leygardagur 6. mars 1976síða 10

Í verða vildi og gjerdist ikki naftur. Eg mátti royna at fáa eyguni saman, so náttin kuldi ikki gerast púra svevn F Men lítið skil var í hesi í in, Ú Ulla it vilja tað £ in uttan at vita av ti legði eg meg nú at slota ftir hesum ljóðinu tók at x + oðga i. Eg r um at tara 1{ un Jan ert ] Og taði eft t hon skuldi fara iftur at gnaga. I fyrstuni tók intannå á ova musin I, fimm J Of tigg)u ra ell men til lan k it lova henni £ eira enn ráðini vóru 5 toil endurnar up? r ysti á fyri ikki af I ra }€ I gjørdi ð í ál ilspentur } Ói nina it [Ca 1 ent Kl mit TOT ul r Ch 1 n Í VÍ øgnum lekir Mi Í Fjørdist O ninnandi lu Nil dar glørd gr sot 10 ma øll r kl ðani Adam hava ør 1 | { fekk ma Okt lak Y ið | þá 3 5 1 golvinum og fel k hjá ma set siðan upp undir meg fvr ta ; iðan ljóðið k« Men hetta var ikki sum Få tað, kundi fyri tað rið ein veggjasmiði in eldur best t tanda og if en ] iniå D nt a taðið. |} t heldur era tur og Krogvar e heilt ødrum stað. Tá eg hevði sitið so eina letu ripaði Hani rámti stið beint við hevdarlagið Harrsi. datt sidan niður á ikki trúð, at so langt eg orkaði at blaka iv hesun iknadi Harris og laður var ef til eg sa il legði Ikki petti í ( ið. tá imdi mær einki. Hann so ið kjótt aftur, og glaður B. mi o Ull og knapi han iftursovnaður, fór I n at r t gnaga, og nu | oðir meg aftur. Eg egði ikki i ekja Harr eg noyddist at blaka hin skógvin. Hesa ferðina fór eitt spegl í sor har vóru tvey inni og sjálvandi rakti eg tað Aftur vaknaði Harri: tLØrra mel im tað góðdýrið hann r, gav hann ikki ilt av sær g nu ir eg rættuliga for verda, vaktur å tridja sinni skuldi hann ikki verða At enda rýmdi músin og eg Men tá fór ein klokka at slaa. Eg taldi sløgini og for aftur at durva, sovnadi byrjaði ein onnur nýggjum taldi eg sløgini, men tá men tå klokka aftur av fóru teir báðir stóru klokku 11 einglarnir å rådhusinum at blåsa i hesar longu trompetir nar, teir hava. Ongantid á evini hevdi eg hoyrt nakað, um ljóðaði so væl, men tå teir so fóru at blæsa í hverjum korteri, helt eg, at w gekk av skriðuni. Hverja ferð, eg var um at durva settu teir í aftur at blása, og hverja ferð, eg vaknaði hevði eg onga dýnu oman á mær, men mátti toyggja meg niður í golv at fáa fatur á henni iftur Nil endans vildi eg slættis ikki sova, måtti lata mær lyndi at liggja har so klár- vakin. Klárvakin, ófriðarlig ur og tystur. Tå eg hevði ligið og tveitt meg a ymsar liðir 1 helt eg best vera at draga einar brekur upp á seg, fara niður og seta høvdid undir gosvatnid, festa sær so í eina rar og so sita og hugsa til aftur fór at lýsa so vist, at eg fekk latið meg i i myrkrinum uttan it vekja Harris. Skógvarnar fann eg so ikki aftur, teir hevði eg blakað efitr músini, nen summar var, so ikki mundi bila at vera í morgun skóm. So fór eg fram á gólv, li at bera so stillisliga at um eg fekk og fekk so dånt latið meg i. Nú væntaði bert ein hosa, men hvussu eg kýtti meg, bar mær ikki til at tinna hana. Men funnin skul- di hon so væl verða, so eg legði meg á oll fýra í ødrum morgunskónum, meðan eg hevði hin í