leygardagur 27. mars 1976síða 7

Nr. 24 — 27. mars 1976 sosialurin Sida 7 — sáð, HA ll N HM N GA HAN MG 12720 L MM, VV LP 7 UL (Í lg ýr & £7 VM UN UZ IN il | at || N Mt Á 5 % | 1 0, (AT 21 (7 2 Q 2 //,, yr, 7 NN NN Hans Thomsen Frú Fortúna er ein rættur íspegil. So titt og knapt hon heldur meg vera komna at síggja ov ótrivaligan út, ey, so er hon í stundini har sum ein fitt fastir og skal snýsa mær og geva mær fimm oyru at spilla burtur. Eg hevði fingið eitt hugskot til eina nýggja bók, sum eg hevði ætlað skuldi prentast sum framhaldssega, men blað- stjórin hevði skrivað aftur, at hetta mátti stødga eitt år. Nú var so aftur bræv komið frá honum, har hann skrivaði, at blaðið við einari kanning millum lesararnar var komið fram til, at teir fegnir vildu hava meg at skriva eina fram- haldssøgu. Hann vildi ti fegin hava meg at fara undir hana sum skjótast. Mær dámar so væl at skriva framhaldssogur. Nógv betur enn at skriva bøkur, og tá fært tú eisini lon eina ferð um vikuna rætt sum onnur fólk, so leingi tað varar, og ikki bert eina ferð um árið, sum annars er vant og tá altid minni enn tú hevði væntað. Tá tú ongan hevur at gleðast saman við um okkurt, sum hevur glett teg sjálvan, mást tú gera okkurt annað. Ég koyrdi tí oman til Hornbæk at spæla billiard. Tað er óivað frålikt at hava fingið góða uppaling, men tú kanst eisini vera ov fólkalig- ur. Tá eg hetta augustkveldið um tiggju-elluvu-leitid koyrdi til hús og kom niðan i prestbrekkuna, for eg fram um eina damu, sum helt aftan á mær og tók at spyrja eftir einum garði í Horneby. Hon koyrdi tætt undir vinstru lið á mær, tí megin plagi eg altid at fara av súkluni. Eg skuldi fara av fyri at kunna geva henni eina líkinda frágreiðing og royndi ti høgrumegin. Av hesum stóðst nakað, sum læknin seinni rópti sera á- hugavert, men sjálvur fekk eg í løtuni nakað ilt. Eg fekk ikki stigid til og måtti sega meg nidur mitt å vegin. Tå daman spurdi, hvat bagdi, måtti eg siga henni sum var, at eg hevði brotið beinið. Tá hon hetta hoyrdi, nísti hon við av ræðslu og eg sá ikki aftur í halaferðina á henni. Ahugavert var hetta á tann hátt, at eg dugdi ikki at fata, hvussu mær barst á. Men tá eg fór at trilva, var eingin ivi longur, lanleggurin var brot- in. Tað vardi eina lotu, áðrenn pinan kom, men tá var tað eisini við lít. Umsíðir kom har ein maður á súklu, eg fekk talað á, men svarið, eg fekk var, at eitt sovorðið brennivinsbarn sjálvt mátti kunnað funnið til hús, og horvin var hann. Tiggju min- uttir seinni kom uppaftur ein og nú gekkst mær betur. Ég fekk hann at fara oman eftir yvirpolitistinum, sum kom í bili og fekk meg til lækna. So varð sjúkrabilurin boðsendur og eg koyrdur á sjúkhúsið Hevur tí ongantið áður ligið á sjúkhúsi, og tað hevði eg ikki, síðan eg var seks ára gamal, er tað ógvuliga marg háttligt at verða innlagdur so óvæntað. Fyrst koyrdu tey meg í eitt baðikar. Ég var ikki vanur við at verða vask- aður av ungum damum og var líka so rómareyður í and- liti sum tærnar vóru svartar, arbeitt sum eg hevði í urta garðinum allan dagin. Morgunin eftir vórðu rønt genmyndir tiknar av mær, og síðan varð eg koyrdur inn á skurðstovuna til Johannes V Andersen, yvirlækna, ið sum áður nevnt segði hetta bein- brotið vera ógvuliga áhuga- vert. Við at stida skeivt til, hevði eg støkt beinið av, sum tú klývur eina turra grein við at taka ein enda í hverja hond og so snara øvugtan veg við hondunum. Har mátti rætti- liga nógv gerast, áðrenn bein- ið varð í lagi aftur. Eg mátti hava ein metalring um og knæsbótaleggurin = meitlast av fyri at fáa hitt at liggja sum tað skuldi. Eg varð mønudoyvdur og helt tað vera logið at liggja har og hoyra hamara og meitil klúgva leggin á mær uttan at hava pinu. So varð gipsvav lagt um og eg koyrdur innaft- ur á stovuna. Har varð beinið lagt upp á ein stívara og har skuldi tað verða liggjandi í seks vikur. Mær dámdi bæði væl og illa ísenn. Sjúkrasystrarnar vóru fittar og fleiri enn ein forar fyri at fáa emg at fáa hjartaklapp. Eg hevði lovad mær sjålvum so avgjørt at ansa eftir, at einki sovorðið skuldi henda mær. Tað var harralív at fáa matin bornan upp í hendurnar, seingina uppreidda og vaskað inni uttan at noyðast at gera tað sjálvur. Men so var har eisini ymiskt annað, sum gjørdi meg so forskammaðan. Tá eg hevði ligið í triggjar dagar, kom deildarsjúkrasysturin inn: Jú, jú, Tutein, sum tyg um vita, so fara tygum at verða liggjandi