leygardagur 28. februar 1976síða 9

Nr. 16 — 28. februar 1976 sosialurin Síða 9 N N NN NN IN N NN NN NN NN N NN N: SS HA Í / 7 ME Fit, TTT B111/1/7 N NN NN N IF 97; ii Í ik (0 | Wi A | ul | Í} N (718) N NN IM ANN N NN NN 4 %,, N MW 4 19 MM NG 7 MM Yo, mó yf? 22 M UV (1 17 7 2 Mjá /7 Ritstjóri: Hans Thomsen Biltúrur á nátt — Mark koyrdi ongantíð skjót- ari enn 80. Hann var tann seinasti i ti lítla bíðiraðnum av bilum fra ferjuni. Honum dámdi ikki at koyra skjótt. Ikki longur, ið hvussu var. Langt burturi sá hann tey reyðu bakljósini á hinum hil- unum hverva í ellum regni- num. Mark misti ikki ræðið á bilinum, tá bæði framhjólini sprungu ísenn. Bilurin fór at slødra ógvusliga, men tað eydnaðist honum kortini at halda honum á vegnum. Bil- koyrari var hann góður. Hann rullaði varisliga út í vegjaðaran, minkaði um tað skyggjandi, sterka ljósið. So fekk hann sær eina lítla lummalykt, hann altíð hevði liggjandi í handskarúminum og fór út at vita, hvussu vorðið var við framhjólunum. Øll luftin var farin úr báðum. Hevdi tað av illum bert verið annað, hevði hann hjálpst við eykahjólinum. Men nú vóru so bæði farin, og Mark hevði ongantið hugsað sær, at hann nakrantið fór at koma soleiðis fyri. Hann bannaðist innan- tanna, meðan hann hugdi oman- og niðaneftir vegnum, men har vóru eingir bilar at síggja og ferja silgdi eingin aftur fyrr enn um triggjar tímar. Hann royndi at skota, men einki var at hoyra uttar vindur og regn. Tá varnaðist hann bráddliga eitt veikt motorljóð, men hetta veika ljóðið kom hvørki nærri ella hvarv aftur. Mark fór at ganga eftir ljóðinum, og tå hann hevði gingið einar hundrað metrar, bar hann eyga við bilin, — ein Sedan við tveimum hurð- um av sama slagi sum hans- ara egni. Hann stóð stillur úti í vegjadaranum við sløktum lyktum. Motorurin gekk í tómgongd. Eitt friggjarapar! Hann nærkaðist spakuliga og varin. Men hetta var einki friggj- arapar. Inni í bilinum sat ein einsamallur maður við róðrið og roykti eina sigarett. Hann vendi sær við, og Mark kendi hann aftur. Hetta var sami maðurin, sum heyði sitið fyri seg sjálvan í einum króki á matarhøllini umborå á ferjuni við einum kaffimunni. Beint sum Mark sjálvur. — Haldið mær til góðar, segði Mark, — men... — Eg sá tygum, helt maðurin fyri, — eg sá tygum og hugsaði við mær sjálvum, at væl kundi tað verið, at okkurt óhapp fór at verða tygum fyri! Hann brosaði, og myrkligt sum tað var, var tað ikki meir enn at Mark kundi hóma tenn hansara. — Og so varð eisini! Min sann um ikki bæði framhjól- ini hjá tygum ruku! — Eg havi eitt eykahjól sjálvur, segði Mark, so hevdi eg sloppið at lánt tygara! Tygum hava sama slag av bili sum eg! — So, segði maðurin. — Men eg havi tiverri einki eykahjól! Trúgva tygum á Gud? — Gud? — Ja, ella hvussu vit nú okkurt tos fyri, bert tí at onkur bjóðar teimum upp í bilin hjá sær! — Tað var vakurt gjert av tygum at bjóða mær uppi! helt Mark fyri og kendi seg vera noyddan at siga okkurt. — Á, tað hevur so lítið upp á seg! Tygum eru jú ein hampa maður, ha? Aftur mutlaði Mark okk- urt. — Jú men tygum eru so eitt hampa fólk, helt maðurin fram, — eg eri vísur í at tygum eru tað, ha? — Hatta havi eg einki Leif Panduro hesin skemtiligi danski rithøvundurin varð føddur i 1933. Hann las til tannlækna, fekk eisini stak gott prógu, men dåmdi betur at skriva. I 1957 kom stak stuttliga bók hansara »Av, min guldtand!