leygardagur 13. september 1975síða 10

| OR NEED ON Síða 10 Þ — Er nakað, sum eg hati, so er tað tað, svaraði eg. — Nei, eg ætlaði bert at vísa tygum eitt. So vísti hann mær trý. Tá helt eg fyri, at eg skuldi fara niður- undir at vissa mær pláss við borðið, áðrenn farið varð at eta. — Nei, hatta skulu tygum einki hugsa um — segði hann. — Eg havi longu verið og vissað tygum pláss. Tá vit kortini hava kamar saman báðir, helt eg eisini vit kundu sita saman við borðið. Nú kundi eg ikki torga harra Kelada. Tað var ikki nóg mikið, at eg var á sama kamari sum hann og át tríggjar ferðir um dagin við sama borði sum hann — nei, eg fekk ikki so mikið sum farið út á dekkið, so var hann har í stund- ini. Og ikki hugsingur um at kveistra hann burtur, tí so eiga- sert tað kom honum til hugs, at tú legði ikki í at koma í hóslag við hann. Hann ivaðist ikki í, at oll vóru líka altrá at hitta seg. Hevði eg verið heima við hús, hevði eg kunnað givið honum durafjórðingin, uttan at tað rein við hann, at eg einki vildi hava við hann at gera. Og eini merki- lig evni, hann hevði at vera saman við ellum. Tað gingu ikki meira enn triggir dagar, so kendi hann øll umborð. Og allastaðni skuldi hann vera uppii. Skipaði fyri ymiskum kappingum, savn- aði pening saman til virðislenir, skipaði fyri golfspæli, konsert og grýluvetislu. Hann var alla- staðni. Ísenn. Eg haldi so av- gjørt, at eingin umborð kundi torga hann. Vit róptu hann hin sjálvklóki og tað so hann hoyrdi. Men so eigasert tað rein við, hann helt hetta vera rós. Men ongantið var hann so ótolandi, sum tá vit ótu. Máttu sita har í ein heilan tíma og lurta eftir hansara svassi. Hann var hjartaligur, glaðlyndur, mesn- utur og pásetligur. Alt visti hann betur enn hini og tók sær tað illa upp vart tú ósamdur við hann. Slepti ongantíð einum evni hvussu lítisvert tað so var fyrr enn hann hevði fingið mót- stødumannin at síggja sakina úr hansara sjónarmiði. At hann skuldi kunna vera á skeivari leið, kom honum ikki til hugs. Hann var maðurin, sum visti alt. Vit sótu við borðið hjá skips- læknanum, og eingin okkara hevði óivað fingið orðið fyri seg, tí læknin tímdi ikki, og eg sat ísakaldur og óframatkomandi, hevði ikki eisini ein maður sitið har, sum kallaðist Ramsay. Hann var líka so pásetligur sum harra Kelada og argur um, at hin skuldi vera so sjálvklókur. Orða- dráttur teirra var harðligur og eingin endi á honum. Ramsay var amerikanskur konsul í Kobe. Hann var stórur og førur maður frá »the Middle West«; so væl í holdum, at klæði hansara stóðu á tambi. Hann skuldi nú aftur í starv sítt, hevði verið eitt rend í New York eftir konuni, sum hevði verið heima í eitt ár. Frú Ramsay var lítil og fitt, av vakrastu konum, fryntlig og skemtingarsom. Konslar fåa vånaliga løn; hon var vakurt og einfalt ilætin, men hon dugdi at klæda seg so, at hon altid bar seg væl. Eg hevdi neyvan varnast hana serliga nogv, hevdi ikki tad verid vid henni, sum kanska ikki er so sjåldsamt hjå kvinnum, men å okkara døgum ikki kemur so sjónliga fram í medferdini, men tú fekkst ikki hugt at henni uttan at koma at hugsa um, hvussu lítillátin hon í grundini var. Og sum hetta klæddi henni! Eitt kveldið, vit sótu við døg- urðaborðið, komu vit av tilvild at tosa um perlur. Í bløðunum hevði nógv tjak verið um tær perlur, sum teir listinlærdu Japanarar gjørdu, og læknin helt fyri, at hetta mátti sum rímiligt var minka um virðið á teimum ektaðu. Tær vóru longu hópin góðar og mundu sum frá leið fara at gerast fullkomnar. Og sum tað var honum so líkt, treiv harra Kelada grammliga eftir hesum nýggja evni. Hann sgði okkum frá ollum, sum vert er at vita um perlur. Eg haldi ikki, harra Ramsay