her í seks vik- ur, so vilja tygum ikki hava lavement, mugu tygum ringja, áðrenn stovugongd verður. Eg ringdi. Seks vikur er long tid Beinið hevið verið upp túsnað, sårini seymcð aftur við metaltráði, og sjálvur kendi eg á mær, at í minsta lagi tann eini tráðurin var komin fastur í gipsið, og ta verkurin fór úr, helt hann á at rykkja í kjøtið á mær, so eg fekk so ilt sum eg veit ikki hvat. Hetta kom, tá ein knepp vika var farin, og tá hetta helt á, nevndi eg tað undir stovugongdini. Yvir læknin hugdi ivingarsamur at vavinum og segðist vilja taka meg innaftur at leggja nýtt var um, men so mátti eg undir seks vikur av nýggjum, longu tiggju Nei, sleppa og nú vóru dagar farnir fyri skeyti. hesum vildi eg helst undan. So gingu seks vikur. Ég hevði tað frålikt uttan tað, at eg alla tíðina hevði so ólukk sáliga ilt í sárinum. Tá eg hevði ligið nakrar dagar, kom umsjónarmaðurin har ot kravdi at faa 200 krónur í veð. Ég átti einans 2 krónur og hålvfjersinstjugu oyru og var blakaður út úr sjúkra kassanum fyri fleiri árum síð ani fyri eftirstødu lima gjaldi. Eg fekk hann at ringja til onkran, eg kendi, sum so kom við skrivimaskinuni hjá mær og pappiri og fór undir framhaldssøguna. Aðrenn eg visti av floymdu stuttsegur og greinir frå mær umframt framhaldssøguna og vikurød ina. Aðrenn ein umliðin, hevði eg fingið ein gulan brævbjálva steinstapp- mánaði var aðan av pengum Alt hetta var hesum vorðið sum sjúkhúsi fyri at takka Eg segði læknunum sum var at illa lá fyri hjá skriva inni á stovu, har fýra mær at sengur vóru og bæði hvildar- vitjan, og tá so sjúkrasystrarnar segdu seg fúsar, hvort kveld koyrdur inn í uppihaldsstovu na, har eg so fekk skrivað alla somlu náttina uttan at 3 rógva nakran og roykt sum eg vildi. Yvirlæknin gav boð um at bera mær kaffi á mid- tímar og varð eg nátt. So liðu aftur seks vikur av nýggjum og tey koyrdu meg inn at fáa vavið tikið av. Eg var errin sum ein hani, tá tað stáltráðurin Har sum kom upp, at hevði verið fastur. trådurin sitið var ilt komið i, so nú var prog) fingið fyri, at eg ikki hevði So løgdu teir hevdi verid erkvisin nakað á, teir roptu gongugips og eg skuldi læra meg at ganga á høkjum. Stivarin varð burturtikin og tað var so seks vikur aftur at vælsignad, nu vóru umlidnar, FPFru Fortuna sleppa at liggja å lidini Til ber at rættis å einum sjukhusi, tå tu kenna seg til ert seingjarliggjandi, ti tå ert tú sum eitt slag av innbugvi Men tá tú so kemur ganga og einans hevur upp at sjúk rastovuna og gongdirnar at stetla á, so spennandi tað annars kann vera at ganga á høkjum, so ert tu kortini heilum til hindurs fyri hin Eg havi lyndi til at lúgva fyr mær sjávlum, tá eg kenni meg vera komnan á trongd so tí billaði eg mær inn, at tað komst av hesum, at eg st tegin vildi sleppa heimaftur Men tað, sum veruliga bagdi, var, at hjarta mitt var í allar Ogiftui Fe matti størsta vanda veikur til sum eg var tað sjálvandi vera ógvulig: hættisligt hjá mær at liggja á sjúkhúsi við tretivu vøkrum gentum uttan um meg Yvirlæknin vildi einki til a heim á høkjum og upp sleppa lova mæ! við gipsi næstan mjødnina Fyri at mátti eg lúgva fyri honum, á ein kona for at koma al hyggja til min triggjar ferðir At enda læt um dagin hann sær siga og legði mær eina við at koma aftur um triggja! vikur at taka gipsið burtur Eg fekk bilstjóran at leggja at landi hjá slaktaranum í Esrom, sum læt meg faa eina fleskasteik. Síðani Hornbæk og ting voru VIT eisini 1 nakað av handilsvaru, ei kassa av øli og eina fløsku, so eg hevði okkurt húsinum skuldi onkur komið inn á gólvið. Sjálvur eri eg tibetur so skikkaður, at eg dugi ikki at drekka einsamallur, ikki so mikið sum eina fløsku av øli hvussu heitt tað so er í veðr inum. Og har komu sanniliga fleiri! Fólk eru so legin Hetta gekk alt fyri eitt sum rótasúpan at eg var heim- sloppin og at ein dropi var 1 húsinum. Eg hevði ikki verið inni meir enn einar triggjar, fýra tímar, so komu teir tysj andi, listamálarar, ferðamenn og so heimafólkið, eisini ein kjøtroykjari og ein har vóru heilsolumaður. Teir bóru el kassan upp úr kjallaranum, har bilstjórin hevði sett hann, trektu fløskuna upp, gjørdu kotelettir burtur úr steikini, og gleimurin var óferur til el- kassin og floskan vóru uppi steikin etin, so rýmdu teir Synd er at siga, at tú ert sami maður, tå tú gongur á hokjum unin Få eg vaknaði morg eftir, sá eg teir beru sigarettstubbar, skitnan borðbúnað og tómar es