leygardagur 13. mars 1976síða 10

Síða 10 sundur. Hon tivaði. Og so beint sum eg hevði tikið um bróstið á henni skræddi hon seg leysa og fór rennandi heim eftir vegnum. „Kom aftur, Irena«, bað og banaði eg, meðan eg fór rennandi aftan á henni. >Ég ætlaði ikki at ræða teg, so tú skuldi renna undan mær. Lova mær at fylgjast við tær. Hon rann skjótt, men var kortini ikki so kvik sum eg. Eg treiv um armin á henni og togaði í hana. Men ikki fekk eg hana at steðga, so vit fylgdust heim eftir vegnum, meðan eg helt í hana. „Eg skal siga tað fyri pápa tinum, Sidney,< segði hon »Bida bara, so skalt tú siggja Eg fari at siga honum, hvat tú hevur gjørt við meg. Biða bara. Eg fari at siga tað fyri pápa tinum.« Ég visti mær einki at siga Tað var ikki so nógv fleingj una, eg hugsaði um, sum tað, at hann skuldi fáa at vita hvad eg hevði gjørt við hana. Og ikki skuldi sleppa henni kortini eins nógv at halda henni „Ég sigi pápa tínum tað, Sidney,< segði hon aftur. »Bida bara. Eg skal siga honum, hvat tú gjerdi við meg har heima á vegnum,« Tá vit komu oman til kirkjugarðin, har getan oman til húsini hjá Irenu og teim um var, steðgaðu vit bæði Nú var myrkrið rættuliga komið og eldglæman á luftini so bjart, at eg sá tårini i eygunum á henni, tå hon visti eg, hvat eg tordi ikki at men ræddist at verða við gera, vendi sær imæti mær. So stóðu vit bæði niðri við kirkjugarðin og skulvu, hugdu at tí blóðreyðu luftini og at hverjum eðrum. „Hví gjørdi tú hatta, Sid- ney?< spurdi hon. »Tå eg fór oman á vegin og legði meg at biða eftir tær, hevði eg slættis ikki ætlað mær at gera nakað sovorðið, Jrena. Vildi bara síggja teg og sleppa at fylgjast heim við tær. Men — tá eg so tók í teg kundi eg ikki bara mær at nema við teg. Fekk ikki barað mær. Mátti nema við teg.« Aftur hugdi hon aftur um seg at eldinum har uppi á herðuni. Fekk ikki eyguni av roykinum og loganum og tí reyðu glæmuni á luftini. Bráddliga vendi hon sær á og hugdi beint upp á meg. »Sleppur tu mær ikki, Sid- ney, og tað í stundini, skeri eg í rop,« segði hon. »Og eg skal rópa so hart, at øll skulu hoyra.« Hevdi tað verið sum onkun- tið, hevði eg tikið um munnin á henni, men nú tók eg hana inn at mær og trýsti hana fastari at mær enn fyrru ferð- ina. Hon rerdi seg ikki. Stóð pinnastill og hugdi aftur um seg at eldinum uppi á herðu- ni. Kveldið var næstan so ljóst sum dagur at sjá, skugg- arnir langir og gráir og luftin full av hesum rama træroyki- num. Og vit bæði stóðu har vid kirkjugarðin og bidadu. Hann var farin at lota, so eldurin logaði meir enn fyrr. Og meðan vit stóðu har, sóu vit logarnar fara upp eftir trøunum og festa í tey. Og eitt sindur seinni var eldurin næstan slóknaður í neðra, men í erva geisaðu logarnir bjartari enn nakrantíð. »Nu er toppeldur,< segði Írena, hygg, hvussu toppar nir á trøunum brenna.« Og henda sjónin fekk okk um bæði at skelva. Vit stóðu tætt tilsamans og hildu fast hvert í annað. Írena var so hummarreyð í kinnunum og tivaði uppaftur meira enn í áðni, tá eg leyp ut úr ti síða grasinum og tók um hana „Sovorðnar eldar ber ikki til at sløkkja,« segði hon. >Teir slókna ikki, fyrr enn alt er uppkolað. Og eg ræðist hasar eldarnar.