leygardagur 21. september 1974síða 10

Síða 10 Nr. 49 — 21. september 1974 stað, var skramblið frá teimum trimum elposunum, sum Einar bilin hjá Arna lossaði inn i Waag. Tórur, Maja og Jógvan komu at búgva á Búðargerði 9 hjá ein- ari sera dámligari konu, sum æt Kort av Íslandi Ennelene skuldu Yfhols Ina, F búgva hjá Arna Waag Inar og vegur 16 í Koparvogi, Betta og eg komu at búgva hjá Ingibjorg á Hofteigi 40, eg tekk ongantið at vita, hvar Gunhild Waag búð aug Vit fóru upp kl. 8 og kl.9 ) tosaði eg ið Einar og gjørdu IV | nittast te Garði til at tosa um, hvat vit skuldu gera í Reykjavík ella hvar vit skuldu fara hesar dag rnar, áðrenn rundferðin við Esju< byrjaði, 6 Kl. 11 fóru Betta og eg saman aug við Ingibjorg til Hveragerði, tað eru 0. u. 45 km frá Reykjavik. Vegurin úr Reykjavík til Hvera- gerðis er, sum so manga aðra- staðni í Íslandi, góður, men har er eisini, sum so nógvastaðni har í landinum, ógvuliga oyði, reyn og berar fjallasíður, og stórar skriður. Hetta skriðurnar, er eyðkenni fyri flestu fjøll í Íslandi. Hesi dimmu reynini og skáldaðu fjallasíðurnar eru tað er tær tórbart landslag, men ikki mikið yndi yvir ti Uppi á Kambi På vit komu upp á Kambin, sum er oman fyri Hverageði, fingu it annað at síggja. Vit sóu ut “ ferðafólk, sum er r dalin. sum bygdin Hvera hagar, noyðst at fara av gerði er í. Har reyk av kókandi aftur uttan at hava sæð nakað vatni í ollum dalinum, vit sóu 89 bygdina Selfoss, og vit sóu Nær við Hveragerði er Eyrabakka, og úti í havinum soust Vestmannaoyar Í Hveragerði eru nógv vakstr allir ahús, hvar sosialurin vekstrir vaksa. Fyri 16 árum síðani (hetta er skrivað 1962) vóru eingi vakstrahus i Hvera- gerði, men so var tað ein dani, ið æt Kristensen, sum sá teir stóru møguleikar, sum vóru í teimum heitu keldunum. Hann bygdi fyrsta vakstrahús í Hveragerði. Nú eru nógv, eg taldi tey ikki, men víða um í dalinum lá vakstrahús vid vakstrahús. Henda dag vóru vit saman við Ingibjorg inni hjá lærarahjún- um, sum hon kendi, tað vóru Torgunnur Bjernsdóttir og Bjorn Ólafur Pálsson. Har ótu vit dogverða. Hetta vóru ógvu- liga dámlig fólk, tað var Bjorn Ólafur Pálsson, sum segði okkum frá dananum, Kristen- sen, ið bygdi fyrsta vakstrahús- ið í Hveragerði. Hesi bæði lærarafólk hevdu bæði verið á Danmarks Lærerhøjskole, og serliga Torgunnur Bjernsdóttir tosaði frálíka væl danskt. Vit hugdu at gosinum Grýlu, sum goysir einaferð um tíman, men Reykjavík sagnum seguliga vera illa eftir- farandi. Kl. 14 fóru vit heim aftur til Reykjavíkar, óku upp úr hesum vakra dali niðan á Kamb, meðan dalurin aftan fyri okkum reyk av kókandi vatni, og henda sama høvdu skift nakað av peningi okkara til íslendskan pening. Tað vísti seg at vera nógv at gjalda t. d. 60 oyru fyri eina svávuldós ella 20 kr. fyri 50 g av tubbakki, men tá vit so fóru at rokna eftir, var tað ikki dýrari meguligir tað er goysa dúgliga, tí rundan gosholið lá hópur av pappíri. Gosið hjá Grýlu hægst 7—8 m. Annars vilja teir verða við, í Geysir skal vera nógv viknaður um hesi seinastu árini. Sjálvt teir hava fylt ov mikið av sápu í hann, til at fáa hann at goysa, so komið stað olfsfjall, har sigst Ingolf Arna- son, fyrsti landnámsmaðurin at vera jarðaður, men hetta man ikki tílíkt risagos, sum Geysir ber orð fyri at gera, og væl sást, at fólk høvdu fóðrað Grýlu við sápu til at fáa hana at um sápu- Ing sum so mangt í islendskum frá- dag hittust vit, sum avgjert var á hotel Garði. Har komu ásamt um, at dagin eftir, 4/8, skuldu vit gera útferð til Snæ- Waag, sum ráddi okkum til at fara hesa ferð. Ferðin skuldi vara 2 dagar, vit skuldu fara við tveimum bil um, og farið skuldi vera kl. 10 fellsnes, tað var Arni Rýmdu av vellinum Tá henda avgerð var tikin, fóru vit „ein túr i byin« við 10 ára Arna Kristina Kristinu, dóttir leiðvisara gomlu Waag sum var ein Oføra fitt og sera skilagóð smágenta, hon tók ábyrgdina av at ansa eftir okkum ógvuliga álvarsliga. Vit vóru inni í handl- ymist, Vit um og keyptu okkum tubbak og okkurt annað. enn heima hjá okkum, ódýrari. Kl. 20.30 fóru vit vellin til at hyggja at fótbólts- leiki millum lendingar. Tað føroyska lands liðið hevði verið í ferðini saman við Leikvellurin var við okkum til Íslands »Drottningini« tætt vid Hofteig 40, har Betta og eg búðu, 0. u. minuttir at ganga. Har var ein hópur av áskoðarum, men leik- urin var syndarligur fyri okkum foroyingar at hyggja at. Tá fyrri hálvleikur var liðugur var steðan Hesum orkaðu vit ikki at hyggja at og rýmdu tí og fóru hver til sín at dagin 8—0 til íslendingar hvíla okkum til ferðina eftir Meira NEYNDU HANN SVARTI Johnsigurd Johanne ef eftir sir Arthur Co tya Pr 2. PARTUR Av teirri orsøk, at royndirnar tóktust hava óbeinleiðis sam- band við Woodman's Lee-målid. A, Hopkins. Eg havi fingið fjar- ritið, sum tygum sendu mær í morgun. Satt at siga h avi eg bíðað eftir týgum. Komið og fáið tygum ein bita saman við okk- um. Bráðkomni gestur okkara var ein maður, sum fólk tóktust geva ans. Hann mundi vera í tri- atiárinum. Var klæddur í sera snotuligan búnað. Burður hans- ara var slíkur, at hann átti at vera vanur at ganga í uniformi. Eg bar kenslu á hann. Á navnið, sum var Stanley Hop kins Ein ungur sum Holmes hevði virðing fyri. Men virðing Hopkins fyri vin- manni mínum var lítil. Tað visti eg Hopkins tóktist ikki góðum hýri. Eygnabrýr hansara vóru síðar og dekkar. Hann setti logreglumaður, vera 1 es Nei. annars tøkk! Eg åt ein hita. áðrenn eg kom higar. Ég hevði verið i býnum um nåttina frá i gjár kom i it geva nnihaldið i Einki. Øgiligt spell. Men eg for skeivur. Tad gongur afturå, heldur enn framå? Tad sær ikki mætari ut. Slíkt er tað. Eg må heldur fara at kanna málið. Bert tygum vildu gjert tað, Holmes! Tað er fyrsta stóra roynd mín, og eg veit eingi liv- andi ráð. Vælsignaður Holmes! Roynið og verið við og hjálpið mær! Jú, jú. Eg havi av berari tilvild lisið allar vitnisfrágreið- ingarnar og hinar frágreiðing arnar, sum eru tekar í málinum. Hvat hava tygum annars gjørt við ta lítlu tubbaksmappuna, sum var funnin júst á ti stað, har brotsgerðin varð framd? Hopkins gjerdist bilsin og segði: Tað var maðurin, sum átti mappuna. Fyrstu bókstavirnir í navni hansara vóru skornir í mappuna. Innanfyri. Mappan var úr Og maðurin var ein gamal kópa kópaskinni. veiðimaður Men hann hevði onga pipu? Nei, vit komu ið hvussu er ikki fram á nakra pipu lítið avt Hann roykti Kanska hann h nakað a liggjandi til at hevur tubakk geva vinmanni við hatta av teirri orsøk, at eg hevði havt tubbaksmappuna sum eitt høvudslid i kanningun- um, um eg sjálvur skuldi staðið fyri teimum, segði Holmes. Hann helt fram: Vinur mín, Watson, lækni, veit annars einki um hetta málið at siga. Sjálvur hevði eg einki havt ímóti, um greitt varð frá av nýggjum úr innihaldinum úr nevnda málinum. Gerið so væl og gerið ein samandrátt av hend- ingini, Hopkins! Stanley Hopkins tók ein papp- irslepa úr lummanum. Eg havi nekur uppskrift um viðurskiftini hjá Peter Carey, byrjaði hann. Hann var føddur í 45 og sostatt var hann 50 ára gamal. ágrýtin kopa- og I 1883 hevði Hann var hvalaveiðimaður. hann leiðsluna umborð á kópa- veiðibátinum Sea Unicorn frá Dundee. Sum fyriskipari umborð á Sea Unicorn var hann heppin, men árið eftir, í 1884, legðist hann uppi á landi Síðani ferðaðist hann í nøkur ár. At enda keypti hann sær eitt Lee, nær litið oki. Woodman's indis Forest Row í Susse Har hann tilhald ar doyði hanr Framhald heldur á fótbólts- foroyingar og is- sum