leygardagur 30. november 1974síða 10

Síða 10 lendingar skuldu gera við fossin, sigur segan einki um. Tá sigur Sigrið við faðir sín, at selir hann fossin til onglendingar, so skuldi hon leypa í fossin. Fossurin varð ikki seldur. Gullfossur er stersti fossur, eg havi sæð, og so segdu teir, at hann var lítil henda dagin, ímóti hvat hann ofta kundi vera. Vit steggaðu við Gullfoss stund og tóku myndir av foss- inum, síðan fóru vit heim aftur móti Skálholt, men nú fóru góða vit aðra leið, eystari. Vit komu til Herppar, Hrunamannahrepp og Galtafelli, á Galtafelli var Einar Jónson, myndaheggari, føddur. Vit komu til Hrepp- hólar, og nú vendu vit norðuref- tir móti Skálholt. Allan henda vegin líka frá Gullfossi til Skálholt var av besta jarðarlendi, veðrið var nú av tí fagrasta, sólskin og eitt lítið lot, og fólk hoyggjaðu allastaðni, sum vit komu fram- við Á Skálholt gera teir nýggja kirkju. Uttan tykist hon at vera sosialurin Nýggja kirkjan á Skálholti heldur tung og klossut. Hetta er krosskirkja við torninum mitt uppúr. Innan fer kirkjan vist at vera stásilig, tá hon verður liðug, men hon var so stutt á leið komin enn. Hon er høg til loftið, og í ellum vindeygunum eru litaðir mosaikrútir, eg haldi, tað mátti farið at verið heldur nyrkt inni í kirkjuni, men sjálsamt verður tað óivað, tá id sólin fer at skína inn gjøgnum hesar litaðu rútirnar. Kirkjan stendur í sama stað sum hin gamla Brynjólfskirkjan stóð, og hon verður lika stór.A Skálholt er lítið bygt nú, har er væl vallað og arbeitt allar vegir rundanum, men tað var ikki lætt hjá okkum eftir tí, sum her er at síggja nú, at hugsa okkum ta glæsiligu tíð, sum har á hesum mæta bispa- sæti. Bispasæti var har frá ár túsund fimtiseks, 1056, og til seytjanhundrað nitiseka, 1796, har var prestaskúli og seinni låtinskuli. Har var Jón Arason, seinasti katolski biskupur, hann sum hevur yrkt ljómur, og tveir Nr. 69 — 30. november 1974 synir hansara hálshegdir, her var Jón Gerikson, biskupur tikin Hvítá, nær við Gullfoss ” av søgum, og her búði Brynfálfur Sveinsson, biskupur, sum er gitin millum annað fyri at hava bjargað nógvum virdis- miklum íslendskum handritum frá at misfarast. Á heimvegnum fóru vit gjøg- num Hveragerði. Vit vóru í einum Vakstragarði. sum eitur Eden“ har keyptu vit blómur og ymist grønmeti, síðani vóru vit og sóu Grýtu goysa. Heima í Reykjavík vóru vit kl. 22. Vit fingu ein temunn og fóru ao til songar. 16'8 hvíldu vit okkum. Hugdu eitt sindur av býnum og fóru tíðliga til songar. — Hetta málið havi eg drigist við í 10 dagar, Watson. Við hesum fari eg at gevast við royndunum til tess at fáa tað uppklárað. Í morgin hugsi eg, at tað Holmes avgjerdur. Júst til ta hevði Hopkins, og vit okkum sæti við borðið ið frú reikað fyri maðurin var í frålikum lag yvir eydnu sina 11. PARTUR. verður uppklårad, segði tíðina, Holmes ásett í fjarritinum, kom triggir fingu morgunmatar hevði fann ungi løgreglu Hudson gjørdist teirra millum, sum tók ein syndarligan enda. Neligan myrdi Carey við skutlinum og flýddi úr ræðslu um gerð sína. A leiðini út úr smáttuni misti hann unum, við til at visa Carey og síðani spyrja hann um virðisskjelini. Tygum merkis, at nøkur virdisskjøl vóru merkt, tað. Og tað var meginparturin, sum ikki var merktur fey merktu virdisskjølini vóru te småttuni av berari nidurskrift- hevði tikið bókina: vid sum hann hava kanska lagt til meðan onnur ikki vóru „sum komu aftur á marknað roynt at myrt eitt menniskja við einum skutli? Nei,eg trúgvi tí ikki. Ja, kæri vinur mín. Men tað er neyðugt at hava eyguni við hverjum veti, sum fer fram. Vinmaður siga tygum, at eg allan morgun havi heldur neyðugt er at hava kraftarmiklar armar, Men stoyturin í úthúsunum hesa nattina elsinl aftanfyri hin myrda Kann hugsast, við álvara i, at min, Watson, kann venjingar. Tad ei ikki torført, og gjørt enn skal tað eydnast væl skutilin veggin slíkur, at igjøgnum var kom Tygum gera meg bilsnan, Holmes. Er meiri? Halda tygum, at frågreid- ing tygara stendur mát við øll krøv” loyvt at krevja Eg eri framvegis ikki í iva. Eg eri komin eftir, at Neligan hevði tilhald á Brambletye Hotellinum júst somu náttina, sum morðið varð framt. Kamar hansara var í stovuhæddini. Og hann kundi fara uttar, tá hann ynskti tað. Somu náttina fór hann oman í Woodmans Lee, har hann hitti Peter Carey í småttuni. Illstøda eftir sir Arthur Conán Men eftir at vera flýddur bar Neligan ótta fyri at koma í nánd av smáttuni eina tíð. At enda vann hann dirvi til sín og herjaði aftur á småttuna. Hesuferðina fyri at fáa teir neyðugu upplýsingarnar úr log- bókum Careys. Er hatta ikki greitt og hartil einfalt, spurdi Hopkins. Holmes risti við høvdinum. Eg havi bert eittans at mótmæla, Hopkins. Og tað er, at frågreiding tygara óhugsandi kann samsvara vid veruleikan. Hava tygum å nøkrum sinni brosadi og Halda tygum vid vissu, at in i London tann ungi og klæntrasligi Neli- loysningur tygara er tann rætti Eftir øllum at døma hevði san hevur havt dirvi til at fremja spurdi Holmes Carey hini skjølini. Tann ungi slíkt morð og hevjad skutilin? — Ég ivist ikki eina lotu, Neligan hevði stóran áhuga fyri Er Neligan maðurin, sum svaraði Hopkins at fáa hendur á tey ómerktu kann drekka eins nógv av — Tiverri, men eg kann ikki skjølini, so hann kundi fáa eina romm-brennivini sum Svarti siga meg vera samdan við endaliga uppgerð og soleiðis Petur? Var tað ikki eisini eitt tygum greiða flokjuna skeggprýtt andlit, sum var at síggja í úthúsunum tvær nætur frammanundan? Nei, nei, harra Hopkins. Tað er ein heilt annar persónur, sum vit eiga at hava áhuga fyri Hopkins sat bilsin og lýddi á harra Holmes. Vónir og sjálvsálit hansara vórðu til einkis av hesum lestrinim. Men kortini vildi hann ikki vera við undirlutan. Tygum kunnu tó ikki nokta fyri, at Neligan var hjástaddur hesa náttina, harra Holmes, segði Hopkins síðan. orð Framhald