leygardagur 10. januar 1976síða 6

Síða 6 = og tit mugu læra born tykk ara, at hon er heilag, og at hver gåtufør endurspegling kláru vetnunum, tilburðum og i teimum sigur frá minnum úr lívinum hjá fólki mínum. Ljóðið frá ti sjóðandi vatninum er málið í faðir og fordedrum minum. Åirnar eru brødur okkara, tær sløkkja okkara. Airnar eru kanoir okkara og geva børn um okkara feðina. Fara vit at tykkum land okkara, mugu tit minnast til, og eisini lata børn tykkara vita, at áirnar eru breður okkara og tykkara. Frá teirri stund mugu tit hava tokka til áirnar sum til einhvenn annan br6d- tosta selja ur tykkara Reyði maðurin hevur altíð hildið framherj andi hvíta fjallamjørkin vikir fyri morg unsólini. Men øska forfedra okkara er heilag. Hesar grav ir eru heilag jarð, á sama hátt undan fyri manninum sum sum hesar brekkurnar og hesi trøini: hesin parturin av jorð ini er okkum heilagur. Vit vita, at hviti maðurin skilur ikki siðir okkara. Hjá honum hevur eitt jarðarstykki ikki meiri virði enn tað, sum hjá tí liggur, ti hann er ein fremm- andur, sum kemur á nåttartid og tekur frá jørdini tað, sum honum krevst. Jerðin er íkki bróðir, men figgindi hansara, og tá hann hevur vunnið á henni, flytir hann. Hann rýmir frá grovum fedra sína, men hetta nervar hann púrt einki. Hann stjelru jørdina undan egnu børnum sinum. Pad nervar hann heldur púrt einki. hann hevur gloymt gravir fedra sína og tilveru rætt barna sína. Hann fer við móður síni, jørdini, og bróður sinum, himmalinum, sum lutir tú keypir, rænir, selur, sum seyði ella glitrandi perl- um. Hann er so slúkin og grammur, at einaferð fer hann at slúka allari jørdini og einanst lata eina oyðimerk eftir sær G. Washington J. Adams Th. Jefferson J. Madison J. Monroe | A.Jackson M.van Buren W.H. Harrison M. Fillmore Fr. Pierce J. Buchanan A. Lincoln A. Johnson U.S. Grant | R.B.Hayes J. A. Garfield C. A. Arthur | G. Cleveland B. Harrison G. Cleveland Th. Roosevelt W.H. Taft W. Wilson C. Coolidge H. Hoover Fr. D. Roosevelt Harry S. Truman Dwight D. Eisenhower John F. Kennedy Lyndon B. Johnson Richard M. Nixon ... Gerald Ford | Forsetar i USA J. Quincy Adams ... Z. Taylor ............ | W. McKinley ........ W.G. Harding ....... eu 1797 — 1801 UU 1801 — 1809 UU 1809 — 1817 fereeneenr 1817 — 1825 ksbkstt 1825 — 1829 tk . 1829 — 1837 ts 1837 — 1841 Lbts 1841 ARR 1841 — 1845 ARR 1845 — 1849 reen 1849— 1850 frrrearHae 1850 — 1853 1853 — 1857 ERR 1857 — 1861 UT 1861 — 1865 frernriean 1865 — 1869 UU 1869 — 1877 UR 1877 — 1881 bi 1881 RR ERE 1881— 1885 frarkeaene 1885 — 1889 feaeHeree 1889— 1893 ARR 1893— 1897 karen 1897 — 1901 tsk 1901 — 1909 Um 1909 — 1913 eerenaer 1913 — 1921 FRR RR 1921— 1923 ARR 1923— 1929 ARR RE 1929 — 1933 TU 1933 — 1945 renerne 1945 — 1953 eee 1953— 1961 LA 1961 — 1963 UU 1963 — 1968 LLPLO 00: 1968 — 1974 RNA 1789 — 1797 1974 — sosialurin LUFTIN ER REYÐA MANNINUM DYRABAR Siðir okkara líkjast ikki tykk- ara. Reyði maðurin fær ilt í eyguni av býum tykkara. Men kanska kemst hetta av, at reyði maðurin er villur og ti ikki skilur. Tað finnst eingin friðarligur blettur í býunum hjá hvíta mannin- um. Einki stað, har tú kanst hoyra knubbarnar spretta um várið ella veingirnar á flog- kyktunum surra. Men kanska kemst hetta av, at eg eri villmaður og tí ikki skilji. Oyrað verður stødugt plágað av gangi. Og hvat er lívið vert, tá tú ikki hoyrir tað einsliga krunkið frá náttar- ravninum ella keglið av froskunum uttan um ein hyl um nåttina? Eg eri reyður maður og skilji ikki. Indån- anum dámar betur tað mjúka ljóðið av lotinum í vatns- skorpuni og roykin av vind- inum, tá hann er reinsaður