fríggjadagur 25. januar 1974síða 10

SÍÐA 10 SOSIALURIN NR. 7 28. JANUAR 1974 Tjóðveldismaðurin hevði ikki lisið uppskotið Undir viðgerðini av uppskoti landsstýrisins til lóg um arbeið- aravernd upplýsti Jákup Lind- enskov, landsstýrismaður, at her einans var talan um eina ram- mulóg. sum gevur teimum, id skulu umsita lógina, heimild til at gera reglugerðir. Jákup Lindenskov: — Stórur saknur hevur verið á eini lóg um arbeiðaravernd. Higartil hava bert verið nakrar kunngerðir at gingið eftur. Landsstýrisuppskotið er bygt á royndir av somu lógum í gran- nalondum okkara, men havast má í huga, at vidurskifiini eru ólík. Ti hava vit ikki úkið beint eftir útlendskum lógum. men smíðað sjálvir, segði Ják- up Lindenskov. Hevdi ikki lisið upp- skotið Viðmerkingar Erlend Patursons talaðu fyri, at tjóðveldismaður- in ikki hevði lisið landsstýris- uppskotið. Erlendur Patursson: — Landsstýrið átti at verið hjá verkafólkinum við hesum uppskoti tess. Heldur enn bein leiðis at umseta donsku lógina um arbeiðaravernd. Tað má ú vera beint, at nevndin. sum fær uppskotið til viðgerðar, fer til verkafólkið við uppskotinum til ummælis. segði Erlendur Patursson. Men upplýsingar landsstýris- ins um, at her einans er talan um eina rammulóg, lat tjóðveld ismaðurin liggja. Málið varð beint í lógarneynd ina. undantøkini, sum td. stakar kvinnur við barni verða reguler að, segði Finnbogi Isaksen. Hann helt, at kvinnurnar verða vanvirdar á skattaøkinum. So- muleiðis helt tjóðveldismaðurin, at skattalógin má gerast svar- andi til tíðina í dag. Féur veit hvat javnvåg- skatting er Kanska 20 pst. av føroysku skattgjaldarunum vita, hvat javnvágskatting er. Skattgjaldar in krevur, at hann fær tað rætia burtur úr lógini, segði Hilmar Kass úr sjálvstýrisflokkinum, undir orðaskiftinum. Hilmar Kass: - Eg hevði væntað stórbroyt ingar í skattalógini, men hvorki landsstýrisuppskotið ella tjóð- veldisuppskotið miða ímóti hes um. Enn einaferð nakrar lapp- ingar. og eg eri vónsvikin. Tað er beint at fremja serskatting av hjúnum, men hetta miðar tó ikki móti nøkrum beinleiðis læsta. Bert broyting í býtinum. Hilmar Kass helt, at konu- frádrátturin hækkaður til 4000 kr. kann verða eins bein og skeiv ætlan. Hann spurdi sam- stundis landsstýrið, nær enda- liga uppskotið hesum viðvíkj- andi kemur á tingborð. Fólk pínd út á geilar Fólk verða so nógv pind í skatti, at tey megu leita út á geilar. Hesar viðmerkingar hevði Demmus Hentze, úr fólkaflokki num. Demmus Hentze: — Dýrtíðin má mótarbeið- ast, og landsstýrið átti at lagt upp fyri hesum. Her eru aftur nakrar lappingar til viðgerðar, Sum ikki bera til nakað enda- ligt. Skattaprosentini í kommu- num eru somuleiðis nógv hækk að. Seinastu árini eru tey brád- liga vorðin tvífaldað. — Skattalógin má verða gjórd soleiðis. at vit kunnu eggja fólk til tað ódámliga ar- beiðið, sum td. í fiskivinnuni. Tað er henda vinna, sum eins og í grannalondum okkara. gevur størsta vinningin til land ið. Fólk í hesari vinnu hava uppiborið = stórar frádráttir, segði Demmus