leygardagur 28. februar 1976síða 10

Síða 10 D V r tað pengarnar hjá mær Virul ilja hava, so havi eg ikki eira enn 300 krónur uppi á mæt Fær kunnu tygum gjaran fáa! Maðurir i. 1} uliga gur lj el suprdi Mark, og sk í um 1, jú 4i maðurin og isti við hevdini Allar hesa inlul eðu ligt al Í er Vien alt kemst folk |} ra se nóg 5 tt Tað : dagur il | k ikkan he lii Í é KOVTA Á kjót la tygum ikki 151 Mi: halda sa } i I il i lt i t 1 OU 10 I 4| } so kk KJØLt 160 } Ma } Vi aður ii | atli Um kkur helt inn Í nampa 10 Í miu IKKI CTU gn N A K; ik] » 1! i 1973 i I | rå 1 KA h for u ð £ om ein r iða 11 il # so? eg rsaði eg ið it hampa ið Í l ann É ) l ma i Iyl erð såa I } } filur { u a Í o rðið N í } So helt inn ff r 1 máli in tadiliga bið) p t leppa I ) linum At n spaku liga Á Á I JIA im 10U Í i ein vitur á it hatta 4 ði é r að tunn 1) I tað er I Í i u em la g framyvir klinun j ama togaði iðuri Í róðrið 1 inað borðið, so bilurin reyk r um eina K í ring g að eini seks ey veskelti fy ær, aðrenn ið eydnað inninum at ia hann aftur eint. Imed n ir Mark dum aður niður sosialurin Nr. 16 — 28. februar 1976 á gólvið í bilinum og royndi nú at toga seg upp á setrið aftur. Meiðslað seg eitt sind ur hevði hann eisini Hatta mugu tygum ikki gera, segði maðurin blidliga, vit kunnu koma illa fyri av hasum Gjøgnum Sorø, fram við vatninum, aftur ein ljós kurva, sum hesa ferð lýsti gult. Mark sat á miðjum baksetrinum og helt sær í við báðum hondum Hava tygum stolið bil- in? spurdi hann Stolið! Maðurin við 0, hei, eg €elIgl sjálvur. Halda tygum ikki, at læði hann hetta er góður bilur, ha? Ég eri ikki minni hampa maður skal eg siga Havi eisini konu og enn tygum, tygum! børn! Sigið mær, buka tyg um konuna? Nei, tað veit Gud! Nei, hatta hugsaði eg ltið! Men tygum verið henni ótrúgvur! Eg' Nú koyrdu teir gjegnum skógin og ferðin var komin bresti hava so ) 155. Maðurin hondina niður á róðrið. upp á Sigið nú sum er! Ja, segði Mark Tað var í Kolding, ha? Í Kolding. Tað var hin, tygum hittu inni á matstovuni. Og maðurin var ikki heim! A, segði Mark, eru tygum so maður hennara idan, medni! A ftur lædi maðurin Nei, nei, helt hann fyri, eg? Nei, ver ikki býttur, als ikki! komnir til Bølamyrkur Teir vóru nú Fjenneslev Eina staðni nakað burturi sást ljós brenna á einum garði. Regnið oysti niður Her var eisini mark fyri, hvussu skjótt tú hevði loyvi Teir fuku fram um Mundu hatta it koyra nakrar bilar vara politistar? Nei, einki eru hatta poli- tistar! segði maðurin Nú vóru teir komnir á tað beina strekki til Ringsted. Nú var ferðin komin upp í 160 otrugvur, bara eitt Eitt sindur segði maðurin, litið sindur, men hatta er so vanligt millum fólk í okkara stætti, ha? QOll í okkara stætti eru hampa fólk. Vit eiga vekur bern, vekur hús og vakrar bilar. Born okkara verða vakrari enn vit. Í somu lotu, eg bar eyga við tygum umborð á ferjuni, hugsaði eg við mær sjálvum, at tygum áttu at vera ein hampa mað- ur. Tygum hevdu ikki fingið tygum til at neyðtikið nakr an, stolið ella dripið nakran. Tygum hevdu ikki fingið tygum til at dømt nakran til deyda, hugsadi eg vid mær sjålvum. Nei, tygum høvdu ongan skotið. Kanska eitt líti sindur ótrúgvur, tað mundi vera alt. Tygum sótu so fittur har við kaffimunninum og einari breyðflís afturvið. Og tá hugsaði eg við mær sjálv- um: handa mannin má eg hitta! Hann er beint av tí slagnum, sum mær dámar so væl! So kunnu vit práta saman, hugsaði eg, um konur okkara og bernini, um hús, hundar, urtagarðar og ótrú skap, um bilar ov hvat vit halda um lív og deyða, rætt visi og framburð. Ringsted. Niðan eftir tí kanga buginum fram við kirkjuni, tvertur um torgið og sidan til vinstru. Her var eisini mark sett fyri ferðini Oman eftir ti longu brekkuni oman ká krossvegin, so aftur til høgru. Maðurin økti aftur um ferðina. 