leygardagur 2. november 1974síða 12

Síða 12 sosialurin Vit fóru inn í eitt hús, sum stóð niðan fyri vegin, og maðurin teknaði hesa skitsuna: a) er »Esja« við bryggju, b) er húsið, sum maðurin teknaði »skitsuna í, c) er Landsbankin, og d) er »Rikid«, strikurnar eru vegir Eg takkadi manninum hjarta- liga og for til gongu vid skitsuni framman fyri mær og kom til „Ríkið< i ellum góðum. Seinni, tå eg sá Tór og Jógvan attur eg dugdi ongan mun at síggja á visti eg Maja gjarna høvdunum á teimum teimum, hvar >Ríkið< var og Betta vildu eisini síggja >Ríkið<, tað sluppu tær sjálvsagt, men tær fóru ikki inn. Tad fóru Torur, Jógvan og eg. Mangir halda, at Eyafjorður er vakrasti fjørður í Íslandi. Tað dugi eg ikki at meta um, men Akureyri er ein vakur býur. Hann er høvudstadur á Norðurlandinum og næststersti býur í Íslandi. Har eru um 9.000 fólk, og hann hevur tað fram um aðrar smábýir, at har eru vakrari vakstragarðar, og tað vísir seg at vera meira ansur fyri at fáa tre at vaksa har enn aðra staðni í landinum. Har eru mong áhuga- verd stød, sum ferðafólk eiga at síggja Býurin er nossligur við breið- um vøkrum húsum og krambúðum. Kram- búðirnar á Akureyri góvu teim- um í Reykjavík einki eftir. byurin gøtum og storum, Br Mathiasarhús og Mathiasar- kirkja standi uppi á bakkanum Har eru eisini mentaskúlin og Lystigarðurin. Kirkjan er stási- lig, hon hevur tvey torn og sigst at kunna rúma 500 fólkum. I kórinum eru fimm vindeygu, tey eru ell prýdd við litaðum glas- myndum. Tað mittasta vindeyg- að segði kona, sum visti okkum kirkjuna — er úr kirkjuni í Cowentry í Onglandi, sum var bombað undir seinasta heims- bardaga. Hini fýra vindeyguni eru gjørd eftir ti mittasta, men sjálvsagt ikki við somu motiv- um, og givin kirkjuni av íslendskum hjúnum. Nr. 61 — 2. november 1974 a A [AA [AA AÅ AA [ ÅA[ AA [Å [AÅ[Å[Å[ÅA[AÅA [ff Vakstragarðurin ella Lysti garðurin er nær við kirkjuna, har er standmynd av Mathiasi Jockumssyni Í vakstragarðinum var almik- ið av sáaðum blómum við latinskum og islendskum nøvn um. Eg havi ikki sæd vakrari vakstragarð nakrastaðni Tað var donsk kvinna, Mar gretha Schett, sum byrjaði at gera henda vakstragarð, og í garðinum er mynd av henni við hesari „Hun gerði garðin frægan. (Kl. 14 var Einar aftur á fótum) Eyafjørdur er 60 km langur frá botninum og ut á Ólafsjarðar múla, og Akureyri er býur í Íslandi; frá Gróðrarstaði, innskrift: longsti sum er innast til Oddeyri, id er uttast eru 3,5 km. Sildaverk smidjur eru ongar i bynum, men á Krossanesi og Dagverðareyri, sum eru væl uttan fyri byin, eru sildaverksmidjur firðinum er Hrisey, beint út av Dalvík. Hrisey er heldur stór oyggj, men ikki er nógv fólk á henni. Hon er lág, men heldur breið og kúput. Nakað er dyrk- að, men fiskiskapur er sjálvsagt høvudsvinnan hjá teimum, sum búgva har Vit løgdu ikki at í Dalvík, men fingu at vita, at har búgva 0. u. 900 fólk. Uttari er Ólafsfjørður, har eru o. u. 1000 fólk Komnir áraka Hrisey, tjúkn- aði tað fyri einum æli, og tað, sum honum, var kavi, ættin var útnyrðingur norðan. Úr Dalvík leggja teir veg út- eftir, tað helt eldri maður av manningini á »Esju«, fór at vera eitt ónyttugt arbeiði, ti hann væntaði, at vegurin fór at ryðja burtur, og har sá ikki matari ut tær beru skriður at vísa seg, men tað kom úr men ein enn so, har voru kann væl vera, at tað sá verri út, enn tað verunliga var Á Akureyri búði presturin og Vit fóru av Akureyri kl. 15 og skaldið Mathias Jockumsson, og sigldu út eftir Eyafirði. Úti í Meira 8.PARTUR Tann fremmandi náttargers Mín harri, segði Stanley turin var ein klænstraligur Hopkins.