Hentze. Fólka- floksumboðið helt, at útróðra- maðurin, sum verður nevndur í uppskoti landsstýrisins, beinleið is eigur at koma undir somu reglu sum fiskimadurin. Kjartan Mohr, úr framburðs- flokkinum, segði, at uppskotið frá tjóðveldisflokkinum hevði sín áhuga. Annars helt hann landsstýrisuppskotið einans ve- ra nýggjar lappingar. Ein loysn á skattatrupulleik- unum vildi verið forbrúksskatta skipanin við føroyskum eyð kennum. segði Kjartan Mohr. Ósosialt Sigfried Skúale, úr fólkaflokki- | num, helt landsstýrisuppskotið vera Ososialt i siødum. Foreldur, sum bæði tjena úti og lata børn teirra á vøggu- stovur ella barnagarðar, fáa frá dråitarmøguleikar, meðan mød ur, sum arbeiða úti, men sum hava arbeiðskonu at ansa eftir børnum og heimi ongan frádrátt armøguleika fáa. Fyri íkki at tala um mødurnar, sum ganga við hús allan dagin, segði Sig- fried Skaale. Víðari segði hann, at løgting ið ongan studnir.g letur til vøg- gustovur og barnagarðr, men al hvort barn á slíkum stovnum kostar tí almenna 8000 kr. í einum 10 mánaða tíðarskeiði. - Tað má gravast djupt, um skil skal fáast á skattalógina. Stigin fyri láginntskurnar er framvegis ov høgur, segði Sig- fried Skaale, sum mælti til, at skattaneyndin fær samband við nevndina. sum landsstýrið setti, hennara av broy.ingar i | undir viðgerðum uppskorunum vl skattalógini. Seinni undir orðaskiftinum um uppskotini frá landsstýri- num og tjóðveldæflokkinum varð tað av løgmanni upplýst. at Føroyar hava millum lægstu skattatrýst í heiminum. Løgmad ur segði, at næstan í ollum før um verður ein skattalóg ikki nýst til tað, hon varð ætlað til frammanundan. Her er ikki talan um eitt Columbus-egg, men broytingarnar í skattastiga num bera lættar í sær. segði Atli Dam, løgmaður. — Málið varð beint í skatta nevndina. john.- 22. PARTUR Manja kit at honum. fylt við ótryggleika Góðan Hvussu livsi? Aju, tøkk. Ég lívi væl. Men hóast hon segði heita, varð Bob straks varugur við, at tað líkasum var skylda hennara ai svara s9. Andlitsbragd hennara bar sjónligari boð um hetta. Bob týddi bragdið soleiðis: Far burt | ur! Ég ræðist teg. Tað er best, um tú fer o.s.fr. Læknin og lektor stóðu yviri við hurðina litu hver at øðrum. Livíháttur Manju var sam; sum í gjár. Hon var framvegis skelkað. Hvat er at gera. hugsaði Winter. Hetia er syrgligt. Serstakliga hjá Bob. Nógv bend ir á, at hann er eins skelkaður og Manja Bub stóð talað orð, Manja dagin, Winter Teir lann niðurbendur og) hevði ikki áður enn Manja heh fyri Påpi. Ég eri so móð. Eg| vil vera einsamøll. Gerið mær tann beina, at (tit fara allir triggir. Við slíkari framsøgn slapp hon undan bert at heita á Bob um at fara. Teir skuldu allir fara. hon bert ynskti. at tað vera Bob. Winter var framvegis hugsun- arsamur. At enda segði hann við Bob: | Kom. Tað er best at vit| fara út híðani. Óivað so. Men álvara os. Eg skilji hetta als ikki. Eg hevði Hóast skuldi vónað, at vit bæði kundu verið | villur. einsamøll og talað um vidur- skiftini. Tad er av stórum týdningi fyri meg, at tu fer út hiðani, segði Manja brádliga. - Jú, sjálvandi..., um tað er ynskjandi. — Jusi so. Bob ætlaði í somu bera nakað fram, men sund at læknin BERT SEYTJAN Johnsigurd Johannesen týddi eftir Evu Steen — Nú, pápi. Tað var frálíkt. ai hann fór út hiðani, ikki so? Jú... lá tú heldur tað, Manja, so... Winter skilti als íkki tað. dóttirin hevdi sagt. Nú kunnu vit tala saman. Winter tagdi framvegis. Vit hava altíð verið vin- folk, faðir. Alúð. Og tað sama er galdandi fyri fram.