fríggjadagur 22. februar 1974síða 10

* * Ll % = AR SÍÐA 10 bruges til at køre komøg til kartoffelmarkerne og til at fragte fuglefangsten hjem fra den anden side af øen. Den dejlige varme aftens- mad står på bordet, det er »rastfisk« i dag, d. v. s. fi skesider, som har hængt ude, indtil de er tørre' og brune. Derefter koges de. Det lugter fælt for den uvante, men det smager Fjerpragt, hoved og vinger krænges af, som om det var SOSTALURIN NR. IS — 22. FEBRUAR 1974 Der ligger en stabel under udenfor køkkendøren. herligt. Til dessert får vi ra- barbergrød. Disse sure stil- ke er, hvad man kan få af »bær og frugt« i dette nord- atlantiske land. Her vokser dog store mængder af kvan- ne, stilkene skæres ud i små stave. De er meget saf- tige, og spist med sukker smager de sjovt og godt. Der skal også bages i dag. »Dril«, som hver hus- mor har sin egen måde at lave på. Det bages uden gær, men bliver alligevel kraftigt. Tidligere bagtes det ovenpå komfuret. Her laves drilen af rugmel og hvedemel og sættes i ovnen, og snart efter spreder den- ne uforlignelige friskbagt- brød-lugt sig i hele huset. Verdens bedste te Det er blevet aften. Køer- ne kommer langs bygaden. Der bliver malket, kalve og vr OR py rr 4, . Mig 277 PTE LATE a" Fárefangsten er farlig, da fjeldene ender meget stejlt ned í Atlanterhavet. lam fár deres mæik, og da det stadig er lyst, gár vi en lille tur. Der har været sá lidt sol i ár, at man er bange for kartoflerne. Her skærer man firkantede stykker af græstørven, som så lægges med græssiden nedad med grønsværen med kartofler- ne imellem. Disse ternede marker ser man allevegne på de grønne skråninger. De hundretusinde fugle høres ikke ret meget mere. Oceanet sukker nedenfor, fjeldene, vi går indenfor. I det lune køkken kom- mer tevandet pá. Her gives kun overfladevand, og det bliver til den bedste te, man kan fá. Vi sidder ved bordet og strikker. Mange færøkvinder er omvandren- de strikkeopskrifter. De har det hele i hovedet, og hæn- derne laver de smukkeste arbejder. »Hvad laver I de lange vinteraftener?« - Ja, der er altid arbejde, og her i huset findes altid et lille lager strikkevarer. Desuden strikkes undertøjet til husfaderen. Det må være varmt, når han skal ud og fange stormfugle i novem- ber. Snart sover vi alle. Nat- ten er meget stille, luften er meget ren, Kun stormsva- lerne sover ikke. De kom- mer ind til rederne om nat- ten fra havvidden. HEDVIG MALMSTROM et stykke overtøj, fuglen havde på. 25. PARTUR Winter seitis t i stólin. sum stóð framman fy skriviborðinum Tað v rt, nú vorðið honum greitt. hví Manja heyði so stór an áhusa fyri skaminbyrsuni, ið hevð; hingið á vegginum, og sum hann hevði tikid niður. Av einfaldari orsøk. Hon hevði i umbúnað ta byrsuna til verju. Til verju móú Magne Sama kveldið kom órógv í Sinn Manju, og tveitti seg aftur oz fram ini. Uitan at hon sjálv visti tað Á hesum sinni tóktist tað Akre. aftur hon i song ikki vera Magne AÅAkre, sum ræddi hana. men onnur andlit. sum nærkaðust andliti hennara við miklar; ferð Påpi, pápi, ropii Manja. Brådl'ga gjørdust andlitini sjón ligari enn ådur, eins og handa- takini um lkam hennara gjørd ust veruleikakendari. Men hesu ferd var tad påpi hennara, sum roynd: at vekja hana úr óhugnaliga dreymi- num Manja. Góðasia barnið hvat bagir tær? Eg droymdi. Ringan dreym. Kennir tú teg frægari? Heldur tu, at tú fer at sova at ny- | | ara var fylt við |. | | ; I tryggari, um tú leggur teg aft- ur? g haldi tað. Royn um tu ikki kann vna, helt Winter blidliga fyri við dóttrina Hon seitist upp í songini. Nei, pápi. Tu må fara. Ver hjá mær. Hann seitist á songarstokkin ;g troystaði hana. Likam kenn órógv. Hann ikki merkti tad væl. Men umsíðir batnaði hon og| legði seg aftur. Á hesum sinni! við brosi yvir varrarnar. Í svøv- ni teskaði hon fyri seg sjálvan: — Eg elski teg.... segði tann vula blóman. — Ég elski teg somuleiðis, segði tann bláa blóman. Og tær sveimaðu við vindi- num. Kystu hvorja aðra á krúnublóðini. Og sólin breiddi reislar sínar yvir heiðina. Í framtidini skal tá bera tavn, segði tann bláa blóman. Tú skal eita gullhjariad. Ti tú hevur eitt hjarta av gulli. Tað var ongin. annar enn júst tú, sum vardi meg frá deyða... 