leygardagur 31. januar 1976síða 10

Síða 10 =) koma fram aftur 1 bók um føroyskum bókment- um er lív lagað, keypmaðurin mangari Sune og synir hansara, ið væl vita, hvat teimum til vinning og halda fram sína leið, skiparin Mac, ein tann sjómannsmynd eg ið er finasta havi sæd upp å prent, reydi sonurin Ulf, Guttormur og sum eru gjellari lýstir enn nir fiskimenninir í bókini, ið kamast meira burtur, i at gloyma Hákon Raben Ins og handilsferðamannin, og Flotti, hin tungu li, sum væl dugir at birt 1} ndir og vinna til sin frå teimum, hanr ga til handa! anska halda, at iv »arbeidararørslu- i Djupavik er ein keypi ] at siga, at ikki hevur Til tess er høvundurin helst ætlad at gera eina mynd av arbeidararørsluni i roynd og veru, soleiðis um hon sprett- ur úr vaksandi hug til sjálvir at fáa nakað ræði samstundis nerist við kunnleika. Men í sum allan vegin hevur til grundarsjónarmið eina virðismetan millum tað sanna og ósanna, tað ekta og tað óekta í lívinum, liggur tað nær at mynda hesa upplýs- ingartid fyrst vid at draga fram í ljósið hesar súg- skapningar, sum flóta sum evundarsoðn- sum sjálválitið vaksandi hesi bók, eina móða oman á um mangt annað í bókini, ið átti at verið. drigið fram, men eg má gera stutt av. Reinleiki og vakurleiki er i myndini av kærleikanum millum Irdi og Ulf, og myndin Tað er so av ti elskuliga litla abba- dóttrini, sum førir Leif á Mýri burtur úr ti einsemi, mangt og hvat Månin hann skein Mánin hann skein, skein yvir Foroya land skein yvir dalar fjall og vhitan sand, mánin hann skein, skein yvir alt sum svav, skein yvir landið, harrin okkum gav { ad y jonin Var min, {1 e OKKUM NI] NY ar eitt vetrakvøld, garðinum stóð køld. ski eg mit land, er eitt ævigt band liga eg var aftur komin heim, longst sum eg hevði eftir ollum teim. sum standa mær og minum hjarta nær, tey elski eg so leingi hjarta slær. Stuttligt er tá tú er í tíni bygd, tá kenst í hjartanum so vorðin trygd, at tað tú sært, alt hetta tað er títt tá slær tí hjarta aftur lætt og frítt. Mánin seg skjótt nú krógvar undir skiiggj, kom tú min vinur, hygg við mær og sýggj, at hetta land tú sært í hesi nátt størst er av øllum, hóast tað er smátt. Yrkjarin ókendur? Her hava vit eina yrking, sum ein av okkara mætastu skaldum er meistari fyri Poul F. Joensen. nevnlig Tú hevur tær setastu perlur, og hvat tínum hugi stendst til. Tú hevur tey setastu eygu, ermeira tú ynskja tær vil Og um tini setu eygu, havi eg yrkt væl fleir enn túsund ævigar sangir, min góða, hvat Og iv alskhug tú eran ynskir tú meir ið tínum setu eygum meg sær, knústi mitt hjarta mær Poul F. Joensen SS sosialurin Nr. 8 — 31. januar 1976 harðskapur hansara hevur fort og aftur til son og sonarkonum, er yndis- lig. Sum heild er hetta ein virð- ismikil og klók bók, og tað er at vóna, at hon verður nógv keypt og lisin, helst meira enn eina ferð. Hon er av teimum, sum tað lonar seg at fara undir aftur hann inn í, av nýggjum Rikard Long M Timin, hósdagin 6. juni 1946. Vikingeblod Í vár kom Rich. B bók »Blåmannavik« út í minkaðari stodd hjá Hassel bach i København. Eftir hes um ummælinum ur BT at døma, tykist hon at vera væl umtøkt: Thomsens »Blåmannavik« foregår Færøerne, og vi følger Fær- ingen på al hans færd, det være sig, når han kæmper sin hårde kamp med det lune- fulde hav, der velsigner og ødelægger, eller når han vandrer på de store vidder, der nødtørftigt yder føde til fårene, eller når han dryppende og syngende træ- der ringdansen ved festlige lejligheder. Men vi får også lejlighed til at se ham kæmpe mod menneske i sin sejge kamp for bostavnen, på sved- menneske og vi får at se den gryende, men blufærdige til- trækning mellem kønnene. »Blåmannavik« er egentlig en sjældenhed, idet den er skrevet af en færing. Den virker derfor uhyre sanddru, og er det sikkert også. Den er ikke skrevet på andenhånds beretninger, men forfatteren har set og oplevet, hvat han fortæller, og han får os andre til at se og opleve det samme. Han fortæller levende og let, og så inciterende at vi tror det hele. Ja endog det myst- iske, som naturligt má knyttes til landets og folkets barskhed, smitter os, så vi uden opposition går fuldt og helt in for varsler, spådomme og andet overnaturligt. Spro- get er behandlet mønstergyl- digt, så rent og smukt, at mange unge skribenter kunde lære heraf. Det er sagastil og dog