« So legði hon hendurnar á sær oman á minar og trýsti tær fast inn at sær. Legði seg so inn at mær, so eg feldi tann mjúka hitan av kroppi hennara. Hjartað á henni leikaði sum kúlvur í klokku, so eg feldi tað út í fingra snipparnar, og hon tivaði so, at bróstini á henni gingu kyk sum varrarnar, hóast eg helt um hana og trýsti hana fast inn at mær. Ikki veit eg, hvussu leingi, eg stóð við andlitinum fjald- um niðri i hennars mjúka øsi tá hon bráddliga tók um hevdið á mær, kysti meg á munnin og skræddi seg leysa Men hetta man hava verið seint, ti nú var eldurin næst- an slóknaður, bara nakrar glóðir at síggja og so langt burturi, at tað var næstan ikki meira enn at tú hómaði tað. „Ég má fara til hús nú, Sidney, ti fari eg ikki, koma tey at leita eftir mær.« Eg fór rennandi aftan á henni og stødgadi so á. Vit vóru nú komin hinu megin kirkjugarðin, har eingin geta var longur. Ímillum treini sá eg ljósið úr húsunum, har hon búði. „Kann eg sleppa at fylgja tær heim i annakvøld, Ireria,« spurdi eg, »og síðani hvert tað einasta kvøld?« Hon stødgadi á og kveitti at mær. Eg stóð har fjålurs- stungin og bidadi eftir, hvat hon mundi fara at siga. Sansaleysur um, at hon kanska fór at siga, at eg ikki skuldi sleppa at fylgjast við henni aftur. Meðan eg stóð har og bíðaði afturat einum før ligum vidarbuli, hugdi hon niðan á sosialurin herðuna, har eldurin hevði verið. Nú sást eingin glæma á luftini longur og ongan royk- in heldur, tú fekst í næsar- nar. Eg fór yvir ímóti henni og álaði eitt petti burtur av børkini á furutrænum. „Kann eg sleppa, Irena?« Uttan orð brá hon sær við og rann oman móti húsunum hjá teimum. Tá hon var farin, stóð eg hjá trænum og lurt- aði. Sum eg hevði vónað, at hon fór at lova mær at fylgjast við sær heim til hús nú í kveld og hvert tað einasta kveld hereftir. Fekk meg ikki at trúgva, at hon skuldi vera rýmd uttan at svara. Seinni fór eg gjøgnum tann myrka kirkju- garðin og niðan aftur á vegin, har eg hevði ligið og goymt gangandi 4 meg í ti síða grasinum. Nú sást eingin ljósglæma á luft- ini longur. Og eg visti við sjálvum mær, at til eldurin festi í aftur næstu ferð, fór hon at tvispora undan mær, hvørja ferð, eg vildi tala á hana. Og hverja einastu ferð, eg vildi síggja hana, fór eg at verða noyddur at fjala meg í ti síða grasinum við vegin og hyggja at henni, meðan hon fór framvið. Ongantid aftur fór eg at sleppa at fanga hana sum í kveld, ti hereftir fór hon altið at vera varin, og sprakk eg upp úr tí síða grasinum og fangaði hana, fór hon so avgjørt at siga pápa sinum, hvat eg hevði gjørt við hana. Men langt áðrenn eg kom til hús, hevði eg sett mær fyri at fanga hana aftur onkun Nr. 20 — 13. mars 1976 dagin og halda henni aftur, sum eg hevði gjørt í kveld. Visti við mær sjálvum, at ongantíð fór eg at verða glaður aftur, fyrr enn eg aftur faldi mjúku varrar hennara móti mínum, fór ongantið at verða glaður aftur, fyrr enn eg feldi hana trýsta hendur mínar inn imóti sær, so at eg skuldi halda fastari um tey piprandi bróstini á henni. Onkun dagin, kanska í ár ella onkuntið seinni, fer aftur eldur at verða uppi á herðuni. Har fara nýggj furutrø at standa í staðin fyri tey, sum brunnu niður. og onkur fer í gáloysni at blaka ein logandi svávulspinn frá sær niður í tann skróvturra skógin Hans Thomsen umsetti eftir Erskine Caldwell Framhald frá síðu 3 Suðuroyar Sjúkahús var