2999 Morgunin eftir, tå Manja leit BERT SEYTJAN Johnsigurd Johannesen tyddi eftir Evu Steen aði á bókahill faðir síns eftir bók, hon skuldi nýta í samfan- di við plantulæruna í skúla- num, kom hon-fram á nakað | ovanlgt. 15 hvussu er átti tað |“ ikki at liggja á eini bókahill. Manja gjørdist forvitin, og for at kanna, hvat tað mundi vera. Væl innballaða í klæði og annað tilfar, kom hon fram á skammbyrsuna, sum hevði hing J á vegginum! | Hvussu kundi tað bera til, at faðir hennara hevði fjalt byrs- una júst á hesum stad? Tað heyði verið rimiligari, um hon varð fjald í skuffuni undir skrivitorðinum. Manja hevði neyvan hugsað leingi um hetta, áður enn hon varnaðist fótafet í trappuni. Hon bar skjótt at, skammbyrsuna aftur. Eiti kveldið kom skúlavin- kona Manju, Lis, á vitjan. Nei. hon skuldi ikki órógva stórveg's. Bert siga tokk fyri lánið av matematikkbókini hjá Manju. Manja var vorðin dúglig í matematikkini og kundi leið- beina hinar skúlafelagarnar. Winter lat hurðina upp. tá hann hoyrdi onkran pikka á og fjaldi Og har stóð Lis. Sum var full av sjálvsáliti. Eitt lívs- stykki. Hevdi Manja bert kunnað komið í hóslag við gentur sum Lis. Kanska hevði tað bøtt um niðurbendu tilveru hennara, hugsaði Winter. — Eg skuldi bert lata Man- ju fáa matematikkbókina aftur og siga tøkk fyri lánið. Vilja tygum gera so væl og bera henni heilsu frá mær? — Kemur tú ikki inn at rinda mødina, spurdi Winter. — Hon er á kamarinum. Annars tøkk, harra Win- ter. Eg fari í Hit House. - Kanska hevur Manja áhu ga at fara somu! leið. - Eg haldi ikki, at so er. Eg bar tað upp á mál við hana í skúlanum í dag, og tá segði hon seg ongan áhuga hava. — Vit kunnu spyrja hana enn einaferð. Winter rópti á Manju, sum kom til sjóndar beinanvegin. Halló. Manja. Tað var ma'ematikkbokin. Ég fari í Hit House. Kemur tú við? Mnaja risti við høvdinum. — Nei, eg leggi íkki í at fara hagar. — Eg kann koyra tykkum til dansihølid, segði Winter. — Og vera eftir tær um midnáttarleit- ið, Manja… Manja bíndi eina stund. Hon bar kenslu av. at tað fór at frøa faðir hennara, um hon fór í dans. Saman vid Lis. So síga vit tað, meðni. Eg kom) í dans. Skal beri gera meg til. So komi eg. Kvika tær, segði Lis. Mcdan Manja gjørdi seg til, ringdi Winter efúr einum bili og ásetti tíð, nær hann skuldi koma. hana, Lis og Winter prátaðu eina | | | | | | stund um virksemi hansara. Winter legði til merkis undir samrøduni, at Lis var framkom in. Meiri enn Manja. Hóast aldursmunur ikki var, Eisini hon var seytjan. Hon kundi tosa, handa fritt- an. Helt Winter. Um mangt og hvat. Líkt og ólíkt. Manja var liðug. og leiðin gekk til Hit House. Væl av fólki var í dansi í kvold. Beinanvegin Manja trein inn ar í dans'hølid, ferðaðust eygu hennara móti pallinum, har hann si6d og leikti á ljóðfari sínum. Bob var nærum burtur í poppspæl; sínum, helt Man- ja. Hon kendr tånleikin, sum kortini onga åvirkan hevdi á hana. Ødrvisi var vid Lis. Hon var hugtikin. Ikki bert eina lotu, men alla tidina. Men hevdi Bob verid nærum burtur i poppspæli sínum, varð | sinnalag hansara púrasta koll- rent, tá hann fekk eygað á Manju. — Var tað ikki Manja, sum stóð har niðri á dansigólvi- num. Nærum í einssmi? Hon var komin afær fyri seg eftir hending'na í Jútlandi? Bob veittraði til hennara, og hon veiitrad; afturímóði. — Helst ikki kortini, hugsadi Bob. — Hon tykist ikki vera fegin. Men tað, at hon er kom- in afuur í Hit House, sigur ikki onki. Lis. skulu vit dansa? Ein unglingi spurdi Ájú. Latum okkum bert tað. Men royn nú at dansa væl. (Framhald) 5 Í |