íðina, hel- dur tú íkki tað? Jú, lítla mín. sjálvandi. Úti á gongini stóð Bob. Ráð- Leit við vreiðum eygna- brá að læknanum. Læknin helt fyri við hann: Latum okkum fara ein túr. So skal eg greiða tær meiri frá viðursk'ftunum. Til tess at tú kann skilja tey. | Bob jåitadi, | Skilir tå, ungi maður. Sum | tók í arm hansara og hevði hann út úr sjúkastovuni Manja skelkað av hendingini | fyrradagin. Tú er maðurin, 'sum Manja ber alsk til. Bæði á 1140 0 #% *;“ 5 | eg havi greitt tær frá áður, er ein og annan hátt. Men við- skifti hennara við Ákre hevur borið við sær, at hon er vorðin ávirkað. Kynsligu viðurskifti hennara eru vorðin ávirkað. Og orsøkin til, at hon sýnir slíkan atburð móti tær, er hon, at fyri henni er tú ein luur av júst sama slagi sum Ákre. Men bert ávíst tíðarskeið. Bob skilti væl læknans. M nja bar hatur til oll mann- fólk. Tað hevdi sina orsøk. Ákre hevdi tikid s.udulin undan til- veru hennara. Hatia ódýrið. Er tú veruliga góður við hana, ungi maður. so fær tú neyvan betri høvi at bera fram hesa kensiu enn júst nú, heli læknin fram. — Ver hjálpsam- ur. Um kveldið fór Bob aftur til eypmannahavnar. Honum var onk; i væntu á Jútlandi. Ið hvussu er ikki fyribils. Á jarnbreytastødini = svedu Winter og Bob farvæl hver við annan. Viðskifii teirra var st. Tað var jú Manja, sum tók endaligu avgerðina, Og hon var tíkin. Bob og Mania skuldu á ongum sinni aftur hitta hvøri annað... frágreiðing Mikil framvezis. Hon sá allar høvdu verið veruligar. Í skóginum. Eisini søgnin um gullhjartað gjørdi seg galdandi. Manja græt. orøgv var á Manju sjónir. Sum … | Ein sjukasyssur mátti koma henni til hjálpar. Umsíðir kom tégv á hana. Oz hon sovnaði. Sovnað; saman við minninum um gullhjartað. Væl-aftur-komin. Bob. Hvussu gongur? Hópur av ungfólki var komin í Hil House, tá tey frættu. at Bob var afiurkom'n og skuldi byrja poppspæl sítt av nýegj- um. Men Bob var sinniligur. Var tå í Jútlandi? — Tá Manja varð neyðtikin? | Ungfølkini vóru forvitin. Hon var ikki neydtikin. Tað var hon. Blødini skriv aðu tað ið hvussu er. Tað er lygn. Blødini skriv aðu ikki tað, sum satt er. Bob royndi at mómæla. Enn fleir; ungfólk flokkaðust kring Bob við hópin av spurn- ingum. Bob uein uppá le'kpallin. Hann hevði ljóðfarið um herð- arnar og var hugsunarsamur. - Hesir tåpulingarnir, hugs- aði hann. Ræ tast vildi ver- ið at givið teimum eitt sip. Hann var vreiður. Men samstun dis syrgin. Nú var ongin Man- ja. Alt samband teirra millum var vorðið kvett. Brosið á andliti hennara, sum var so vakurt og fit. Før hann aldri at síggja bros hennara (Framhald) 44%