leygardagur 21. desember 1974síða 10

| Sida 10 -) at ein og hvor feroyingur, sum er nóg iðin, nog dugnaligur og nog smartur, hevur meguleika at sleppa í okkara klubbar. Prestur var púra burtur í eðrum heimi og stakk upp, tá ein arbeiðskona pikkaði á hurðina og segði, at nú var bert ein hálv- ur tími til fundartid Hann fór upp á loftið og skifti, og eina letu seinni bakkaði hann sín 150 hesta Volvo 164 út úr bil skúrinum og setti kós moti Hotel Krotu Runt um í bygdini sóust hog- tíðarklæddir ålvarsmenn seta seg inn í skinandi bilar og stevna móti sama máli x x Menn hittust í forhellini á hotell inum, og lagið var framúr gott Klubbin hevði fingið 14 av 26 tingmonnum, so ikki kundi sig- ast annað, enn at framtíðin var ljós. Ikki so at skilja, at Sharks Club International í Krotuvik hevði myndað flokk og stillað upp til løgtingsval. Hetta var als ikki neyðugt. Tað var meira gagnligt at hava menn í øllum flokkum. Okkurt av blødunum hevði mutlað um plutokrati og ósunnan útvikling, men hetta var bara tann vanliga føroyska øvundsiukan ella fólkasjúkan, sum Effa kallaði tað. Í grundini var hetta nakað av ti mest sunna og fruktagóða við Sharks. Hetta eftir sir Arthur Conán h at mótsetningarnir millum menn, ið annars kanska áttu at verið fíggindar, hvurvu. Nú vóru hesir menn vinir og breður Njóðveldismenn sótu friðarligir undir liðini á sambanúsmonnum osfr. Nógv var, sum skilti, men meira bant saman. Limirnir trokaðust rundan um teir, sum vóru afturvaldir ella nývaldir. Allir vildu ynskja til lukku og bera fram góð ynskir. Onkur hevði eisini okkurt smá- ting sum skuldi »ornast«. Síðani fóru teir til borðs, og prestur kendi seg eitt sindur for- fjónaðan við sinum fýra stemm- um. Men tá hann kom at sita millum Effa og ein blíðan dana, kendi hann seg ikki heilt einsa- mallan í verðini. Ein av teim nývaldu kom strúkandi framvið við einum fylgi av herðaklapparum í hel unum Fad ræður um at selja seg sjálvan, eh til veljararnar altso, um at brúka effektivar amerik- anskar salgsmetodur. Tann, sum ikki kann koma á ting, hevur bara ikki uppdagað re- klamens makt. That's' all 1 prinsippinum er eingin munur å einum løgtingsmanni og eini tubu av Colgate. Prestur suff- aði, nei, einki visti hann um re- klamens magt, og hatta við tannpastuni gekk hann als ikki við til. * í xÝ Heta okkara, krotuvikarprestur, — Nú skal eg siga tygum frá ti legnasta partinum av allari sosialwrin Nr. 75 — 21. december 1974 hevði góðar stundir til at eyg leiða kammeratar sínar, har teir sótu rundan um veitsluborðið á Olympuni ovast á Hotel Krotu. Her vóru teir allir: stjórarnir, yvirlæknarnir, advokatarnir, tannlæknarnir, verkfreðingarn- ir, teir donsku toppembætis- menninir, teir føroysku topp- embætismenninir, heryvirmenn- inir, prestar og kommunulækn- ar, grannskoðarar og fabrikant- ar, oljukongar og reiðarar. Stutt sagt: Feroya mætastu synir, plutokratiið, sum illar tungur søgdu. Prestur gjørdist aftur í góðum lag. Hvat skuldi hann annað. Tað vildi verið ótakksamt at sitið her og lúna við vitanini um at teljast millum Føroya mæt- astu synir. Forsetin, Bolli Didriksen, solustjóri, sló á glasið og segði: Gott kveld og vælkomnir, mínir