leygardagur 12. oktober 1974síða 10

málsliga vóru betur íslendingar Vit føroyingar staddir enn skiltu islendskt og dugdu so mikid at tala islendskt, at teir væl skiltu tad, sum vit søgdu, flestu av teimum medan teir sum Vit voru litið einstakir íslendingum, saman við, dugdu islendskt annad enn tosadu væl enskt, men flestir hildu seg bara til tad islendska, og tad var sjálvsagt gott nokk hjá okkum Danskt vóru teir ikki kønir í men eg haldi, at teir gjarna vildu duga danskt Vit fóru so til Reykjavíkar, og áðrenn vit fóru hver til sín, gjørdu vit av at fara um borð á »Esju« kl. 21. Vit ótu so nátt- Í uw vi ! FTP 40) verða hjá Ingibjorg, og kl. 21 fóru vit um borð á okkara steggur í Reykjavík var »Esju«, og at enda á hesum sinni Um borð á »Esju« Kl. 22 fór »Esja« úr Reykjavík. Gunhild Waag ikki við Hjúnini fingu klefa (kamar) fyri var seg sjálvan, meðan Tórur kom at búgva saman við trimum islend ingum á nr. 12. Maja og Jógvan Einar og Annelena fingu innivist á nr. 18, Betta og búðu á nr. 50. Klefarnir góðir, og ternurnar sóu út til at búðu á nr. 1 vóru vera dámligar Tað vóru nógv ferðafólk við »Esju«, eg haldi, har mundi vera fult av fólki, bæði á 1. og 2. plássi. Har vóru fólk, sum vóru c Ai. i "Bw 8 sosialurin rundferð um landið, men har var eisini nógv fólk, bæði vaksin og børn, sum vóru á ferð frå einum staði í Íslandi til annað. Sum vit skuldu fáa at síggja, fóru nógv í land í teimum ymsu plássunum, vit vóru inni á, og nógv kom um borð aftur. 7/8 kl. 8 vóru vit i Vest- mannaoyum, men har var stegg- urin so stuttur, at vit ongan veg kundu fara, men vit settu tó fótin á land, so kundu vit í hvussu er siga, at vit hevdu verið í Vestmannaoyggjunum. Vit fóru úr Oyggjunum o. u. kl. 9 og hildu leiðina eystureftir „fram við Suðurlandinum. Veðrið var av tí allarbesta. Vit sóu tær leiðir, sum føroyingar vóru vanir at royna. Kl. 12 komu vit móti Portlandinum, vit sigldu tvertur við Dýrhálaey og innan fyri Reynisdrang. Hann er þpúra berur; í einum staði er hann eitt sindur vallaður, meginlandið innanfyri var eisini ógvuliga ber- ligt. Komnir til gekk leiðin tvertur við Meðal- landsandinum eftir Meðalland- buginum móti Ingolfshøvda. Meðallandsbugurin er breiður, og sandurin er so lágur, sum teir vita, ið her hava verið, at einki sást til hansara, tó at sýnið var Hjerleifshevda VESTMANNAEYJAR Nr. 55 — 12. oktober 1974 av ti besta. Tað er einki at ivast í, at skip, serliga tey, sum ongan motor hava havt, illa hava kunnað bjargað sær her, tá álandsvindur hevur verið. Vík í Mýrdali er lítil bygd, o. u. 350 fólk, eystan fyri Dýrhóla- ey. Haðani er, líka eystur til Ingolfshevda, endaleysur oyði- sandur 30—40 km breiður mill- um fjals og fjøru. Vit sigldu eystureftir og sóu Skeiðarár- jøkul, tætt vesta fyri hann er eitt hitt prúðasta fjall í Íslandi, Lómagnupur. Vit sóu Skafta- fellsjøkul og Øræfajøkull. Beint niðri undir Øræfajøkli er kirkju- bygdin Hof, hon er beint inn frá Ingolfshevda. Veðrið var av tí fagrasta, sum tað verður tikið til í grindavísuni: >Havet var som et slebet spejl.« Skeidarajøkull, Skaftafellsjøk- ull og Øræfajøkull við Hvanna- dalsknuki, sum er hægsti tindur í Íslandi 2119 m, eru allir fastir í Vatnajøkli; niðri undir Skeiðará jøkli er Skeiðarársandur. Tá ið vit komu eystur Skaftafellsfjøru og fyri Svina- Ingolfshevda, um fellsfjøru móti vóru vit so nær landi, at vit heilt týðuliga sóu strondina, vit sóu, at tað breyt á sandinum. Alt sjálvtsagt á ferðalagið var fótum — Fyri Ingolfshøvda vóru vit kl 18, og kl. 20 vóru vit fyri Breiða merkursandi og Breiðamerkur jøkli. Har sigldu vit fram við smáoyggjunum Tvískerum og Hrollagsoyum, síðan sigldu vit tvertur um Mýrabugin mót Vesturhorni. Vit komu fram við Hefr og Hornafirðinum, har