leygardagur 7. februar 1976síða 10

Síða 10 = »Her er eingin, sum órógv- ar okkum, < segði hann. »Set- ið tygum niður. So settust báðir og sótu og hverjum eðrum Eg fekk ikki orðið gløddu at eina løtu upp Eg kann ætla, at tygum eru ein av monnunum hjá Pinkerton?< helt hann fyri m gatuføra at- burði helt hann meg vera Ég visti el, hvat hann mundi hugsa, n hetta fekk meg bert at timlast uppaftur meira Nei, ikki Pinkerton,« eg vid einum tona læg, sum var eg komin frá un ødrum loyniligum Fyri at siga sum er,« helt eg fram, sum var hetta lygn, so eri eg ikki loyniløgreglu- madur. Eg ætladi mær at seta allar pengarnar hjå mær inn i henda bankan.« Eg så, hvussu tad lætnadi hjå honum, men enn så hann ålvarsamur út, eg så á øllum brøgdum, at hann nú mundi halda meg vera ein rættan ríkiskropp, kanska sonur Rothschild barón ella ein av teimum ungu Vanderbiltun- um. >Tað verður ein stór konto, kann eg ætla?< helt hann fyri. „Ja, nakað stor,« teskaði eg, »ætli at seta seks og hålv- trýssinstjúgu dollar inn nú og síðani hálvtrýssinstjúgu doll- arar hvønn mánað. Stjórin reistist og læt hurð- ina upp. Hann rópti á bók- haldaran »Harra Montgomery,« segði hann óneyðuga hart, »hesin maðurin ætlar sær at fáa sær eina konto hjá okk- um, hann skal seta seks og hálvtrýssinstjúgu dollarar inn. Farvæl tygum.« Ég reistist. Ein jarnhurð stóð opin í hinum endanum á skriv- stovumn »Farvæl,« segði eg og steig inn í pengaskápið Kunnu tygym so koma itaftur haðani!< segði stjórin kaldliga og visti mær út hinvegin Ég fór yvir til básin hjá bókhaldaranum og fekk hon um teir samanrukkaðu penga- seðlarnar so kvikliga sum hevði eg brent meg av teim- um, ella hetta var eitthvert gandabragd, eg hevði fyri Eg var so likbleikur ;Her!a ; ristist segði eg, »set teir ' inn!< og so á málinum um vildi eg bert fáa tað frá hondini sum skjótast Hann tók fekk einum ødrum manni teir pengarnar og Hesin fekk meg at skriva talið á ein pappirslepa og navnið inn í eina tjúkka pro- tokoll. Nú visti eg als ikki longur, hvat eg gjørdi. Alt, ið inni var mól fyri mær „Eru teir nú innsettir?« spurdi eg ristandi á málinum. >Tað eru teir,< svaraði bók- haldarin. »So vil eg figin hava fyri ein kekk.« Ætlanin var at taka seks dollarar útaftur. sum eg skul- di brúka beinanvegin. Onkur fekk mær eitt kekkhefti og onkur annar mær, hvussu eg skuldi skriva. Nú ivadust bankafólkini ikki í, at eg var ein sjúkur miljonerur. Eg skrivaði okkurt á kekkin og rætti fulltrtanum hann. Hann hugdi at honum. segði »Ha! Taka tygum alt út- aftur beinanvegin?< spurdi hann bilsin. Tåstani varnað- ist eg, at eg hevði skrivað seks og hálvtrýssinstjúgu í staðin fyri seks. Nú var púrt einki skil í mær longur, og eg kendi á mær, at púra ógjor- ligt fór at verða at greiða frá hesum. Øll bankafólini høvdu nú lagt frá sær og sótu og gløddu at mær. Pura frå sjålvum segdi eg: »Ja, alt sum tad er!« „Taka tygum pengarnar utaftur?« »Ja, hvønn cent!« »Og ætla tygum ikki at seta meir inn seinni?« spurdi fulltrúin ovfarin. mær „Ikki talingur um!