av middagsregninum og krydd- aður við anganum av nála- troum. Luftin er reyða manninum dýrabær, ti øll eru vit felags um luftina, vit anda niður í okkum villini djórini, tre- ini, menniskjan, ell anda í ti somu luftini. Hvíti maðurin tykist heldur ikki varnast, hverja luft hann andar niður í seg. Sum eitt spakuliga doyggjandi menniskja varn- ast hann ikki ringan royk. Men selja vit land okkara, mugu tit minnast til, at okkum er luftin ein dýra- bærur vinur, at luftin lutar sundur anda sín til alt liv- andi. Vindurin, sum gav ættarfaðiri okkara fyrsta andadráttin, tekur eisini við seinasta suffi hansara. Og vindurin má eisini geva børnum okkara lívsins anda. Og selja vit tykkum land okkara, mugu tit rekja tað og halda tað heilagt sum eitt stað, hagar eisini hvíti mað- urin kann fara at vita, hvussu vindurin smakkar, tá hann er søtadur av teimum villu blómunum. VERJIÐ TEY VILLINI DJORINI Vit fara at umhugsa tilboð tykkara um at keypa land okkara. Verður avgerð okk- ara, at vit ganga við til tað, fari eg at seta eina treyt: Hvíti maðurin má fara við villini djórunum í hesum landi sum við egnu brødrum sínum. Ég eri villur og skilji ongan annan sið. Eg havi sæð bisonoksar í túsundatali ligið og rotna á grasfløtun- um. Hesi djórini skeyt hvíti maðurin úr rullandi tokum og læt tey verða liggjandi. Eg eri villmaður og skilji ikki, at hasin froysandi jarnhesturin kann hava størri tydning enn bisonoksarnir, sum vit einans drepa fyri at bjarga lívinum. Hvat var menniskjan, vóru eingi villini djór? Hvurvu øll djórini, hevði menniskjan doyð av stórum og svárum Nr. 2 — 10. januar 1976 okkara. Taka vit av, er tað fyri at vera vísir í at fáa tað friðaða økid, tit hava lovað okkum. Har kunnu vit so kanska sleppa at liva teir stuttu dagar, vit hava eftir, Indiáni av svartfótaættini framman fyri tjaldbúð síni. Myndin er frá u.1. 1880 einsemi í sålini. Ti alt, sum hendir djórunum, hendir eis- ini menniskjanum innan skamma stund. Alt er tvinn- að saman. Tit mugu læra bern tykk- ara, at jørdin udnir fótum tykkara er øska forfedra okkara. Hvert sindur, sum rámar jerðina, fer eisini at ráma jarðarsynirnar. Spýtir menniskjan á jørdina, spýtir hon á seg sjálva. Hetta vita vit. Menniskjað eigur ikki jørdina. Jerðin eigur menniskjað. Hetta vita vit. Alt er tvinnað saman á sama hátt sum blóðbandið innan eina ætt. Alt er teggjað saman. Alt, sum hendir jørd- ini, hendir eisini synum jarð- ar. Menniskjan vav ikki lívið, vit eru bert ein tráður í vevn- aðinum. Tað, sum vit gera móti vevnaðinum, gera vit móti okkum sjálvum. VARÐVEITIÐ JØRDINA! Vit fara at umhugsa tilboð tykkara um at keypa land sum vit sjálvir vilja. Tá hitt seinasta reyða menniskjað er horvid av hesi jørd og minnið um okkum einans er skuggin av einum skýggi, sum fer eftir grasfløtunum, fara hesar strendur og skógir enn at goyma sálina av fólki mínum. Ti fólk mitt elskar hesa jorð, sum nýfeðingurin elskar hjartaslátt móður sínar. So selja vit tykkum land okkara, mugu tit elska tað so sum vit hava elskað tað. Røkid tað so sum vit hava røkt tað. Goymið minnið hjá tykkum um landið sum tað er, tá tit taka við ti. Og av ollum alvi, allari sál og heilum hjarta: varðveitið barnum tykkara tað og elskið tad . . . sum Gud elskar okk- um øll. Ti eitt vita vit: okkara gudur er sami gud- urin. Henda jørd er honum dyrabar. Sjålvt ikki hvíti maðurin sleppur undan ti felags lagnu. Tá saman um kemur fara vit kanska eina- ferð allir at verða brødur. Livst so spyrst. Kundum og viðskiftafólki verður ynskt eitt eydnurikt 1976 við tøkk fyri farna árið. Vinarligar heilsur Páll Heri Nolsøe Trongisvági Dr 2