hetta serliga fram, tá løgmad- urin, Atli Dam, noktaði at geva frágreiðing um hvat samráð- ingarnar við Ongland snúgva seg um; í EEC-málinum hev- ur antin valdað fullkomulig tøgn frá landsstýrisins síðu ella einkisigandi frágreiðingar. Út- varpið hevur fleiri ferðir íkki nevnt eitt orð um tiltøk hjá motstødufolki í EEC og fiski- marksmålinum. Annars átalað vit, at ikki ein so týðandi rørsla sum Fólka- fylkingin og at eingin umboðs- maður fyri kommunistarnar er biðin at luttaka í útvarpstjaki- num. Grundtreytin fyri politiskari stødutakan er, at fólkið til all- ar tíðir kann fáa fulla vitan um hvønn politikk landsstýrið og allar tær politisku rørslurnar fóra. Verður henda grundtreyt ikki uppfylt, er oll tala um de- mokrati tóm orð, tá eru vit á leið til fascismu. Stjórnin i Oyggjaframa (Tórshavnar deild) Viðmerking: Vit taka fult und- ir við mótmælinum, og halda tað vera skeivt av útvarpinum KLAKKSVÍKAR |- TIMBURHANDIL Pf. 1. F. kJøLBRO Fr 0 at kuta Erlend Patursson burt- Teir skuldu heldur givið til at hoyrt hansara onkisigandi uttanum- tos,, og hansara posónlig brigsl ímóti Einari Kallsber tað eyðkendi mannin. Blaðstj. urúr. lurtarunum hovi KÆRLEIKSØVUND JOHNSIGURD JOHANNESEN tyddi I. PARTUR hetta var í ungur dani, | norðmann, | stjóra og Ein góðan vårdag, 1949, húti ein Flemming R., ein sum segdi seg vera vera ur Oslo. Eg eri ånari av ferðamannagisingarhúsi i dahlikk í Vradal, sum nærindis Kristianssand, morðmaðurin og lætst fryntligur. Nú er tað einum | Brei- | liggur segði verða soleiðis, helt hann fram, at gístingarhúsið trýtur ein ágrýtnan mann, taka tygum av? spurdi norðmaðurin. Jú, helt Flemming. Eitt frá- líkt tilboð. Eg hugsi eg taki av, segði hann. Hann gjørdi seg beinan veg- in ferðabúnan helt leiðina síðan tit) og E til Kristianssand og Breidablikk, har gistingarhúsið | var. Tá Flemming var komin til Breidablikk og navngav seg á g'stingarhúsinum kendi hann, at hon, hann talaði við, hevði so logið cygnabrå, júst slíkt eygna- brá, sum skilti hon ikki rætti- | liga, hvat hann segði. Eg skilji ikki rættiliga. segdi hon. Eg kenni onki til) handa »stjøran«, tygum tosa um, og sum skal hava sagt tað, sum tygum siga, at gistingar- húsið trýtur arbeiðsmegi. Nei, ' aftur, beo 2% 2% 592 99% eg veit satt at siga onki um, tygum skulu verða settur í starv her á gistingarhúsinum, helt hon fram, tí, skilja tygum, eg eri ánari av gistingarhusi- num, segði kvinnan. Hetta kom Flemmingi við, og hugsaði hann, at her var okkurt logið farið fram. Tað var onki at gera, segði Flemming við seg sjálvan, og av gjørdi at fara heim aftur til Danmarkar. at jat hann skuldi fáa starv á gist- | | | dátt | Og hevdi hann sloppið heim- | vildi onki verði hent, men so skuldi ikki verða. Ongin sleppur undan síni, verður tíðum tikið til, hetta mátti ásannast, eisini í hesum fori. Ein gomul voldin til, at Flemming verandi á Breidablikk. Hon sat; við gluggan og sá hann fara so frugv varð at- syrgnan og niðurbendan burtur frá gistingarhúsinum. Hon rópti á dóttrina, kvinn- una, ið åtti' gistingarhusld, og heitt; á hana um at forða Flem- mingi at fara heimaftur. Aftaná at eg havi hoyrt søguna, sum dóttirin, hevur | sagt mær, kann eg ikki annað | enn geva ti unga dananum við- hald, segði tann gamla frúgvin. Flemming var ikki komin langt frá