leygardagur 1. juni 1974síða 9

SOSIALURIN Vinningsbyti DEILDIR OG VESTM! Á <23 p STRENDUR < ØRVÅGUR RS ANDVÅCUR b fyri 1973 verður útgoldið partaeigarunum á høvudsskrivstovuni og í øllum deildum og skrivstovum bankans móti avhending av býtisseðli nr. 14. Sum tað framgongur av roknskapinum eru kr. 126.058, — ógoldið vinningsbýti frá árum framman- undan. Vit heita ti á partaeigararnar um at hyggja eftir, um teir ikki eisini liggja við gomlum býtisseðlum, og at senda hesar inn saman við býtisseðlunum fyri 1973. SJOVINNUBANKIN AVGREIDSLUR: FUGLAFJØRDUR SN 2 N SANDAVÅGUR +! TORSHAVN *NÓLSOY - N V SKO! FJ SKOPUN SANDUR SKALAVIK SY d okkara BERT SEYTJAN Johnsigurd Johannesen týddi eftir Evu Steen 30. PARTUR Himmalin var grálittur. Tað sirm- iði. Veðurlagið og hugsanir Manju í hesi løtu samrimadu frá- líka væl. Og hugsanir hennara vóru daprar, har hon sat í bussinum millum ótal av ødrum ferðandi. Triggir regndropar pikkaðu á rútin, har Manja sat. Eitt. Tvey. Try. Taldi hon. Men hóast depru hugsanir sínar royndi hon at vinna mótið aftur. Við orðunum: — Eg gerist aldri eydnusæl. So leingi, hann er á lívi. Hasin Magne Ákre. Bussurin koyrdi. Langur teinur. Her hevði hon aldri verið áður. Pad kendist, sum ferðaðist hon í aðrum landi. Eins og hon varð jakstrað. Eins og eitt villdýr. Á sama hátt mundi Ákre kenna veruleikan, helt Manja. Júst á sama hátt. Eisini hann varð jakstraður. Meðan hon soleiðis sat og hugsaði, segði bilstjórin: — Sudurvestvegur! Sudurvestvegur! Manja vakn- aði mest sum úr svøvni. Hon skuldi fara úr bussinum, tá hann var komin higartil. Júst so. Tað hevði hon lisið í kortinum. Manja so gjørdi. Og har stóð hon. Einsamøll. Vindur hevdi avloyst iotid. Helt Manja. Og ljós hár henna flaksaði í vindinum. Her var sannur tómleiki. Einki fólk á getuni. Bert nekur hús. Manja fór til gongu. Gekk langt og leingi. Har var Engdraget! Har búði hann, Magne Akre! Men í hvørj- um av hasum húsunum hevði hann tilhald. Hýrubilforarin visti ikki at siga henni. Enn minni v sti hon. Manja fór spakuliga yvir móti teim nógvu húsunum. Tey sóu illa út, helt hon. Vistu nærum ikki á hverja lið, tey skuldu falla. Tí stóðu tey bert. Manja byrjaði av nýggjum at seta sær sjálvum spurningar Hvat gjørdi hon her um leiðir? Hví var hon komin higar? Men svar fekk hon einki Hon hevði hondina um skamm- byrsuna. Visti hon tað ikki bein- leiðis, so kundi hon minnast, hví hon var farin heimanifrá. Og kom- in higar Meðan Manja gekk hugsunarsom í útjaðaranum av Keypmanna- havn, pikkaði Bob á dyrnar hjá harra Winter. Hurðin varð latin upp - Góðan dagin, harra Winter, segði Bob Ber mær til at hitta vøkru dóttir tygara? Winter brosaði. Tiverri, Bob. Hon er uttan- dura. Á vitjan hjá skúlavinkonu. Haldi eg. - Tað var spell, helt Bob. Eg vonadi, at hon var vid hus. Men hvi siga tygum bert »eg haldi tad«? - Eg havi orsøkir til tess, svaraði Winter. Manja var Ein banki er handilsfyritoka, hvors handilsvera er peningur. Hann, ið hevur pening til avlops, setir hann inn. Honum, ið vantar tøkan pening, veitir bankin lán. Soleiðis verður bankin við til at skapa tað lívgevandi renslið í samfelagnum og fremja sparsemi og hjálpa fólki til undir egið borð. at seta fót SJOVINNUBANKIN hevur, síðani hann varð stovnaður, altíð roynt at staðið fremst, lofta teimum nýggju tíðunum og teimum fyribrigdum, sum tær hava fort við sær. Lat tí Okkara verða banka TYGARA BANKA banki heldur enn ikki login, tá hon kom! úr skúla í dag. Men kanska er tað bert nakað, eg haldi. Hon er óivað á vitjan hjá skúlavinkonuni. Winter, segði Bob avgjerd- ur. Tygum eru mær so ivasam- ur. Hevdu tygum viljað gjørt mær tann beina at ringt til hesa vinkonu hennara og spurt, um Manja veruliga er har??? Ég veit ikki hjá hverjum, Manja er á vitjan. Ikki tað? Bert tað, at gentan eitur Kirstin og at allar skúlavin- konurnar skuldu á vitjan til hennara. Skuldi Lis eisini á vitjan? Ja, soleiðis skilti eg, svaraði Winter Eg kenni telefonnummar | hennara. Eg kundi spurt hana, helt Bob. Kundi eg lænt telefonina? Jú, sjálvandi, svaraði Winter Løtu seinni gjørdust Bob og Winter vitandi um veruleikan! Nei, tad var als ongin avtala um at vitja nakra vinkonu. Als ikki Winter var rædslusligin. Hann byrjaði at leita eftir skammbyrsu ni. Men hon var ongastaðni at finna! Manja hevði tikið hana at hann var vitandi um tað! Teir komu fram á kortið. Mania hevði kannað, áðrenn hon var farin heimanifrå,og gjørdust i sama vidfangi vitandi um, hvagar hon var farin. Winter, segði Bob kvikliga. Tygum síggja merkið, sum er gjørt á kortið. Við einum penni? Jú, svaraði Winter. — Merk- Uttan ið er sett á kortið. Og nærindis merkinum stendur Engdraget !!?? Teir litu hver at oðrum. Báðir spurdu teir sjálvan seg: Hvat í vidastu verð tekur hon sær fyri? Engdraget? Winter segði seg ikki vera vit- andi um, hvar Engdraget var. Men tad vist Bob. Tad er å Amager, segdi hann: Ein limur í poppbólki okkara býr har onkustaðni. Har búgva eisini onnur. Teirra millum Magne Akre! Magne Akre? Býr hann har? Bob hevði onga viðmerking, men segði avgjerdur: Harra Winter. Ég fari út hagar um tygum vilja læna mær bilpeningar. Eingin ivingur er um, at Manja hevur í umbúnað at seta í verk tiltøk móti Akre Sum kunnu enda í einum sorgar- leiki. Vit eru nú vitandi um orsøkina til, at hon er farin frå húsum seinnapartin! Í lagi, segði Winter. Her hevur tú tríati krónur til bilkovr Kvika tær bert ing Imedan seti eg meg í samband vid løgregluna, legði Winter afturat Manja nærkaðist húsum Akre. Uttan hon sjálv var vitandi um tað. Hann hevur tilhald í onkrum av hesum húsunum. Spakuliga helt hon leiðina fram. - Brádliga festi hon eygað á eitt mannfólk. Sum í skundi hvarv úr eygsjón hennara! (Framhald)