fríggjadagur 8. februar 1974síða 10

+ — — SIDA 10 , SOSTALURIN NR. |! 8. FEBRUAR CAMBODIANSKI FORSETIN 5 Ein ; her! ur efti nas FJALIR SEG Í minsta lagi 30 folk lótu liv og 70 særdust, tá cambodianski uppreistrarmenn sunnudag skutu inn yvir næstseinasta høv- uðsstaðin Pnompenh Tidindi år Pnom-penh søgdu aftaná álopið, at umleið 185 amérikanst framleiddar = 105 mm granatir raktu íbúðargkið beint við bústaðin og stjórn- rumsitingarbygningarnar hjá Lon Nol raka liggur beint forseta, Pochentong og landsbygdina uttanfyri staðin Pnom-penh. umframt at floghavnina Bankor, ið høvuds- Tad verdur upplyst, at 49 granatir brustu uttanfyri sjålva forsetaborgina, og at bygning- urin varð raktur. Lon Nol for- seti var ikki borgin; undir cambodianskur / hermaður ber eina + særda kvinnu burt- rakettir bíta á. úr eini húsatoft fólki lá og r álopið næstsei ta sunnudag, ir álopið. staddur í álopinum, hevði fjalt seg í einum trygdar skýli sum hvorki granatir ella Ein mongd av o rakst deyð ella særd úti á gøtuni eft forseta - men annaðhvort 24. PARTUR — Frálíkt. Vit byrja við einum te-munni. Manja flenti Fái eg eisini matin? Bob | flenti afturímóti So gevi eg| lyfti um, at tú kemur at standa royndina við hjálp frá góða. gamla Bob Manja fór at seta útá fmedan helt Bob fyri við Winter Vita tygum nakað at siga viðvíkjandi Ákre? Winter nikkaði játtandi Teir gjørdu tekin til hvønn | annan, at Manja mátti íkki hoyra tað. samrødan teirra mill um snúði seg um. Ja, ægði Win:er spaku-| liga. — Eg hevði samband við løgregluna í gjár. Sagt verður. | at Ákre er í batning. Hann ligg | ur framvegis á sjúkahúsi. Seinni | verður lega hansara flutt til eitt ríkissjúkahús. Málið er fram- veg's aktuelt. Ákre verður ákær . | dur og dómdur. Og á hesum | sinni kann dómurin ikki verða | annar enn viðgerð á sinnis-| sjúkahúsi ella okkurt | — Ja. Vónandi verður slopp! sovorðið | meira til hann læstur ið undan at hoyra hansara. Verður inni. kemur hann neyvan út- aftur áðrenn 10 ár eru liðin. IO hvussu er ikki áður enn hann er vorðin frískur Men hvussu er tað? Sjålvt | bestu læknar og serfrødingar kunnu fara skeivir í virki teirra. Meiri enn so, helt Winter Men tað er at vóna, at teir | ikki fara skeivir í hesum sam bandi. Eg fái aldri rógv í mítt sinn, um Ákre verður latin leys ur, uttan at hann er vorðin) rættsiktaður. Hvor kann vissa okkum um tað, spurdi Bob. Winter svaraði ikki spurningi num. Hvør kann nú tað, hugsaði hann. Manja boðaði frå, at drekka mudurin var komin á borðið Meðan tey fingu 'sær, bei Bob merki í sama fjarleika Manja hevði sýnt áður. Brosið | | Í |ja kom úr skúla og BERT SEYTJAN Johnsigurd Johannesen týddi eftir Evu Steen aði Winter um onnur álvarslig viðurskifti. = Hugsan = hansara snúð; seg um Ákre. Sama hugs an gjørdi seg galdandi, tá hann lø.u seinni fór innar í arbeiðs- rúm sítt. Og hugsan hansara endaði við hesum spurningi: Hver kann vissa nakran um nakað. Svarið var stutt: Ongin!!! Bob sýndi Manju mikið hjálpsemi, og tá hon fór til próv tóku í august mánaði, stóð hon | royndina uttan himpr. Sum aldri áður sýndi Manja áhuga fyri skúlabókum sínum Hon las í teimum altíð og stund. Winter helt, at hon gjørdi ov nógv av við lesnaði sínum. Men okkurt búði undir. Man settist at nætur- lesa. Lesa til langt út á var so vælsignað veruleikafjart. | nar halt hann. Nærum bert fyri at skava út yvir eitthvert Meðan Bob hugsaði um gen | | | | | um mikil hjálp. Hvat var hent Manju? Dótt- sum hevði verið hon síðan = konan ir hansara tu sína og atferð hennara. hugs Í doyði? Winter suffadi. kundi koma í hóslag við vinkon ur sínar. Av nýggjum. garð. Ein dagin kimadi í hurðini. Winter lat upp. urskiftini. Uttanfyri stóð Jløgreglumad- ur, og bodini, hann hevði atlbordi faðir síns. Tað var tu Magne Ákre var flýddur frá ríkissjúkahúsinum í Meðan ákæru til vega!!! Winter var fér nú at byrja av Enn einaferð. Hann var rådavillur og vera vóngysi dóttir sína allar letur á døgrinum. Manja var Winter leit innbúgvi sínum. Hann var noyd | tir sínari frá boð | verja okkum móti dur at síga dc unum, løgregl Manja var hon hoyrdi tey hon tey íkki Men aldri h'gar til ar, helt Win fær óivað hendur á honum i góð | ari tíð. Manja rovi Winter hennara og smiltis? V ella...? Winter hug burð hennara Ov so stóð h aði! Manja. frambera, vóru tey mest óynsk- kanska kannað; Jútlandi. tilfarið varð fingið lamin, Alt Prátið nýggjum! sum rådavillur. Eins nakar. Tað fór at|spurd; Manja. hjá sær at verja Ti, sam- | fyri! ung. | kannand; at øflum | nýggjum. Win:er. Heldur an var komin við. ræðslusligin, tá Í fyrstani skilti reidiliga. kemur Keypmannahavn- | einaferð. Og | skal Løgreglan Bert Manja| samur. — Tú veit, hvat nú er at gera? Vit verða at byggja verju — Jú, pápi, eg skilji væl við- Manja gekk yvir móti skrivi- eins og saknaði hon okkurt á veggi- num omanfyri. Pápi, segði hon síðan. —— Hvar er skammbyrsa tín? Á, skammbyrsan. Eg skal síga tær, at hon argadi meg ikki sørt, har hon hekk. Winter royn dí at gera seg álvarsaman, hóast hann ikki segði satt frá. te'rra skammbyrsuna gjørdist nærging ið. Gjørdist nærum ov eymt… Hvi goymdi tú byrsuna. millum um eg haldi at iu er ov hugtíkin av henni, helt Win'er Tey fóru at tala um Ákre. Av ivaleyst Ákre, helt tú tað, faðir. Álv- aratos, heldur tú tað? Hví vardi | løgreglan meg ikki yviri á heið hann | ini? Nú er hann flýddur. Enn | lur tú, løgregl- er Løgreglan | an fer at verja okkum? Ella eru sælir? di at brosa. | málburð! 'ar hon ikki rædd, Hon saði eisini um at-! Snúði seinastu tíðina »n bert og bros | hugsan = at una segði hann álvar- løgreglumenninir nærum líka- | — Nú. nú, Manja. Tú hevur eygnabrá | ikki fyri neyðin at nýta slíkan Hví stóð hon bert | Orsakað, pápi. brosaði sær síðan á: Pápi, kanska var tað rett fjala til = hansara. skammbyrs- (Framhald) 1974 ER