leygardagur 13. mars 1976síða 9

Nr. 20 — 13. mars 1976 sosialurin Síða 9 Urn ra = mee 7 at fylgjast vid tær eina løtu,« -obr Y bað eg so | iga. >Góðaste Erskine Caldwell að eg so ønliga Goðasta Tá eg fór á føtur aftur, så eg Irenu koma gangandi heim eftir vegnum. Hon gekk við ti fína hattinum hjá sær í hondini. Hon sá so heit og droyðrareyð út, og kinnar hennara hevdu sama litin sum búnar appelsinur. Hárið á henni floymdi henni oman eftir herðunum. Í somu letu, eg bar eyga við hana, skundaði eg at tveita meg niður aftur og krogva meg í ti síða grasi num, sum vaks fram við Irena, kann eg ikki sleppa?« Men enn var hon so klekk að, at hon fekk ikki orðið fyri seg og hjartað í henni leikaði sum kúlvur í klokku. »Irena«, helt eg fyri og skalv á málinum. »Kann eg ikki sleppa, bara hesu einastu ferð. góða. Kann eg ikki sleppa ?< SN NN SR NN 6 N N = 77 NN INN VM ENN 7 Nú var hon aftursissað og < bróstini á henni gingu ikki so titt longur, heldur ikki netr- aði hon longur um varrarnar. | „Ég sigi, slepp mær, Sid- AL vegmum. Vildi ikki, hon skul- di siggja meg, ådrenn hon kom til min ella kanska venda við og fara stórleypandi heim til hús aftur, áðrenn eg fekk orðið á hana. Hon gekk so spakuliga, og fyri hvort fet vendi hon sær á GÍ N ney,« segði hon. Æ „Góða Irena, lova mær at fylgjast við tær, bara hesa einastu ferðina. < »Hvi biður tú meg um hatta?< Og so stóð hon alla tíðina Z N og hugdi at skóginum eystan | og hugdi at mær, meðan eg ikki fekk orðið upp. Dugdi onga aðra umbering at finna, fyri, sum var farin at brenna. Hesin dagurin var so legin, og tað tóktist sum stóð øll verðin í eldi. Hesin rami royk- urin av uppkolaðum træ hekk uttan at eg vildi so fegin sleppa at fylgjast við henni. Alt summarið hevði eg gingið og bíðað eftir, at tann dagur tær i nasar, og nú kveldið var komið, fóru logarnir uppi a í . ! : . ER? PP) Erskine Caldwell (føddur i 1903) er gitna herðuni at síggjast so sjónsk- N skuldi koma, tá hon fór at ir aftur ímóti luftini. Fegn skaldið hjá teimum amerikansku suðurstatu- | jova mær at fylgjast við sær; ÞÍ KÁ hevði ikki verið í ein stivan num. Sjálvur sigur hann um seg sjálvan: >Frá | men nú hon spurdi meg, hvi ; Í Á manað, og nú var so eldur ti, eg varð føddur og til eg fylti tjugu, steðaðist eg vildi fylgjast við sær, visti gt 2 komin i skógin, sum brendi ld . 6 Si : taði eg einki at svara. , MY å 5: £ 2 £ > Få £ Få ' 2 22 nátt sum dag, Og eingin eg sjáldan meira enn 6 mánaðir á einum staði | »Ee má sleppa at:fylgjast FE royndi at sløkkja heldur, bara ísenn. Heimið hjá mær, vóru allir sudurstatir- | vid tær, Irena,« segði eg og ie regnið forðaði logunum at eta nir, frá Virginia til Florida, frá Atlantshavinum treiv fastari um armin á »r longur eystur- og vestur . 5 fnni . Á henni. >Ég á slenna : seg OnBur & 5 til Mississippi. « Påpi hansara var prestur, og ti henni. »Eg må sleppa at eftir tað í í fi ttu flyt fylgja tær til hus.« var tad, at tey so ofta måttu flyta »Nei, tað sleppur tú bara Ikki visti eg, hvat eg skuldi gera, tá eg ætlaði mær at leypa á føtur og gera hana viðurskiftum sjálvandi verða sum Harra Gud ikki.