—Hvør eru tygum, og Í byrjanini hoyrdu vit av og á maður. Hann mundi neyvan hvat gera tygum her? onkrar fremmandar reddir. Men hetta bygdafólkini, sum um vegir. ikki onnur slotaðu voru enn her eitt so óttafult menniskja, sum hesin maðurin bar prógv um vera eldri enn 20 ár. Ongantid áður havi eg sæd Madurin fekk eygad å okkun báðar, meg og Holmes, og byrjaði at tala: Tit umboða løgregluna, hal TEIR NEVNDU HANN SVARTI >. Johnsigurd Johannegt eftir týa [] sik Arthur Conan } | v Reddir teirra tagnaðu brátt, og náttarkvirran seg okkum At enda hoyrdu vit bert regnið teska eina lotu og klokkusløgini frá kirkjuni, sum lá fjart hiðani Sløgini søgdu okkum, at nåttin alsamt gekk. Klokkan var tvey myrkast um hetta mundið Just ådrenn nyggjur morgun rennur upp Vit hvukku orsekir til tess Okkurt skav hoyrdist.Og tað minti okkum á júst sama ljóðið frá lásinum, tá tað verður latið upp Onkur har á getuni uttan fyri smáttuna. Enn eina- ferð hoyrkist skav. Tað púra greitt maður royndi at fáa lásið upp. Eftir ollum at doma hevði tað gingið betur hjá honum hesuferð ella var hann betri utgjørdur, ti brádliga hoyrdu vit hurðuna verða latna upp og mannin fara innar í smáttuna seig yvir Nåttin var við. Og høvdu var var Ein Letu seinni hómaðu vit geislar frá einum kertiljósi. Og nú bar til at síggja, hvat maðurin hevði fyri. Hann var risthentur. Og miklar kroppi hansara. Hann var í einum jakka A hevdinum rørslur vóru í og knæbuksum hevði hann húgvu Vit ræðslusligin fram fyri seg. Síðan sóu, hvussu hann stardi setti hann kertistubbar frá sær á borðið og hvarv úr okkar Har kom hann aftur við einari bók í hondini eygsjón i okkurt húsahorn Spakuliga hevði hann seg móti borðinum, meðan hann blaðaði kvikliga í bókini. Brád liga var tað sum hann kom fram á okkurt, hann sóknaðist eftir Nú tóktist hann vera illur. Og við knýttum nevum lat hann bókina aftur og setti hana á hillina, har hann hevði tikið hana. Síðan var ljósið sløkt. Neyvan hevði maðurin fyri umrátt seg og farin út úr smáttuni, tá Hopkins tók í hann. Maðurin tóktist nú vera ræddari enn áður. Eldur varð av nýggjum kveiktur í ljósið, og har stóð fangi okkara saman við logreglumanninnum. di eg meg skilja, segði hann. Tit halda ivaleyst, at eg havi okkurt samband við deyða Peter Careys. Men so er ikki. Ég kann vissa tykkum um, at eg eri osekur Tad fáa vit greiði á seinni, segði Hopkins. -Men fyrst av ollum. Hvat er navn tygara? John Hopley Neligan, sva raði tann fremmandi Eg legði til merkis, at Holmes somu letu, kvikliga skeittu yvir á hvenn annan. Ber til óheft? Nei, als ikki Hvi skuldi eg so sagt tygum og Hopkins, júst í maðurin svaraði, hjá mær at tala tað? Svara tygum mær ikki, fer tað at gangast illa í rættinum. Nuvel. So skal eg síga tygum tað, segði tann fremm andi.—Hví ikki. Hóast tað er tað ringasta eg veit? Hava tygum á nekrum sinni hoyrt um Dawson og Neligan, spurdi hann síðani! Framhald