gistingarhusinum, áð- ur enn eitt sendiboð frá gist- bar fram bodini, ingarhúsinum varð | Í inum alt | uni, lagnu | og | lå Randi alt samband við Flem- | OV ingarhusinum, — fyribils — eina royndartio. Flemming tók av tilbodnum | var verandi á gistingarhusi- summarið. Tíðin leið, tað gjørdist aftur vár. Eitt leygarkvøldid, meðan henda árstíðin enn var, varð | hildin veitsla á gistingarhusi- num, og her var tað, at Flem- ming hitti Randi Muren, ein ung, vøkur genta á at líta. Tey dansaðu vóru glað saman við hinum, sum vóru á veitsl- og aflan veitsluna fylgdust tey í teirri ljósu várnáttini. Men Flemming varnaðist skjótt, at Randi vildi ikki kennast við og og og kenslur hansara. Hon segði, at | he on hevði ein vin, Oddvar at nav ni, og meðan Oddvar vitjaði í Vraadal summarid eftir, kvet- ming. Heita gjørdist honum ein dyggur smeitur, sum, eftir hvat hann sjálvur skilti, bar alt stóran alsk til ta ungu, vøkru Randi. | Hetta tók honum so dygt, at hann hótti við sjálvmorði. Og henda ræðuliga hugsan hansara mundi verði veruleiki, | men hann varð bjargaður il evstu stund, og avgjørdi at fa- ra heimaftur til Danmarkar. Oddvar, ið las læknafrødi i Lund, og Flemming, våru| ikki teir einastu, sum bóru alsk' til Randi, ið las til lærara í Kristianssand. Carstein Brekke, hevði studentsprógv og sum eisini las í Krisianssand, mundi vera tann fyrsti, sum hevði borið alsk til Randi. Carstein var 25 ára gamal og búði í Stavanger. Faðir hansara maður, men hóast tey korini, høvdu vilji og áræði Carsteins stuðlað honum al- mikið, og tað eydnaðist honum at fáa handils- og students- prógv. Í 1948 var hann byrjaður við lesnaði sínum í Kristanssand. Frá teirri stund varð tilvera hansara broytt púrasta, tí hann hevði fingið hug á RandiMuren Frammanundan hevði Carstein verið íðin, og fingið frálík um- dómi, bæði í skúla og á ar- beiðsplássum. Hetta var fyrsta hannn hevði lagt ást var arbeids- ferðin, at á kvinnu, hann og av somu orsøk bar | ógvusligar kenslur. Randi skilti stóðu hansara, hóast hon als ikki bar alsk til hansara, og greiddi honum frá, at hann skuldi ikki gera sær alt ov stórar æjlanir, tí hon var lokið | trongu | | Lunndgren, ikki sinnað at hava drong so- leiðis í loyndum og hin skuldi ikki vita av nøkrum. jinuår 1949 segði Randi Carstein frå, at hon og Oddbes skuldi = trúlovast, men legðu hon aftrat, at vinarlagið teirra millum skuldi ikki verða ávirk- lað av hesum. Um tað mundi, Oddvar og Randi skuldu trúlovast, fingu tey hópin av brøvum við ym- iskum innihaldi, hvors send- arar tey kendu onki til. Ein, ið nevndi seg Signe segði í einum bræ- vi, at hon, Signe, var við barn, og at Oddvar var fadir at barninum. Hann hevði svikið hana, ti- hon var ikki nog mik- ið »fin«, sum hon tók til. »Væl- signaða Randi, lat meg fáa Oddvar aftur, men fyri Guds skuld, sig honum onki um brævid.« Brøvini, sum Randi og Odd bar fingu, vórðu skrivað av eini ókendari hond,og tey bæði høvdu miklar trupulleikar at koma eftir, hvor skrivaði brøv- ini. Carstein Brekke fekk um sama mundi eisini hópin av brøvum, hvers sendarar hann heldur ikki kendi. Hann og Randi talaðu saman um, hver tað mundi vera, ið skrivaði brøvini, men hóast nógvar hugs anir og metingar, so varð tað bert til illgðingar um ávísar persónar, teirra millum Flem- ming! (Framhald)