« Eg vonadi so smått, at tey skuldu halda meg vera firt- nan um okkurt, medan eg skrivadi kekkin og at eg hevdi broytt ætlan. Eg royndi alt eg var mentur at siggja so himmalóður út. Kassameistarin skuldi fara at fáa mær pengarnar. „Hvussu vilja tygum hava teir?< spurdi hann. »Ha?« »Hvussu vilja tygum hava teir?« »Å,« — nu skilti eg, hvat hann meinti og svaradi uttan at blunka i hålvtryssdoll- arsedlum.« Hann gav mær ein hålv- tryssdollarsedil. »Og teir seks?« spurdi hann turrisliga. »] seksdollarsedlum!« svaraði eg. Hann fekk mær teir og eg leyp å dyr. Meðan eg læt ta stóru hurðina aftur eftir mær hoyr- di eg tey all froysa út úr, so takið mundi blást oman a bankanum. Síðani havi eg ikki kunna torgað bankar, og gangi ti altid við ti leysa uppi á mær í lummanum, og ivurdollararnar, eg havi p irt mær saman, BOYMI EN I einum hosuleggaldi Hans Thomsen umsetti eftir Stephen Leacock sosialurin Nr. 10. — 7. februar 1976 Hesa mynd hava vit fingið frá einum av manningini á W. G. Marshall. Hon er tíkin um heystid 1921 niðri i Aberdeen. W. G. Marshall var dammslupp, og høvdu teir henda túrin 1000 livandi toskar í damminum umframt saltfisk í lastini. Menninir á myndini eru frá vinstru: Herluf Arnason úr Havn, sum kortini ikki var við W. G. Marshall, men við C. M. Slater, ið var statt harniðri um somu tíð. Hinir eru: Karl Lundegaard úr Havn, maðurin, sum situr fremst er Edvard Lindenskov, bestimadur og beint aftan fyri hann Carl Reynheim, báðir úr Havn. Maðurin við pípuni, sum situr, er Jørgen Kruuse av Eiði uttast til høgru stendur Niels Melchir úr Skálavík. Skiparin á W. G. Marshall, Johs. Johanresen (Hannes hjá Bette) úr Havn var ikki staddur umborð, tå myndin var tikin Framhald frá síðu 3 eiðismenn og avbygdamenn, sum eru partaeigarar. Húsini vaksin til tað dupulta Jóhan Petur Petersen, stjóri, sigur, at upprunaliga hellin er vaksin til tað dupulta fyri nekrum árum síðani, men at Fiskurin verður her hveldur niður til flekjararnar teimum framvegis vænta pláss. I løtuni eru teir í ferð við at gera eini rá- og saltfiskahús. Hetta er í samband við nýggju lógirnar um matframleiðslu og tær treyt- ir, sum krevjast 2800 tons Av teimum 2800 tonsunum, sum virkið tók ímóti í fjør, vórðu um- leið 1100 tons saltaði av heilum fiski. 135 tons av longu og brosmu, sum var flakt og saltað. 40 tons av sketu, 7 av kalva, 6 av havtasku og eini 1500 tons av fiski til flekingar, sum hevur givið umleið 600—700 tons av flaki til útflutnings. Slógv-trupuleikar Slógvið verður koyrt og selt í Fuglafirði, men prísurin er so lágur, at tað loysir seg ikki, Jóhan Petur Petersen sigur, at lættast hevði verð at koyrt tað á sjógv, men tað er ikki loyvt. Men í seinastu viku vóru vit so hepnir, tá ein útnyrðingur hjálpti okkum. Hann kom við brimi og skolaði tað til havs. Sum nú er stendur tað á keiuni og tað er óhygieiniskt. Í Fugla- firði kunnu teir ikki altíð taka tað. Í fyrstani frystu teir tað, men tað er tað ikki pláss til nú. Annars eru teir eisini farnir at gera brúk av høvdunum. Kjálk- arnir verða saltaðir, meðan lipp- Rognini verða reinsað. Tey verða síðan fryst til útflutning. urnar verða frystar til selu í Foroyum. Rognini verða eisini vidgjørd tey verda fryst og flutt út. Norðseki og Bjørg, sum leggja upp til Nordis i H | A ett