160 kilometrar Heldur tú ikki, vit tosa fólk upp í lag? Mark svaraði ikki. Heldur tú ikki tað? tók hin uppaftur Vit eru so mikið hampiligir menn, at vit fara ikki at muta ímóti. Hava tygum ikki tosað fólk upp í lag alt lívið Eg... eg... byrjaði Mark. Hin risnaði á málinum. ldan, er hatta ikki so? Jú-ú, segði Mark, jú, eg havi! Ja, har síggja tygum, helt hin fyri, tygum fáa als ikki latið verði! Vit boyggja okkum altíð fyri ti sjálv- sagda! Aftur bresti hann hondina niður á róðrið og helt fram: Og í letuni eri tað eg, sum havi tær sjálvsegdu próvgrundirnar! Tær er tað altid onkur, sum hevur, halda tygum ikki tað? Jú, segði Mark frá sær sjálvum, ju, jú, jú, Í Tað er altid onkur, sum, við sjlavsøgdum provgrund- um, veit at siga okkum, hvat vit eiga at gera! vit tad sum teir hampa menn vit eru! Kryvja onkran, lum- pa onkran annan, neyðtaka onkran, lokka onkran, kyrkja onkran og eru rådarikir móti onkrum ødrum! Men alt hetta gera vit so hampiliga, tí vit eiga at gera tað, sannferdir sum vit eru av ellum hesum Og so gera sjålvsøgdu provgrundunum! Nu tosadi hann spakuligari aftur: Og ti okkum dåmar tad, halda tygum ikki tað? Mark læt ikki við seg koma Aftur koyrdu teir gjøgnum skóg. Danmark var tann beri skógur, hugsaði Mark við sær sjálvu. Tann beri skógur, vetn, bónda garðar, vegir og fólk. Dýr andi fult av húsum við hjún um og børnum. Fult av fólki, sum livdu fóru til arbeiðis; og komu heimaftur um kvøldid, hugdu at sjón varpi, kkoyrdu bil og livdu. Danmark er dyrandi fult av hampa fólki! helt maðurin, halda tygum ikki eisini tað? saman, Jú, segði Mark fyri ikki at fáa hin at ilskast. Norðurlond eru full av hampafólki, Europa, Asia, Amerika, ell verðin er full av hampa fólki! Osted. Aftur her var mark fyri ferðini. Eingir bilar at síggja ella ljós í vindeygu num, bert vegurin framman fyri teimum og skuggin av manninum. Regnið dýkti inn á framrútin. Alla staðni eru hampa- fólk, sum kryvja hver annan, grýta bumbur eftir hver eðr- um, heingja hver annan, seta hver annan fest, svelta hver annan í hel, neyðtaka og koyra hver annan yvir! Hvussu? Segði eg tygum ikki frá hasari vanlukkuni uttan fyri Roskilde? Fór í smæsta smildur móti einum træ Einum stórum, sterkum træ Teir vóru einsamallir á vegnum. Eingir bilar ella bussar. Bert teir báðir, tveir einir. Ferðin var nú 170. Frálíkur bilur! helt mað- urin fyri og slerdi hondina nakrar ferðir niður á róðrið, og dyggur! Maðurin fekk sær sigarett upp úr lummanum og festi sær í. Annars nógva ferð! helt hann fyri, halda tygum ikki ferðina vera eina hava vit ov ov nogva? Jú, segði Mark Tað undrar meg at fólk skulu koyra so skjótt, segði maðurin, tað undrar meg, at ell hesi hampafólkini skulu koyra so hart! Í heila tikið undrar tað meg, at øll hesi hampafólkini skulu vera so hervilig at drepa hver annan! Sigið gerast tygum ongantið ovfarin av at hugsa mær, um hetta? Jú, segði Mark, undrar eisini meg! Tygum eru ein hampa maður. Men kortini er tað logið, at øll vit hampa fólk, sum øll liva so hampiliga, skulu hervilig at drepa hver annan. Av berari hampuligheit! Tygum eru svakur! rópti Mark bráddliga, steinetandi ørur í høvdinum! hatta vera so Madurin lædi spakuliga og helt fyri: Eitt vakurt sjálvmorð var tað! Annars var tað her tað hendi... hatta træið! So peikaði hann gáloysin á tað stóra træið, har stóð Bilurin fór turnandi um bugin og koyrdi beint yvir hóast har beint yviri við um krossvegin, lýsti reytt. Helt so fram leiðina inn móti Keypmanna havn Við bensinstødina minkaði hann um ferðina og koyrdi niðan. Tangapassarin kon yvir til bilin Koyr hann fullan! segði maðurin og fór út úr bilinum Mark varð sitandi eftir og helt sær framvegis fast við báðum hondum So rópti maðurin inn £JØg num rútin: Skulu tygum ikki eisir toyggja beinini? Mark fór lýðin út úr bilin um. Gott er t få kroppin! helt maðurin fyri meðan hann válaði aftur og fram. Mark elti hal ná rennandi Maðurin gekl skjótari og skjótari. Marl royndi at tetla aftar um. Ná, segði vit mugu heldur fara! K« So for bilinum. Hoyrid meg eitt orð hann yvir mot segði Mark og irð stan dandi Maðurin vendi sær við og Mark fór spakuliga gangandi yvir ímóti honum. Hann knýtti nevarnar og hevði tei á lofti. Maðurin hugdi bros andi at honum Nei, nei! segði hani nei! Hatta gera tygum ikki ein sovorðin há ipan 101 sum tygum. Mark læt hendurn: letta niður aftur og fór aftan á honum. So settu teir seg inn aftur í bilin og hildu leiðina fram Hans Thomsen umsetti eftir Leif Panduro 6. sept. 1975 Mikudagin t. 3. Vestmanna Atgongumerki á kr mars hittast vit annað skemt Konsert — Ewald Thomsen Harty Thomsen kl. 21.00 í Konsert + »Spælimenninir« Skulahøllini 1 12 verða til keyps við dyrnar Føstulåvints mánadag í Ítróttarhellini til tunnusláing og mang! Santa Jørundsgildi »