sum føroy ingar undir krignum keypti nógvan fisk og førdu til Ong lands. Á Honrafirði fóru fleir foroysk skip á land. Har inni á landi var amerikanskur flog vellur at síggja við teimum am boðum, sum brúkt verða einum tilikum staði. Vesturhorn er, sum foroyinga vita, eitt sjáldsamt berg skrætt og rivið við skriðum og tindum. Vit sigldu nú tvertu um Lónsvíkina móti Eystur horni. Hetta kveldið komu vit á t: við islendsk hjún, sum vóru kringferð við >Esju<. Maðuri æt Otto Baldwins, hann hevði mong ár verið í Amerika. Kona æt Snjólaug Sigurdsdóttir Balc wins. Hetta vóru sera dåmli fólk, tey buðu okkum heim t sín, tá vit komu aftur til Reykj: víkar. Meira LJ TE. NEVNDU HANN SVART — Johnsigurd Johannés% ty ag eftir 9 sir Arthur Conán Dpyle / 5. PARTUR — Jú, so var tað eisini handa tubbaksmappan, sum lá á borð- inum. - Á hverjum borðenda lá mapp- an? Hon lá miðskeiðis á borðin- um. Mappan var úr ógarvaðum kópaskinni. Ur skinni, girt við tunnum hárum, við leðursnóri uttanum. Innanfyri stóðu bók- stavirnir: »P. C.« Í mappuni var eitt sindur av skipstubbakki. Frálíkt! Hvat meiri vita tygum at siga frá? Stanley Hopkins tók eina brúnlitaða bók við uppskriftum upp úr lummanum. Bindið uttan á bókini var illa farið, og sjónskir blettir vóru á bloðunum Á fyrsta blaðnum stóðu bók stavirnir >J. H. N.« og árstalið >1883a. bók hana á Hopkins rætti Holmes ina, og Holmes legði borðið bókina, Varisliga kannaði hann meðan vit báðir, Hopk- ins og eg, skeittu yvir á hvønn annan Á hinari síðuni á pappirinum í bókini vóru prentaðir bókstav- irnir »C. P. R.« Og síðan vóru fleiri blød, skrivað á har einans tel vóru Ein onnur yvirskrift kallaðist »Årgentina«, ein triðja „Costa Rica,< meðan hin fjórða kallaðist »San Paulo.cÉ Til hverja av hesum yvir- skriftum vóru knýtt hópur av teknum og tølum. Fáa tygum nakað burtur úr hasum uppskriftunum, spurdi Holmes. Eftir ollum at dema eru hatta listar yvir okkurt, sum hevur við pening at gera. Børsin kanska. Eg helt annars, at bókstavirn- ir »J. H. N.« vóru byrjanar- stavir hjá onkrum semings- manni, og at »C. P. R.< hevur verið okkurt viðskiftafólk hjá hesum semingsmanni Roynið orðini Canadian Pacific Railway, segði Holmes. Stanley Hopkins briksladi spakuliga, samstundis sum hann slerdi ein knyttan neva i annað lærið Min byttlingur, segði hann Sjålvandi er sum tygum siga. So eru »J. H. N.« teir einastu byrjanarstavirn- tað so, ir, sum vit hava fyri neyðini at greiða Eg havi fyri langari tid síðan granskað teir gomlu børslistarn ar. Men onga staðni eri eg komin fram á nakran semingsmann frá 1883, hvors byrjanarstavir sam svara við áður nevndu. Men kortini havi eg varhugan av, at fyriliggjandi byrjanar- stavir fara at geva okkum tey bestu leitingarsporini. Tygum eiga saman við mær at viðganga, harra Holmes, at hasir stavirnir svara til eitt navn á onkrum persóni, sum framveg- is er á lívi — t. v. s. manninum, sum myrdi Peter Carey. Somuleidis eri eg av teirri áskoðan. at eydna okkara við at koma fram á hetta skjalið, fer at greiða okkum steðuna, hví morðið varð framt. Andlitsbragd harra Holmes í hesi letu sýndi, at málið nú hevði fingið stóra áhuga hans- ara. — Eg eri samdur við tygum i báðum framførslum tygara, segði hann. Samstundis kann eg viðganga, at bókin vid upp- skriftunum, sum nýtt varð í kanningunum, er í tráð við summi av sjónarmiðum mínum Hava tygum gjørt royndir til tess at finna áður umrøddu virð- isskjøl? I løtuni fåa skrivstovurnar hópin av fyrispurningum um júst hasi skjølini. Men tó óttist eg fyri, at fullfiggjaða yvirlitið yvir partaeigararnar í hesum suðuramerikansku fyritøkunum er í Suðuramerika, og at tað fer at ganga rúm tí, áðrenn komið verður fram á partabrovini, segði Hopkins. Framhald