fríggjadagur 13. juli 1973síða 13

— 13. JULI 1973 NR. 47 havn, hagar Kampmann var komin i 1928. Var studentur. Hann heldur fram fråsøgn sína. — Vit hittust í Fredricia Samfundet, har Buhl, sum nú hevði starv sum skattastjóri í danska hevuðsstaðnum, helt reðu. Ta ferðina hevði hann, eins og alla ævi sína, ravnsvart hár. Hann fór aldri skeivur. Hevði altíð rætt. Hann visti, hvat hann vildi, kendi áskoðanir sínar, eins og hann visti tað, hann segði. Tað var ongin ann- ar enn júst Buhl, sum kom eftir orðafellinum: — Tú eigur at gjalda tín skatt við gleði. Hetta var áðrenn skatturin hækkaði í stóran mun. Og tað gjørdi hann, eftir at eg hevði lagt frå mær sum ffggjarmála- ráðharri!!! Í 1935 fekk Buhl tilboð at gerast handiåsmålarådharri. Men hann hevði betri áhuga fyri starvi sum fíggjarmála- ráðharri. H.P. Hansen helt fram sum fíggjarmálaráð- harri, men legði hann hetta starv frá sær í 1937. Hevdi tá røkt nevnda starv í bert fýra ár. Síðan fekk Buhl ynski sítt uppfylt. Eg og Buhl nevndu hvenn annan í telefonini ávikavist: „Hetta er Buhl«, >Halló, hetta er Kampmann«. Hvat tá??? Ein eigur ikki at lata sosial- istisku sannfering sína ávirka. Bert fyri tað, um tað er ein »hægri« persónur, ein talar við. H.C. — besti vinmadur min — H.C. Hansen, id eitt skifti eisini var danskur forsætisráð- harri, var besti vinmaður mín, sigur Viggo Kampmann. — Tað er ikki neyðugt at siga meiri um henda mann. Skuldi eg annars gjørt tað, hevði tað verið nóg mikið til eina heila bók. Eg havi hann framvegis í minni mínum. Á bókasavni mínum hanga tvær myndir. Tær eru ávika- vist av H.C. Hansen og Ben Gurion. Gurion Fyrstu ferð, eg hitti Ben Guri- on, var í 1962. Eg var tá for- sætisráðhnanrri. Vit hava verið vinmenn síðan. Eg haví vitjað Gurion tilsamans 15 ferðir. Seinast i fjør. Hann var tá 85 ára gamal. Minnisrík ár — Sum eg longu havi nevnt, so vóru H.C. Hansen og Ben Gurion teir báðir, sum eg eina mest havi havt virðing fyri. Teir lærdu meg alt tað, eg ikki fekk lært innan skúlagátt. Og tað, teir hava lært meg, er grógvið í mær. Hvervur ong- antíð. Endar Viggo Kampmann SIDA 13 Margreta - heimsins best umtékta drottning Fleiri av politisku flokkunum i Danmørk hava alment boðað frå i stevnuskråum sínum, at teir vilja avtaka kongadøm' 0. Her er talan um Javnadarflokk in, Sosalisiska Fólkaflokkin Rad kala = vinstraflokkin. Sjálvt um hesir tríggir flokkar nir umboða meira enn 60% av øllum folkatingssessunum i lø uni, er framvegis Danmark eitt kongadømi, og útlit eru fyri, ai stevnum'd flokkana um at av taka kongadómið verður lagi á hyll na í hvussu er eitt langt áramál frameftir. So kann ein spyrja hví? Hetta man komast av tí, at hesir somu flokkar ikki hava henda part í lagi, tá teir bjóða seg fram til val. Teir kunnu sambært gallupkanning- ar missa meiri enn helmingin og av atkvødum sínum, um ter avtaka kongadómið. Tí úga te'r við spurninginum um at avtaka kongadómið. Ti er mót stóðan í fólkatinginum móti kongaveldinum minni, enn hor hevur verið tey seinasiu 30 ár- ini. Hetta hevur e'sini eina ser- liga orsøk. Høvdu danir havt ein kong ella eina drotning, sum blandaði seg uppí poli- tkk, ella noktaði at undirskri- va lógir, ið fólkatingið hevur samiykt, var mótstóðan íiva- leys: mangar ferðir stórri. Danska kongahúsð leggur seg ikki út í politikk hevur heldur íkki hildið seg høgt á og høgravonginum millum teir borgarligu, sum onnur konga- hús kring heimin. 