mundi hava petti skil á perlum, men hann kundi ikki bara sær at tjakast við hin og ikki vardi leingi, so ruku teir saman í harðligum orðadrátti. Eg hevði áður sæð, hvussu harra Kelada kundi sita og øsa seg upp, men ongantið sæð hann so á rokinum sum nú. At enda segði Ramsay okkurt, sum mundi nita fast, ti harra Kelada ripaði nevan í borðið og rópti: — Ja, eg skuldi so kortini vitað, hvat eg tosi um, liggi beint á ferð til Japan at kanna allan henda perluidnad teirra. Eg arbeiði innan hesa starvs- grein, og tað er ikki ein tann einasti maður, sum har starvast, ið ikki vil banna upp á, at tað, sum eg sigi um perlur, er satt. Eg kenni allar tær dýrastu perlur í heiminum og tað, eg ikki veit um perlur, hevur einki upp á seg. Hetta var spildurnýtt fyri okkum, tí hóast alt mesnið, hevði harra Kelada kortini ongantid sagt nøkrum, hverjum hann handlaði við. Tað einasta, vit vistu, var, at hann var á ferð til Japan í einhverjum handils- erindum. Hann hugdi sigursæl- ur uttan um seg. — Teir fara ongantið at verða forir fyri at framleiða eina perlu, sosialurin Nr. 62 — 13. september 1975 sum ikki ein serfrødingur sum eg fari at kunna avdúka við hálvum eyga. Hann peikaði á perlubandið, sum frá Ramsay hevði um hálsin. — Tygum kunnu líta á míni orð, frú Ramsay. Hatta perlu- bandið, tygum hava um hálsin, fer ongantíð at minka í virði. Frú Ramsay rodnaði, og lítil- látin sum hon var, læt hon bandið glíða inn um blusuna. Ramsay hevði seg framyvir, hugdi upp á okkum allar, og tað sást ferðil av einum smili i eygnabránum, tá hann segði: — Ja, hatta perlubandið hjá frú Ramsay er ikki so heilt av leið, ha? — Eg varnaðist tað alt fyri eitt, — svaraði harra Kelada. — Devulin! hugsaði eg við mær sjálvum. Hatta eru perlur! — Ja, sjálvandi havi eg ikki keypt tær sjálvur, men stuttligt kundi verið at vita, hvat tygum halda, tær munu hava kostað. Á, einar 15.000 dollarar ella harumleið, haldi eg. Men eru tær keyptar á Fifth Avenue, skuldi tað ikki undrað meg, um einir 30.000 dollarar eru latnir fyri tær. Ramsay smiltist óreinur. — Tygum verða kanska ovfarin, tá eg sigi tygum, at frú Ramsay keypti hatta perlu- bandið í einum veruhúsin dagin fyri sum vit fóru úr New York fyri 18 dollarar. Harra Kelada rodnaði sum hummaraklógv. — Tvætl í tygum! Hatta perlubandið er ikki bert ekta, men ongantíð havi eg sæð so nógvar og vakrar perlur á einum bandi og so stórar eisini. — Skulu vit vedda? Eg veddi 100 dollarar, at tær eru eftir- gjørdar. — Eg taki av. — Á, Elmar, tú kanst jú ikki vedda um nakað, sum tú ert púra vísur, — helt frú Ramsay fyri. Ein farri av einum brosi lá um varrar hennara, og ein ferðil av ábreiðslu kendist á reddini. — So, tað heldur tú ikki, ha? Tá eg fái høvi at vinna pening so lættliga sum hetta, vildi eg verið steinbýttur, um eg ikki tók av. — Jú, men, hvussu kann hetta prógvast? — helt hon fram. — Her stendur bert mitt orð ímóti ti, sum harra Kelada heldur. — Latið meg síggja hatta perlubandið, og er tað eftirgjørt, skal eg siga tygum tað í stund- ini. Eg Lavi ráð at missa 100 dollarar — segði harra Kelada. — Tak tað av tær, góða, og lat so handa harran sleppa at hyggja at tí, tað honum lystir. Frú Ramsay aftraði seg eina løtu, tók so hondina upp til lásið. — Eg fái tað ikki upp, segði hon. — Harra Kelada verður noyddur at líta á míni orð. Eg fekk bráddliga ein so- vorðnan varhuga av, at okkurt ódámligt var á ferð, men visti einki at siga. Ramsay sprakk á føtur. — Kom, lat meg, nú skal eg lata tað upp. Hann rætti harra Kelada perlubandið. Hesin fekk sær eitt lesiglas upp úr lummanum og kannaði perlubandið gjella. Eitt gleðisbros fór um snøgtrakada, dimmholdaða andlit hansara. So læt hann