modernisme. Der er kold merkantilisme og dog vikingeblod. rene Gunnar Andersen Lesið sosialin! Haldið sosialin! Keypið sosialin' Sosialurin — alltid bestur! Framhald frá síðu 7 rørsluna. Fyrst i tretivu-årunum stovnaðu skótarnir ein rovara- flokk sum eitt framhaldandi lið fyri eldri skótar. Rovaraflokkur- in hevur stundum verið heilt stórur og bittur uppí ein eldri og ein yngri bólk. Rovararnir hava ofta verið góðir at heita á, tá fast stóð hjá skótunum. Tað var rovaraflokkurin, sum mitt í fimti-árunum lat eina smáttu seta upp við Leynavatn Ur hesi smáttu hava flestu skótar, úlvar og rovarar óivað nógv góð minni hugnaligar lotur, meðan lurtað hevur verið eftir onkrari spennandi fråsøgn, so hvor vøddi i kroppinum hevur verið spentur, harðar venjingar, okkurt spennandi kortspæli ella við skótasangbókini frammi undir ljósglæmuni frá lampuni Fyrst i fimti-árunum læt skót.- aliðið prentað eina sangbók, sum síðan er komin í øktari útgávu við hópin av góðum skóta- sangum. Í hesum tidarskeidi- num átti rovarflokkurin eisini egið far, Brestir, — gamli Reyði- krossur, men hann var seldur og fyri pengarnar varð smáttan reist. Seinast í seksti-árunum komu nakrar gentur, sum hevdu hug at fara undir eitt genutskótalið innanfyri SSB. Eftir fyrireiking ar varð liðið almennt stovnað á árligu veitsluni í 1969 liðið fekk navnið Skótalið Tóra Sig- mundardóttur Einaferð skóti — altíð skóti Nógvir eru teir havnadreingir, sum í longri ella stytri skeið hava verið limir i SSB. Askoda nirnar um skótalívið eru ymisk ar, men nógv teir flestu hava óiva havt tid, sum teir minnast afturá við gleði Skótaliðið hevur í dag kanska ikki júst ta funktión, sum tað hevði fyri bert 10 20 árum síðani, tá skótaarbeiði næstan var tað einasta vetrarítrivið. Tá var tað »in« at vera skóti. Í dag eru møguleikarnir fleiri og tað merkist á skótaliðunum. Til- gongdin er ikki tann sama. Men Skótalið Sigmunds Bres- tissonar hevur ført mangan dreingin kring oyggjarnar og út um landamark. Lært hann nát- túruna at kenna og skapt í honum eina virðing fyri henni. eina Lært hann at vera sjálvbjargnan í legum, í venjingum, kapping- um og á túrum.. Í sólskin' og regn' við lív og lyst á heiði, á fjall', og í dal', í venjingum taka vit mangan dyst í kappingum roynast vit væl. Oivad eru tað summarlegurnar gamlir skótar minnast aftur á svangligar letur tá primussurin slóknaði, ella alt ikki gekkst sum heima hjá mammuni. Sigandi eru løturnar, upplivil- sini, í nattúruni. Hendrik Jacob- sen sigur, at ongantíð gloymir hann leirar við Fjallavatn, í Lopra ella í Saksun: >Serliga minnist eg ein túr upp Sjeyndir til Tjørnuvikar, víðari til Hall- dorsvikar og aftur til Saksunar. Tad var greytatjukt í mjørka, tå vit móti kveldi aftur fóru til gongu til Saksunar. Aftaná ein frálíkan dag í hesum bygdunum, og komnir nakað upp aftur á fjøllini, komu vit upp um mjørk- an og sóu har fjallatopp aftaná fjallatopp koma undan mjørka- num eins og smáar oyggjar í einum stórum havi, og sólin, ið var um at seta, blóðreyð. Hetta var ein sjón, ið næstan ikki kann sigast frá, so vakurt var tad.« Slík minnir hava nógvir skót- ar. Fimti ár eru liðin síðan tað skeiðið í Havn, um hvat Eskild Christiansen kundi skrivað í 25-ára ritinum: »Medan skóta- rørslan menti seg í ollum lond um, hendi einki her heima í so máta. Í Havni bardust drein- girnir, Havnardreingir móti Bø- dreingjum, við Rættará-, Lan davegs- og Varðadreingjum sum minni flokkar, ið skiftandi vóru í parti við einum av teimum størru. Tey fyrstu árini, t.v.s. til byrjan av 20. talinum, fóru bardagarnir ógvuliga sámuliga fram, dreingir nýttu træsverð og skjøldur, og sjáldan hendi størri skaði. Men so harðnaði stríðið, gassar og seiðatre vóru nýtt, og tíðan hendi skaðar. Um árskiftið 1925-26 hildu nakrir Bedreingir, at hetta fór ikki at bera til, betri hevði bedreingir, at hetta. fór ikki at bera til, betri hevði verið at iðka skótitrótt og fáa meira nyttu og stuttleika ur fritiðini<. Og Skótalið Sigmunds Bres- tissonar gjørdist veruleiki. | J Tvøroyrar byråd heldur hesar regluligu fundir i 1976 — nevniliga ónsdagin 25. februar, 17. mars, 14. april, 12. mai, 16. juni, 11. august, 8. september, 6. oktober, . november og . december. Fundirnir Tvøroyrar skula nevndu dagar kl ið eru opnir, verða hildnir i matarhøll 1900. Tveroyrar býráð hin 27. januar 1976 er