millum tey mest nútímans sjúkahúsini í Norðanlondum í 50-unum, so var tað vorðið eftirbátur nú Hann segði, at hetta er ein orsøkin til læknaloysid, Sverri Midjord vónaði. at tað verður eins stór útbygging á sjúkahús unum í Sudduroy og í Klaksvík sum í Havn Tørvandi samarbeiði Atli Dam, løgmadur, segði, at tad er ikki sparningurin um eitt ella fleiri sjukahusstyri, sum hevur nakad at tyda i målinum Løgmadur seåi, at higartil hev- ur mistonkiliggering havt ov stort vald å heilsuverkinum, og hann setti eirt spurnartekin við, um verandi sjúkahússtýrir hava verið nóg kompetent fyri at tryggja eitt gott heilsuverk. Løgmadur segði, at tey lokalu viðurskiftini mangan hava verið alt ov væl vard av stýrunum, og at tey hava botrað í mostonki liggering og harav tervandi samarbeiði. Hann legði dent á týdningin av, at læknar kunnu flytast imillum sjúkahúsini, og løgmadur helt, at fyri tað kunnu vit hava try sjúkahússtýrir Men ein samarbeiðandi myndug leiki eigur samstundis at virka, segði hann. Hvor skal avgera? Bæði Arne Ziskasen, úr folka- flokkinum, og Poul J. Olsen, úr javnaðarflokkinum, mæltu til at verðveita sjúkahússtýrini hver sær. Poul J. Olsen spurdi, hver skal taka avgerðina um, næt læknar skulu flytast Hann roknaði við, at tað fer at imillum verda torført at fåa eina tilika skipan at rigga væl. Annars helt Poul J. Olsen, al vilji til samarbeiði altid er til løgtingsins stedar, medan hann setti eitt spurnartekin vid, um hann altid er tað hjá læknunum Leif Groth, rikisumbodsinad ur, upplýsti, at tað var eftir ynski frå innanrikisrådharran um, at landsstyrid hevði skotið upp, stuðulin til statshospitalið skal fara fram eftir donsku bruttufaktorinntøk ni, tí tann føroyski hagtalsstovnurin er ikki nóg væl útbygdur enn. Ríkis umboðsmaðurin metti, at henda skipan verður broytt, tá hagtals stovnurin er útbygdur Jákup Lindenskov, landsstyr legði dent á, at upp skotið um eitt stýri varð sett fram til tss at fáa betri sam lag millum partarnar í ismaður arbeiði í heilsuverkinum. Hann segði, at tað er vanligt, at vit taka eftir Torshavn 5—9. april. Hafnia i Torshavn 5—7. Gennem praktiske direkte fra Sikkerhed på en talerstol Sikkerhed i for- handlingssituationer Kursus i Taler- og Forhandlingsteknik på Hotel Hafnia i Gennem praktiske øvelser får De gennemgået teknikker ne bag god forberedelse, gennemførelse, påvirkning, argumentation og afslutning. Kursusafgift inkl. frokost og materialer kr Lær at argumentere og at lede (Fortsættelseskursus) Kursus i Forelæggleses- og Ledelsesteknik på Hotel april. øvelser påvirker og motiverer andre. Principperne for situations- bestemt ledelse gennemgås. Kursusafgift inkl. frokost og materialer kr Undervisningsplaner kan fås på Hotel akti + AKADEMIET FOR KOMMUNIKATION A/S TALETEKNISK INSTITUT Frederiksborggade 50 1360 København K. Tlf. (01) 11 60 03. TØKK Hjartaliga takki eg øllum, i sendu mær heilsur og gåvur å sjeytiåradegnum 23. februar! donskum lógum, men sum verða lagaðar til foroysk viðurskifti Jákup Lindenskov upplýsti, at sjúkahúslæknar, eftir uppskoti num, eisini fara at kunna søkja til åvis sjúkahús, men at tað verður tilskilað, at teir kunnu rokna við at verða fluttir imill um sigurd 1,800, lærer De, hvordan De 1.200, Hafnia eller O * S. J. Mikines NG |