perlubandið frá sær aftur og skuldi beint siga okkurt, tá hann bráddliga varn- aðist, hvussu frú Ramsay sá út í eygunum. Hon var líkbleik, sum skuldi hon steinsvimad. Stóð og stardi at honum við vidopnum, ræðsluslignum eygum. Og í teimum hómaðist ein bønlig bøn. Hetta var so mikið sjónskt, at tað undraði meg, at maður hennara skuldi ikki varnast tað. Harra Kelada bráðtagnaði við vidopnum munni og gjørdist so hummarreyður. Tú sást næstan, hvussu hann bardist við seg sjálvan. — Umberið meg, eg fór skeivur, segði hann. Hasar perlurnar eru frålika væl eftir- gjørdar, men so titt og knapt, eg kannadi tær vid lesiglasinum, så eg sjålvandi alt fyri eitt, at tær vóru ikki ektadar . . . Ja, 18 dollarar, meira er so hatta frasið ið hvussu er ikki vert. Hann fekk sær pengamapp- una upp í hondina, tók ein 100- dollaraseðil úr henni og fekk Ramsay hann uttan at mæla orð. — Hann kann kanska læra tygum ikki at vera so sjålv- klókur eina aðra ferð, tygum, segði Ramsay, tá hann tók við seðlinum. Eg legði til merkis, at harra Kelada ristist á hondunum. Hesi tíðindini fóru sum róta- súpan um alt skipið, og harra Kelada varð illa argaður hetta kveldið. Hann mátti tola mangt prikið fyri, at hann — sum altíð var so sjálvklókur — varð blivin lumpaður. Men frú Ramsay fór niður í kahúttina at leggja seg. Hon hevði sovorðna hevuðpinu, segði hon. Morgunin eftir fór eg upp at raka mær. Harra Kelada lá í koyggjuni og hevði fest sær í eina sigarett. Bráddliga varn- aðist eg eitt veikt skróvandi ljóð og sá eitt bræv verða stungið inn undir hurðina. Eg læt hurðina upp og hugdi út, men har var einki menniskja at síggja úti í gongini. So tók eg brævið upp í hondina og sá, at tað var stílað til Max Kelada. Navnið var skrivað við spjaldrastavum. Eg fekk honum brævið. — Hverjum man hetta vera frá? Hann brety tað upp. — Áh! Út úr brævbjálvanum tók hann, ikki eitt bræv, men ein 100-dollaraseðil. Hann hugdi upp á meg og rodnaði aftur. So pettaði hann brævbjálvan smátt sundur og fekk mær. — Hevdu tygum viljað blakað hatta út gjøgnum kúgveygað? Eg gjørdi, sum eg var- biðin, og brosaði til hansara. — Ongum dámar at verða hildin fyri gjøldur = — segði hann. — Vóru perlurnar ektaðar, meðni? — Var tað eg, sum átti eina vakra konu, so hevði eg ikki latið hana verið einsamalla í eitt heilt ár í New York, meðan eg sjálvur búði í Kobe, helt hann fyri. Tá hann hetta hevði sagt, dámdi mær harra Kelada heldur frægari. Hann fekk sær fatur á penga- mappuni og legði varliga 100- dollaraseðilin niður í hana. Hans Thomsen umsetti eftir W. Somerset Maugham Teknihjálp Tórshavnar kommuna sekir sum skjótast ein teknara til teknisku deild. Starvið umfatar m.a. alt vanligt tekni- og hjálpar- arbeiði innan teknistovu. Ein umsøkjari, ið er konur á nevnda arbeiðseki, hevur fyrimun. Len- og arbeiðstreytir sambært nærri avtalu við býar- verkfrødingin. Umsókn við nærri upplýsingum um útbúgving og fyrrverandi starvi verður at senda til byarverkfrødingin, Sverrisgøtu 5, 3800 Tórshavn. Byarverkfrødingurin Lýsið i sosialinum Kunngerð um ognartøku Sambært 12. gr., 3. part, i løgtingslåg nr. 13 frå 21. mei 1954 verður her gjørt kunnugt, at Torshavnar byråd á fundi hin 17. apríl 1975 hevur samtykt sbrt. 12. gr., 1. part, í nevndu låg at ognartaka innan fyri serstøku byggisamtykt nr. 8: 0. u. 80 m? burtur av matr. nr. 336, Tórshavn Samstundis verður gjørt kunnugt, sbr. 12. gr., 3. part í nevndu lóg, at hann, ið eigur ognartikna ekið, ella hann, ið hevur rættindi til tað, kann lata spurningin, um tað er neyðugt at lata tað, koma fyri landsstýrið áðrenn 3 mánaðar aftaná hesa kunngerð um avgerð býráðsins. Tórshavn, hin 11. september 1975 Tórshavnar býráð