harrar, hemarar, hevdi eg nær sagt, latið okkum nú eftir fornum siði opna fundin við at drekka eina skál fyri stovnara okkara Al Capone sála. Limirnir skálaðu í togn. So ringdi forsetin við einari stórari silvurklokku og rópti: Berið hummaran inn! Hurðarnar fóru upp, og inn komu átta vakrar krotuvíkar- gentur, kroturnar, sum tær itu millum hemarar, við hummara og snapsi. Tær gingu runt og skonktu, og samreðan helt so spakuliga uppat, tí nú fingu menn annað at hugsa um. Við álvarsomum andlitum fóru 14. PARTUR hendingini Eg var smáttuni, tá hoyrdi onkran ið endamålid. neyvan komin ut ur kins. klubblimirnir at lima hummarar- nar sundur. Hetta var ein vøkur sjón, borðið í Sharks Club: stórar desir av hummarum, sátur av reyðum, dungar av ødum, østers og fliðum — og so var hetta bert til at leggja botn við, døgurdin, tað var jú ræst kjøt og súpan. * Ý Ý Triggjar tímar seinni er Olymp- an sum ein kókandi pottur. Kroturnar renna kinnareyðar til og frá við fetum og floskum. Veitslurómurin veksur sum etl- andi brimgangur, men hetja okkara luttekur sjáldan í hesum ti meira dionysiska partinum av fundinum. Hetta semir seg sum vituligt ikki einum presti, at lut- taka í slíkum. Sjálvandi kundi hann drukkið og etið seg um rygg, uttan at nakar hevði frætt tað, tí brødurnir eru hundrað prosents loyalir í øllum livsins vidurskiftum. Tad veit prestur, men sømiligheitin hevur eitt mark. Tann ungi stjórin talar. Hann greiðir limunum frá, hví og hvussu vit best kunna tæna samfelagnum samstundis sum vit tæna okkum sjálvum: Vit eru fólksins tænarar, vit mugu ansa eftir, at vit við okkara stóru vitan á øllum samfelagsins økjum nýta hesa vitan rætt. Ti eru vit ikki bert fólksins tæn- arar, men eisini fólksins leiðarar Førarar . . . rættar Effa. tygara i okkurt trygt vardhald, harra Hopkins. Hetta rúmið er Førarar! rópa allir hemararnir. Ja, lat okkum bert vera erligar sum altid og siga førarar, helt stjórin áfram. — Hetta gevur okkum eina um eg so má siga serliga ábyrgd. Tað eru tvey slog av livandi verum: forarar og tey, sum verða ferd. Hetta geldur niðan sjóvarmálan, har vit ógviliga apropos oh... hava tikið navn okkara, og hetta geldur í mannaheim- inum. Hoyrt, hoyrt! ljóðar tað frá vælhýrdum klubblimum. — So mikið størri er ábyrgd okkara, heldur tann ungi stjórin fram. — Har niðri eru tey, sum skulu førast, hann peikar út igjøgnum vindeygað og niður á bryggjuna, har krotuvíkingar standa og landa við sveittanum úr hverjum hári. — Har niðrt er Føroya fólk, her uppi eru vit. Tað gevur ábyrgd mínir harrar. — Ja, ja, rópa hemararnir. — Hatta er Føroya fólk, vit eru elita Feroya fólks. Fólkið hevur álit á okkum. Aldri vilja vit svíkja hetta álit, sum fólkið hevur á sínum førarum! — Tað er bara pláss fyri ein- um førara í Føroyum, mutlar Effa vid einum undarligum inn- tonktum brosi. — Hvat sígur tú? spyr prestur. — Nei tað hevði onki upp á seg, skál prestur! Stjórin talaði framvegis, men prestur hoyrdi ikki alt, tí danin undir liðini á honum, tað visti Kæri vinur. Málið gjørdist at enda lætt at loysa. Um tað hvussu er illa hóskandi til var ein sjómaður, kundi tað bert Harra Holmes, segði Hop- nærkast. Eg smeyg mær ti 1 