hondini. So grulv- gólvinum og leitaði, men einki bar til. So gjørdist eg viðgongdari, með aði eg har á in eg trilvaði fram fyri meg Gólvið rykti undir mær, og hvorja ferð eg rendi meg í hetta fimmog ella seksogtretivu okkurt, helt tretivu ferðir so tað hevði verið um dagin hetta barst á nógvan gang, sum hevði tað Hverja ferð stoðgaði eg á gjørt og helt ondini, til eg var visur at Harris ikki var vaknadur so tók eg aftur at grulva. Eg leitaði og leitaði, men hosa var eingin at finna Har kundi fyri tað einki verið inni uttan tað bera innbugv Annars helt eg meg minnast, song, at har skuldi ta eg for ikki so nógv innbúgv verið inni, men nú uddi allastaðni av hesum serliga vóru að stólar stólar alla taðni kundu fyri tað tvær familjur verið innflutt ar, meðan eg hevði durvað Og tað løgna var, at Ogjørligt tokti sosialurin hesar stólar, men hverja ferð- ina rendi eg hevdið í teir, so Hýrurin bat- einki, meðan eg lá har á gólvinum tað gól eftiri naði sum vera man og mól sum ein høvudsotta seyður og nú tók eg at banna innantanna Tá eg hevði leikað í eina lotu, helt eg sum so, at til bar at ganga, um eg so bert va í einari hosu. So reistist eg og helt beint á hurðina tað billaði eg mær í hvussu so er inn og stóð bráddliga og gløddi inn í tað speglið, sum ikki var ovfarin, at eg eina letu brotið. Eg var so gloymdi at anda, men skilti so á ollum brøgdum, at eg var vilstur og ikki hevði minsta grunsil á, hvar eg var stadd- ur. Tá hetta varð mær greitt, eg so spillterandi óður, at eg noyddist at seta gjørdist meg nidur å golvid og triva um okkurt fyri ikki at fara av verdini. Hevdi so av illum bara tad eina speglid verid, kundi tað kanska leiðbeint meg, hvar eg var, men har vóru heili tvey og tað var verri enn einki, ti hvert hekk í sinum enda av kamarinum Eg homadi so dånt vindeygu ni, men delskur sum eg var, helt eg tey vera beint har, sum tey ikki áttu at vera, hetta gjørdi meg bert uppaft ur meira í ørviti og hjálpti mær ikki petti So royndi eg at fara á føtur, men fyrdi í ti sama eina Hetta ljóð aði sum byrsuskot, tá hon paraply um koll datt niður á hetta hála og harða gólvið Eg beit á kampi og helt ondini so eigasørt at Harris lætst um von. Ég setti so paraplyina væl og virdiliga aftur at bróstinum, men í somu letu, eg tók hondina til min, gleið hon og datt aftur við einum øgiligum gangi. Eg hvakk við og lá eina legu so lurtaði men har hendi einki. Nú skuldi ikki vera sum í áðni spinnandi óður og Ovurhonds varliga reisti eg uppaftur tók hondina til min og aftur datt paraplyina hon. Eg havi fingið eina harða uppvenjing, men hevði tað ikki verið so myrkt og há- tiðarligt inni í hesum einsliga og ræðuliga rúmi, haldi eg næstan, eg hevði trivið í okkurt, sum illa hevði borið til at sett á prent í eina sunnudagsskúlabók, ætlaði tú tær at selt nakað munandi Men eitt var so kortini, sum uggaði meg enn Harris lá enn so pinna av henni stillur so eigasørt hann 1evdi lætt sær á gjørdi ti har stóðu Paraplyin inki klókari ýra inni ymsastaðni i kamar meg so inum og allar vóru tær ein: So stakkst upp á meg at trilva meg fram