« Síðani eru bøkurnar streymaðar úr hansara hond, m.a. — Rend mig i traditionerne (1958). Í 1960 gjørdi hann tað, at hann skrivaði eina rættiliga skaldsøgu, sum hann kallaði vagledagi<. Leif Panduro er ein ógvuliga livandi maður og mangan eru boð eftir honum frá Danmarks Radio skulu rópa hetta: forsjón, undur, lagnu, sama ger! — Jú, men eg dugi ikki rættiliga at skilja, helt Mark fyri, — eg dugi ikki rættiliga at skilja, hvat tað hevur... — Nei, nei, segði maðurin — hatta skulu tygum einki hugsa um! Men tygum skulu til Keypmannahavnar, kann eg ætla? Setið tygum bara inn... aftanfyri, so kunnu tygum fáa tygum ein blund, meðan eg koyri. Í morgin kunnu tygum so ringja til bjargingarfelagid! — Mark ivadist eina løtu, áðrenn hann setti seg inn á baksetrið. Maðurin setti i gear og helt út á vegin. Skjótt vant ferðin upp á seg. Hetta var góður bilur, sum tann, ið Mark sjálvur átti. Nálin á ferðarmátaranum lá og darraði uppi á eitt hundrað og tretivu. — Tygum skulu ikki leggja í at tosa, segði maðurin. — Sigið einki uttan tygum sjál- vur hava hug. Tað er jú ikki altid, ein leggur so nógv í at tosa, hevur kanska betur hug at sita og hugsa um viður- skiftini. Er hatta ikki beint, sum eg sigi? Mark mutlaði okkurt. Ferð- in var nú komin upp í eitt hundrað og fjøruti. Honum dámdi einki hesa nóguv ferð. — Leggið tygum bara og fáið tygum ein blund, helt maðurin fyri, — tygum munnu óivað vera móður. Sigið bara einki. Tað er als ikki neyðugt. Summi halda seg hava skyldu til at hava hugsað um, segði Mark hvatt- liga. Maðurin í ti dimma frakka- num hevði seg framyvir. Hann bremsaði varliga, tá teir komu inn á hevuðsvegin. Tað hvein eftir í hjólunum í vegbuginum. Ljóskurvan vis- ti reytt. So hildu teir leiðina fram, inn gjøgnum byin. — Her er mark fyri, hvussu skjótt tú hevur loyvi at koyra! segði Mark. — Eg meini tað, segði maðurin uttan at minka um ferðina, — hatta hava teir funnið uppá umsa staðni. Men hatta man ikki vera so heilt vanligt, ha? — Tað haldi eg ikki, helt Mark fyri, — men eg hugsi, tað man vera neyðugt! — Ja, hatta er so púra neyðugt, tí tað líkist ongum, sum summir koyra, halda tygum ikki tað? — Á, eg veit... — Sigið nú, hvat tygum halda! segði maðurin, — sigið nú bara beint sum er! Aftur komu teir fram við eini ljóskurv. Reytt. Fram við politistødini, har tann grena lampan lýsti. Geturnar vóru manntómar, bert onkur hendinga fullur maður, sum fór styðjandi seg fram við húsavegginum. — Tygum eru eitt hampa fólk, segði maðurin, — ti ivist eg ikki í! Hava bæði konu og bern, veit eg? Mark segði treyður: — Jú, eg eri giftur! Og letu seinni legði hann aftrat: Vit eiga tvey bern! Hygga síggj, segði mad- urin, so eru tygum Ogvu- liga lukkuligur, kann eg ætla? Ja! Og eru tygum ikki ógvuliga góður við konuna? — Jú, tað eri eg! Mark argur. So koyrdu teir út úr aftur býnum, og maðurin vaks um ferðina. 140. Dunið frá motor- inum var so hvelt at hoyra Mark tók sær um reiggj: Eg haldi ikki... mær dámar ikki, at... Ja, tað var rætt, kom bara við ti, segði maðurin eggjandi og vildi vera blíður. Mær dámar einki at koyra so skjótt! So, tað var spell! segði maðurin, — spell fyri tygum! Men hann helt á fram við somu ferð. Nú tók Mark dik á seg. segði Ikki høvdu tygum viljað latið meg sloppið ut! Nei! segði maðurin. Hoyrið meg eitt orð segði Mark og hevði seg framyvir. — Verið tygum heldur sitandi, segði maðurin og snaraði harðliga róðrinum nakrar ferðir borð úr borði, so bilurin fór sendandi úr einum vegjaðanum aftur á annan — Ja, tygum mugu heldur verða sitandi, helt maðurin mesnandi fyri, tað er øgiliga hættisligt at koyra so skjótt! Hvussu var ikki við hasari vanlukkuni uttan fyri Roskilde, tygum hava lisið um tað, kann eg ætla? Bilur- in koyrdi beint á eitt træ við meir enn hundrað kilometra ferð! Nei, eg haldi ikki, eg havi lisið um hatta, segð Mark. Tað var spell, segði maðurin, — ti tygum kundu lært nógv av ti! - Nú krevji eg at sleppa út! segði Mark, meðan hugur hansara mól um, hvussu hann skuldi fáa fatur á start- lyklinum. Nei, leggi ikki í! segði maðurin blidliga. Ikki skulu tygum royna at nápa lykilin. So, so, tygum lósu ikki um hasa vanlukkuna! Tað var ein syndarligur til- bruður! "Nu koyrdu teir á vidilsi- num eystan fyri Slagelse, niðan móti skóginum. Nú lá nálin og darraði um teir hálvtannaðhundrað kilomet- rarnar. Maðurin koyrdi mitt úti á vegnum. Aftur tók Mark reigg): sær um b