2 ferðir úttala seg politt- iskt - sagt sína hugsan Tað eru bert tvinni dómi um aktuell svør frá Heindrikki, prinsi, ið hava elvt til nógv kjak. Fyrstu ferð hetta hendi, var í eini bladamrødu við danska blaðið Berlingske Tidende. Har segði hann seg vera fyri, at børn fingu eina stranga uppal- ing, og hetta gav sjálvandi ikki nógv vatn á mylluna hjá teim- um donsku barnauppalarunum (bórnepædagoger), men givið er, at hetta kom at skapa aft- ursvar millum danska fólkið. Og aðru ferð segði hann í blað við Billed-bladet, at viðhaldsmaður í, at Europeiska s »mrødu hann var Denmark fór uppí felagsmarknað'n. Annars ansa tey konoaligu væl eftir, at rækja sínar al- monnu skyldur og tey gera tað eisini virdisliga Ein virðismikil ferða- mannareklama Tá id eim yvirhøvur er ímóti kongndøminum, — man orsøkin fråsøgn sina um skemtilig — men kortini minnisrik år. ivaleyst vera tann, at tad fer i arv frå faðir til son ella dóttir, ella sum tað verður næstu ferð: frá dóttir til son. Við ødrum orðum: landsins ovasti verður ikki valdur, men er føddur inn í embæti sítt. Hetta er nakað. sum kann virka ósympatiskt hugsunnarliga sætt í einum demokratiskum samfelag Men tað aktuella dømid Margre.u drotnng má ein ini viðganga, at alt liv hennara hevur verið hin »sura« skyld- an, har ið hon skal røkja sítt embæti. Hon hevur sinar fyrimunir til embætið Ein tekur ikki munn'n fullan, um ein sigur, at Mar greta av Danmark er hin best um.dkta drottningin í heimi- num. Hetta er eisini eitt progv um, at tað er tápuligt, at skif ia hana um við ein forseta. Tað verður íkki bíligari, For- sein skal ferðast líka nógv. hava líka stórt húsarhald o. s. fr. Harafturímóti vl ein for- seti ikki koma at geva Dan- mark so nógva umtalu uitan- lands. Um Margrea skuldi hava løn eftir tí virði, ið hon umboðar, skuldi hon verið sett frá, tí hon er nú upp til minst 100 milj. kr. E'sini vil ein forseti í sínum politiskt hefta starvi koma i eina heilt aðra legu millum fólkið. Og reint praktiskt hvor skal so vera forseti? Er- hard Jacobsen? Per Hække- rup? Erik Ninn Hansen? Hvor rætthugsandi dani vil ikki held ur hava Margre u drottning? LA 4 ”j Hon útrættar ótrúliga r” nógv Jú, h'n unga, vakra danadrotin ing utrættar ein heilan hóp. við els náttúrl gu Ov fá'r dagar, hon hevur effiktiva arbeiðs Tað eru fri. Hennara tid er meri enn dupult av 40 tímum um vikuna. Utum heita roynir Margre'a drottning eis- ini at vera saman við fam'lju síni o.s.fr Hon hevur lært ymiskt. Hev ur tikið su til ymiskar f um háskúlum. Hon hevur ma lært við London School of Fr n Im NN vð etið i Paris , "SIÐI búzvin flog'omtnaniur vid d skal skipa fyri posarening næstu haldi at Erlendur Ég ferð forsætisráðharrin kemur at vitja. Svimjuhallarnevndin hjå Klaksvíkar byråd er aftur komin úr Danmerk, har limir- nir hava lært seg at svimja. Kættvísi sigrar til síðst. So tað verður neyvan í okkara old. Góð ráð eru dýr. Býráðini kosta heldur ikki so lítið. Í fríkorterinum hevði Mikkjal vrid so óheppin, at hann hevði kasta ein stein í skúlagarð- inum, sum av óvart rakti í eitt vindeyga og breyt rút. Fyrsta tíman aftaná høvdu tey bibliusøgu. Lærarin: Tu Mikkjal kanst tå siga mær hvør tad var sum skapti jørdina? Mikkjal: (Rædslusligin hugsar um hin brotna råtin) Tygum megu halda góðar, men tað var ikki eg. Hvat er tað tú ein og mær til Lærarin: sigur drongur? Mikkjal: (Við gråturødd) Jú, tygum — tað var eg men eg skal lova tygum at eg geri tað ongantíð aftur. Lítla Marjun var rættuliga errin av at hon sjálv dugdi at knappa sær frakkan, men ein morgunin hevði hon tikið feil, hon byrjaði skeivt har uppi og knappaði tann ovasta knappin í tað næstovasta knappholið, soleiðis at tað kom at leypa ein Tá kom køkin ropti: havi knappur av i nedra hon stórleypandi inn i og eg til mammu sína „Mamma, mamma mist eitt knapphol.«