« ovfarna. Vildi ikki, at hon veit, og seinni fekk hann mong størv, og sjåld- »Hvi ikki, ir na? Góðasta skuldi rýma frá mær aftur. Ti . . , ; …” sig mær hvi? Hvi kann eg te : : an var Erskine Caldwell i sama arbeidinum kli sleppa? hverja einastu ferð, eg hevði ikki sleppa /< Skúlagongdin hjá honum mátti undir hesum slættis ikki. Hatta sleppur tú roynt at sloppið at fylgst við leingi, men eitt fekk hann so burtur úr hesum Hon hugdi aftur um seg og aftur til hús um kvøldarnar, vallaralívinum: Hann kom at kenna menniskju- sá logan uppi á herðuni, sum | „líð r : , 5 . Á fargaði = kveldarluftin: s hevdi hon altid runnið sum na, mest fátækafólk. Frá teimum, sum sótu GE : Pm eitt ótt og ikki til at stødga t felag r hild , fekk blróðreyða aftur. Men nú mátti eg sleppa ovast í samfelagnum og hildu seg vera, te Og tí at eg alt summarið, at síggja snýðið á henni aftur hann, hetta stóra komandi amerikanska síðan vit fingu fri úr skúlan- og sleppa at tosa við hana. skaldið, ongantíð nakað uggandi orð. um í juni mánað, hevði gingið Í tta s ari vdi eg S : 2 , « og bidad eftir, at tann dagur Mt hetta summarið hevdi eg Fyrsta bókin hjá honum kom út i 1920, og Sv É skuldi koma, at eg slapp at gingid og ynskt, at eg kundi sloppid at fylgt henni heim følkini, hann her sigur frå, eru nekararnir og fylgja henni heim eftir vegn- eftir vegnum. Einaferðina hesi fátæku hvítu, sum búgva í amerikansku um hevði ligið í andvekri segði hon mær, at hon hataði suðurstatunum. Tað, sum hevur sett hann so og start út í myrkrið og meg ikki, men sama gjordi, 2 . hugsad um hana — og ti at eg fæ BJ høgt sum rithøvund, er hansara stóri manna- ki | ae ; ikki kundi bara mær at nema hvat eg so segði við hana, ti 1. . kærleiki, mikla samkensla hansara og so hetta, vid hana, — slepti eg armin- NN NSA N altid rann hon undan mær og æt meg vera standandi eftir at verða i ødini, tå hann veit, at órættur er um á henni og trýsti hondina móti bróstinum á henni. Ein 0? ; ÁÐ sum elll spolt Á Vegnum. framdur. Men samstundis hevur hann gåvur at | NA Beint í somu letu, hon kom skemtast tålv tev dýrabæ t løta for, so stutt haldi eg, at B Gg jar, eg á. skúgvaði eg tað skemtast, sjá vt um ey dyrabærastu menn- hon kann ikki måtast i tid, at 204 Í síða grasið til viks og sprakk iskjansligu viðurskifti. Tá tú lesur hann, hon stóð pinnastill og ikki út á vegin undir liðina á verður tú noyddur at flenna, meðan tú lesur, rørdi seg. Hon hugdi aftur um seg og sá logan branda enni. Og eg banni tykkum men oyðist samstundis at øtast við. Ti ber ; yri, at eg hoyrdi hjartað sláa teini til - t Erski Cald T ou uppi á herðuni, meðan eg stóð , á > 35: 4 4 » f 7p Fr 2 P ! Ritstjóri í henni. so bangin varð hon eisini til at siga, at Erskine Caldwell og stóri og helt henni. Hon blundaði | Eg treiv í armin á henni og filmsskemtarin Charlie Chaplin eru nær skyldir fastliga og varrarnar vóru Í Hans Thomsen B 8 ] > helt við báðum hondum. andaliga. »Irena góða, læt meg sleppa ———øøa —vi ge mr