leygardagur 14. februar 1976síða 9

. Nr. 12 — 14. februar 1976 sosialurin Síða 9 me Minnisvardin AL Í NO Gl! tø pf #1, NN AM N SN 74 fs Yíj op, NI Fr H NN 7 7 4 N 78, pr NN frá. la f AL 22 SN Á N NS uN 4, VV SS s SS N Se 7 NN NN NN N | i 3 Í UM | |} N N | ! ATV {| NW N | NN | dl | r UA / INN M 1, Mm ( 7 &— NN VM TÁ NN AQ NN NNNNN NN Vi NN NN N ANN NN SS. 7 Hf N V NEINN NN Så SN Ritstjóri: Hans Thomsen Vit høvdu koyrt allan fyrra- partin og vóru so deyðmóðir, høvdu lagt einar fimm hun- drað kilometrar aftur um bak, sæð fimm hundrað kilo- metrar strúka framvið. Í ollum hesum mongu kilo- metrunum vóru hus, bygdir, fjøll, flotur, åir, djór og fólk. Tá tú soleiðis turnar avstað í bili, fært tú ikki stundir at festa teg rættiliga nógv við tað, tú sært. Tú hómar bert teir ymisku lutirnar, sum strúka framvið við ti flúgv- andi ferð og fært næstan ikki stundir til at geva tær far um, hvussu teir eru dánaðir. Litirnir eru næstan altid grønir, er tað liðið nakað á summarið, men ymsa staðni sæst eisini onkur farri av hvítum, reyðum og bláðum. Ljóð hoyrir tú eingi fyri ganginum frá motorinum utt- an kanska okkurt skrenjandi bilhornið frá onkrum, partú vil sleppa framum. Men okkurt orðið fellur so kortini, eyð veri tað, men tá tú ferðast soleiðsni er tað ikki djúphugsin ella umráðandi viðurskifti, rett verður Tú nevnir kanska okkurt um, hetta ella hatta er, men hetta eru so alt vakurleikar, eins sum um hvussu vakurt sum hvørva afturum bråddliga og teir komu undan kavi. Skalt tú hyggja eftir onkrum, mást tú steðga, og tá tu hevur tú ikki stundir at steðga. Stoðgað verður bert, tá tú ert móður, og nú vóru vit sum nevnt í áðni so deyð- móðir. Ti gjørdu vit av at steðga í fyrsta býnum, vit komu framvið. Ikki nýttist okkum at bíða leingi, tí tá vit komu til bugin í vegnum, rendu vit okkum beint í ein bý og sóu tey fyrstu húsini koma fúkandi móti okkum inni millum tro- ini „Hetta er Remijon,< helt eg fyri, »lat okkum steðga á her og fáa okkum okkurt at drekka og eina litla hvild.« Geturnar vóru ógvuliga manntómar, og ikki vardi leingi, so vóru vit komnir niðan á torgið, sum var um- gyrt av súlnagongum. Á miðjum plássinum stóð ein stórur stættur Vit settu bilin frá okkum útivið og fóru yvir at stætti- num og hugdu forvitnir at honum. „Hetta kundi verið stætt urin til ein minnisvarða, < helt eg fyri Tú hevur allan rættin,« segði ferðafelagi min. >fHetta 1 ndi væl rið stætturin til koyrir føddur i 1902 og hevur stuttsøgur og her er ein av ein minnisvarda. Og tad er tað eisini!< legði hann aftrat og peikaði á innskriftina á stættinum: Skaldið Giulio Strappa Grasso Henda minnisvarða setti takksami fødibyur hansara „So er hetta ein minnisvarði, meðni,< helt eg fyri, »men tað øgna er, at hesin minnis- vardin tykist at vera ófull iggjadur, hóast hesin stætt urin tykist hava stadid rætti- iga leingi. Tu sært rættiliga aldur å honum, hygg, hvussu vann er farin av sól og regni Men løgid er tad, at eingin standmynd skal vera av manninum, ti eg fái meg illa at trúgva, at tey bert skulu hava reist ein stætt fyri skal dinum.« »Kanska eru teir farnir vid standmyndini at væla um hana ella sovorðið, < helt ferðafelagi min fyri Tá vit kannaðu nærri eftir, okkurt varnaðust vit ein litlan stól úr groti oman a stættinum »Hatta ikki skaldid,« segði eg og peikaði fær so verið á stólin „Tú hevur framvegis allan rættin,< helt ferðafelagi min fyri. »Stolar ikki at yrkja. Hatta man vera stólur- in, standmyndin av skaldin- plaga um situr å.« Ein maður, sum kom fram- við, stoðgaði á og gleddi at okkum, meðan vit hugdu at stættinum. »Fremmandamenn her í by- num, meini eg?« helt hann fyri. »Æ ja, fremmandamenn,< segði eg, vog so duttu vit henda vegin. Fóru so at skoða henda margháttliga minnisvarðan.< „Einki margháttligt er við minnisvardanum. « hava hasum helt madurin fyri. Vit reist hann yvir vidgitna bygd- armann okkara. Yrkingar hansara eru gitnar um allan heim.« „Tað var vakurt gjørt av tykkum,< helt eg fyri, »men hetta er ju ikki annad enn ein berur stættur.