eftir bróstin oleidis finna hurðina 1400 fólk sóu framsýningina Tilsamans eini 1400 fólk vit du listaframsyningina við målningum eftir S. J. Miki eftir myndunum hja Mikines Hesin lítli hevði eisini leitað sær niðan í Listaskålan at hyggja Nr. 18 6. mars 1976 nes 1 imbandi við 70 ára fødingardag hansara herfyri málningar vóru á tramsyningint og teir eru gjørdir í tíðarskeiðinum 1926 1971. Framsýningin varð tryggjað fyri eina miljón I for a ør € met era sli } I (4) men kon In € 1 g so ha f | 1 Í ið Het ar eingi men kundi t 5 verið einum storun Ísla nogvan gang gjørd no Harris læt ikki men nú tordi eg ikki longur gavst at trilva, mátti heldur royna at sleppa mær fram a ti runda borðinum hjá kong Arthur tað hevði eg sí rent meg í fleiri ferðir so haðani royna at finr seingina hjá mær aftur fann eg seingina fór eisini at bera til at finna vatnkann una. Nú var eg næstan deyður i tosta. Ég Í akandi á knøum, hetta gekk skjótari og heldur ikki helt eg meg tá fara at koma undir neira av innbúgvinum og renna tað um koll. At enda fann eg á borðið, tað vil siga eg sendi hevdið upp undir tað, so kúla kom á, reistisi so og trilvaði fram fyri meg. So síðani bróstið og so aftur ein stól Síðani kom ein sofa og so fann eg á ein stól, aftur ein sofa. Nú gjørdist eg mestsum í ørviti, helt hetta kundi ikki bera til, meg so bara vita um ta einu ti eg helt sofuna, ið inni var. Tá kom eg fram at borðinum og fór at leita av nýggjum fann á fleiri stólar. Tá kom eg at hugsa um og hetta skuldi eg havt gjørt alt fyri eitt at av ti at borðið var runt nyttaði lítið at leita út frá tí. Ti byrjaði eg eina ferð enn av nýggjum hesa trilvan millum stólar og sofur kom undir ein ljósastaka, sum stóð uppi á einari hyll, so hann smelti í gólvið. skuldi t triva eftir ljósastakanum og kom undir eina lampu, skuldi taka eftir lampuni og kom ndir eina vatnkannu, sum hvølvdist við einum øgiligum ngi. Tá hugsaði eg við mær „Endiliga fann eg hugsaði tað altid, at lá beint fyri fótunum á sjaivum nær.« Tá rópti Harris vid Hjalp! morð hann aftrat: >Ég eri so renn jóvar, rånsmenn, hjálp!< Og so legði Vvatur vakt alt hevði Verturin kom har Gangurin húsfólkið snikjandi í síni longu nátt skjúrtu við kertuljósi í hond ini og í hølunum á honum ein ungur drongur eisini vid ljosi i hondini. Har kom ein gonga vid lyktum og ljósum eisini vóru har tveir tyskir gestir í náttklæðum og ein stovugenta So hugdi eg meg um. Ég stóð vid seingina hjá Harris eina heila dagsferð frå mini egnu. Har var bert tann eina sofan og hon stóð inni við bróstið. Hav var bert tann eini stólurin, men hann var tað, eg hevði malið uttanum sum ein gongustjerna og rent meg í ta hálvu nátt S0 segði eg teimum hvussu mær hevði gingist og hvi eg hevði borið meg at sum eg gjørdi. Síðan fóru verturin og tey, sum við honum vóru út ur kamarinum, meðan vit fóru at gera okkum til morg unmatin, ti nú var farið at lýsa. Eg skeitti at teljaranum og sá, at eg hesa náttina hevði gingið sjevogfjoruti kil ometur, men líka legði eg í. Hevdi so verið til gongu Hans Thomsen umsetti eftir Mark Twain Få A—Æ——