tygum. Men framvegis eri eg skundi millum runnarnar, aftan fyri smáttuna óvitandi um, hvussu tað eydn- verða onkur av manningini hjá Peter Carey umbørð á »Sea Eg veit ikki, á hvenn Unmnicornc. hátt eg skal sýna takksemi móti Eg kundi ikki koma eftir, at hann hevði verið við ødrum aðist tygum at koma fram til skipi. Eg nýtti triggjar dagar til Ein maður kom sníkjandi. Fór innar í smáttuna og skar í eitt róp. Hann kvikaði sær aftur á dyr, og áðrenn eg varnaðist tað, var hann horvin Hvor maðurin var og hvat hann hevði í hyggju so seint á nátt, veit eg ikki. Síðan gekk eg ein langan tein Ferðaðist eg við toki til Tun- bridge Well og haðani til "London. Seinni kannaði eg áður nevnda kassa. Men eingin peningur var í honum. Bert nøkur pappír, sum eg ikki tordi at selja. Peter Carey var burtur. Og eg var havnaður í London. Í pen- inganeyð. Tað einasta, eg hevði eftir, var starvið sum veiðimaður. Eg kom fram á eina lýsing frá onkrum av hesum umboðsmonn- unum um hýru við einum hvala- veiðifari Hetta er alt, eg veit at siga Eg taki uppaftur, at um eg var Svarta Petur at bana, skulu myndugleikarnir veita mær tekk. Ti eg spardi teimum eitt reip! Ein gjøllig fråsøgn, segði Holmes. Hann for á føtur og festi sær í pipuna. Eg haldi ikki, at tygum eiga at bíða við at seta fanga hetta úrslitið Tað er stutt at greiða frá. Av teirri einfaldu orsek, harra Hopkins, at eg var á beinari leið heilt frá byrjanini. Tað er ikki óhugsandi, at bókin við niður- skriftunum hevði verið mær til ógagns, um eg bert hevði hana at lita á. Just sum tygum gjørdu, Hopkins. Men alt, sum kom mær fyri oyru, bendi á somu leið. Tann ogiliga styrkin. Hógvið til at nýta skutilin, romm-brennivínið og vatnið, tubbaksmappan - alt hetta bendi á, at tað var ein sjómaður, sum var hin seki! Eg hevði vissu fyri, at byrj- anarstavirnir »P.C.« vóru ikki teir hjá tí myrda, sjálvt um Peter Carey gjørdi lítið av at roykja. Og eingin pípa var at finna í smáttu hansara. Tygum minnast kanska, at eg spurdi. um nakað whisky var í smáttuni. Tygum játtaðu, at so var Hvussu nógvir landsmenn okkara hevdu funnið uppá at drukkið romm-brennivin, tå onnur sløg eisini vóru til taks? Jú, eg var visur í, at tað var ein sjómaður Og hvussu komu tygum fram á hann? at fjarrita til Dundee og bíða eftir svari. Síðani fekk eg ein lista yvir nevnini á manningini við Sea Unicorn í 1883. Patrick Cairns var ein teirra, og kanniagararbeiðið fór so smátt at verða lokið. Maðurin var staddur í Lond- on, og eg gjørdi av at fara til East Land. Har sekti eg undir skiparanavninum Basil eftir ein- um dugnaligum veiðimanni. Og her er úrslitið! - Tað er frálíkt, segði Hopkins. — Frálíkt! Tygum eiga nú at lata tann unga Neligan leysan so skjótt sum gjørligt. Eg haldi, at tygum eiga at bera honum eina um- bering samstundis. Hasin blikk- kassin má sendast aftur til hansara. Men sjálvsagt eru tey skjølini, sum Peter Carey seldi, horvin fyri alla tid. Har er bilur tygara, Hopkins, og tygum kunnu taka fanga tygara vid samstundis. Hava tygum okkum fyri neydini undir rættarviðgerðini, fer tilhaldið hjá mær og Watson at verða onkustaðni í Noreg. Ég fari at geva tygum nærri boð um hetta seinni! Endað