« Madurin tok lummanum „Komið aftur klokkan tvey segði farin til dogurða urið upp ur seinnapartin,< hann hann er Ha? Hvor? purdi í Italski rithøvundurin og blaðstjórin Carlo Manzoni er verið blaðstjóri á fleiri skemtiligum italskum vikubloðum, t.d. >Bertoldo< og »Candido«. Tad, hann hevur skrivað, er alt skemtiligar teimum. í býnum, mugu tit sjálvandi heldur ikki kenna helt maðurin fyri. „Hverja ferðafelagi mín. »Søguna um an,< segði maðurin. søgan er ikki long, men Ogvu- liga einføld og kann sigast í fáum orðum, púrt einki gátu fort er við henni heldur. Tá viðgitni bygdarmaður okkara doyði, varð ein innsavning alt fyri eitt sett í verk her í býnum fyri at fáa pening til at reisa minnisvarða fyri. Tað, sum inn kom, rokk júst til henda marmarastætt- in. Hann varð reistur í teirri tað onkuntid seinni søguna,« søgu?« spurdi minnisvarð- »Tann henda von, at fór at eydnast okkum at faa til vega tad, kravdist fyri at fåa fullfiggjad minnis vardan vid standmyndini av skaldinum i náttúrligari stodd. Tiverri eydnaðist okk sum um ikki at fáa nóg mikið av peningi til vega, og tá kom upp spurningurin um, hvussu vit skuldu fullgera listarverk ið uttan at noyðast í holt við standmyndina, sum fór at dýr. tóktist at finna nakra loysn, verða alt ov Ogjorligt men hinvegin fekk eingin seg at krevja stættin niðurtiknan aftur. Hann var longu komin at standa á miðjum torginum og tað var ikki talingur um at beina hann burtur aftur. Ein dagin kom ein arbeiðsleysur maður niðan til borgarstjór- ans. Hann bað lata seg fáa arbeiðil, sama gjørdi hvat tað og tå var tað, at borgarstjórin bráddliga fekk Hann bað hann so Var, sitt hugskot sessast uppi á stættinum, har sum skaldið átti at sitið. Kommunan pliktaði seg at halda honum vistarhaldið. Hin arbeiðsleysi tók av hes um tilboði, og fingin um eina fasta arbeiðs- tid. Frá niggju á morgni til middags og so aftur frá tvey til fimm seinnapartin. Hesar tímarnar er minnisvarðin full semja varð figgjadur og sum hann eigur at vera. Tað. ið eftir er av degnum, stendur stætturin berur, og tey eru ikki so mong, sum koma framvið uttan fyri hansara arbeidstid, og skuldi tað hent seg, at ferðafólk kemur, meðan skaldið ikki er har statt, kunnu tey. hava tey hug venda sær til kommununa um so boðsendir honum en ai } HI 11 Í full komnum minnisvarða, áð renn tey rýma úr aftur bý num. Leggja tygum i, skal eg fegin fara eftir honum.« „Nei, leggið ikki i,« segði eg. »Tarna vit honum ikki, haldi eg heldur vit sjálvir fara at finna hann.« Maðurin greiddi síðan væl og virðiliga hvar tað, sum restaði í minn- isvarðan, helt til, og vit fóru til gongu, ætlaðu at stokka inn á gólvið hjá honum. Vit funnu hann í einum lítlum kamari uppi á ráðhús- inum. Hann hevði beint etið og sat nú og hugdi igjøgnum blødini. „Góðan hann, „gerið so væl tit koma okkum frá, dagin, < segði innum.« So kundi aldur og så bara heilt væl ut: sølbrendur og væl greiddur, Maðurin ára foru vit inn vera um tretivu klæðini kanska eitt sindur burturoldað. „Ég kann ætla,« helt eg fyri, »at skaldid Giulio Strap pa Grasso man hava livad onkuntid um seinasta aldar skiftid.« »Påra beint,« svaradi minnisvarðamaðurin, »og ti er tad, eg gangi i hesum klædunum.« „Hvussu dáma tygum hatta arbeiðið? Hava tygum hug til hatta?« »A, jú. Eg skal ikki lata illa at. Tað er kanska ikki tíð so lætt at pinna stillur í nógvar tímar uppi á Men eg eri sita einum stætti ógvuliga errin av hesum star- vi, fólk hava litið mær upp í hendi A'tið eisini at rósa mær stødga Eg kenni tey á meg í roynd og veru sum ein týðandi mann, ti tå eg siti haruppi, eri eg ikki eg sjålvur longur, men tad vida gitna skaldið.< „Hevur tað ikki verið trupult hjá spælt henda leiklutin?< spur mangan tygum at di eg »Ju, í fyrstani,< segði minnisvarðin, »men so við og við havi eg vant meg við hetta. Tað ringasta av ellum skal eg siga tygum er at sita men nakað borgarstjórin hjálpar. Tá býnum stillur so leingi herfyri kom sjálvur mær til var ferðslan her í vaksin so nógv. at kommun- an noyddist at umhugsa at seta onkran at skipa fyri bil koyringini og teimum, sum vóru til gongu. Nú stóð hasin minnisvarðin so sera væl fyri til hetta endamál. og eg varð o biðin um at hjálpa teimum hond, nú eg kortin at - 1]